30-07-09

Hallucinante beelden op de grootste vulkaan van Europa

banner sicilie
Zaterdag 20 juli 2002
                        

Voor het eerst heb ik doorgeslapen tot 8 uur, dus geen last gehad van bruiloftvierders noch van treinen. Het is prachtig weer en om kwart voor tien vertrekken we voor de tweede keer richting Etna. Van zodra we de tunnels van de autostrade door zijn, merken we al het verschil met gisteren: de berg ligt, weliswaar in een lichte nevel –of is het zwaveldamp?- onder een wolkenloze hemel. We nemen de afrit Fiumefreddo om in Linguaglossa de Noordkant van de Etna te beklimmen. Al gauw hebben we een schitterend zicht op de vulkaan en de dikke witte rookpluimen die hij af en toe uitstoot. In Linguaglossa krijgen we aanwijzingen van de Dienst voor Toerisme. We beklimmen (met de auto) de Noordflank maar verliezen min of meer de richting. Het wordt overigens ook snel duidelijk dat we hier niet moeten zijn, er is geen lava te zien en dit is vooral een skigebied voor de winterperiode en… blijkbaar een gedroomde kronkelende en klimmende weg voor (gekke) motorrijders. Als in een heuse race snellen ze ons voorbij en scheuren door de bochten met hun knieën op luttele centimeters van de grond. Later op de dag zullen we zien tegen welke prijs: één van hen is uit de bocht gegaan, tegen een muurtje terechtgekomen en ligt dood op de weg. We zijn er een hele tijd stil van. Ook deze mens is deze ochtend naar de Etna vertrokken in de hoop op een onvergetelijke dag, maar hij zal niet meer terugkeren. Niet alleen wij rijden nadien wat trager en rustiger. De weg is mooi en vooral aangenaam in de lommerrijke bossen. We besluiten toch maar de Zuidkant op te zoeken en tegen 14 uur bereiken we via Nicolosi de hoogst bereikbare plek (1960 meter) met de eigen wagen. Vanaf hier kan je enkel verder per 4X4 jeep. We gaan eerst eten en dan op zoek naar de jeep die ons hogerop moet brengen.  

Het landschap is hallucinant: niets dan lava, een totaal vernielde kabelbaan, huizen tot aan de dakrand bedolven onder de lava. Dit alles is pas vorig jaar in juli-augustus gebeurd bij één van de zwaarste uitbarstingen van de laatste tijd. Sicilie 44Ze heeft 21 dagen geduurd en 4 lavastromen doen ontstaan en een totaal nieuwe krater. De lava is opamper 4 kilometer van het dorpje Nicolosi tot stilstand gekomen. De jeep lijkt eerder een autobus: een krachtige, lompe Mercedes op hoge wielen.  We moeten een klein halfuurtje wachten en 38 euro betalen per persoon voor een kaartje, veel geld maar het lijkt het ons waard. We huren ook voor alle zekerheid elk een anorak voor boven en dat blijkt achteraf een goed idee want de wind waait er stevig en het is er tamelijk koud. Ook onze lichte schoenen baren ons enige zorgen want samen met ons vertrekt een groep Fransen die uitgerust zijn als echte alpinisten: zware schoenen, helmen, dikke trui, tenten en hele pakken eten en drank. Ze stappen onderweg uit want zij gaan op de Etna overnachten. Wij rijden verder enkel in het gezelschap van 4 Nederlanders, een koppel met twee oerdomme meisjes van 14-15 jaar. Zij hebben geen weet van de eruptie van vorig jaar en eigenlijk ook nauwelijks van wat een vulkaan is. De meisjes stellen dan ook de stomste vragen: “Wat is eigenlijk een krater? Is dat een soort meertje of zo?” en “Hé kijk, dat kabelspoor is helemaal kapot! Typisch Italiaanse techniek…” 

De rit is een unieke belevenis. We hobbelen door een hallucinant landschap midden de “levend verse” lava. Boven, op 2750 meter, doen we een korte wandeling onder de leiding van een gids. Onze schoenen blijken voldoende stevig te zijn ook al komt op sommige plaatsen de hitte zo uit de grond. We komen tot tamelijk dicht bij de hoofdkrater die voortdurend zwavel en stof spuit. Vorige week nog zijn er kleine aardbevinkjes geregistreerd die een mogelijke uitbarsting zoudenSicilie 45 kunnen aankondigen, maar onze gids is er tamelijk gerust in; vorig jaar waren er veel meer en als er iets gebeurt, hebben we nog ruim de tijd om te ontkomen. De hele rit duurt bijna twee uur en verveelt geen seconde. De video loopt bijna onophoudelijk. Beneden, d.w.z. op 1960 meter, doen we nog een kleine wandeling om twee kratermonden te bewonderen met hun talrijke kleurenschakeringen, een ideale plek om nog wat stenen te rapen als souvenir. 

De terugweg verloopt vlot op het verschrikkelijke motorongeluk na en om 19 uur zijn we terug in ons hotel. We laten door de receptionist een tafel reserveren in Ristorante Al Duomo. Ze antwoorden dat ze ons het mooiste tafeltje zullen voorbehouden. Na een verkwikkende douche nemen we voor de laatste keer het kabelspoor naar de bovenstad. In het restaurant krijgen we inderdaad het beste tafeltje. Het is een tafel voor twee op een klein balkonnetje met uitzicht op de Piazza Duomo en de grote toeristische drukte. We zien zeer veel, maar worden ook door iedereen gezien. Op de trappen van de fontein van de piazza komen tientallen toeristen hun pannini of pizza eten. Zij hebben in ieder geval een terrasje gespaard, maar zeker niet zo lekker gegeten als wij: een insalata di stocco (stokvis) en alici (ansjovis) marinati gevolgd door spaghetti di mare en capone al limone e basilico. Een waardig afscheidsmaal. Heerlijk! De ober spreekt tot onze verrassing enkele woorden Nederlands: “goedenavond meneer” en “een beetje brood?” en “tot ziens”. Hij wil echter niet zeggen waar hij dat geleerd heeft. Ik vind dat de bazin van het restaurant er verdacht Vlaams uitziet, maar zij laat in ieder geval niets blijken. Ik kan mij vergissen. In de stad is er natuurlijk weer een huwelijksmis. Grote luxe en prachtige bloemen in en rond de kerk. Bruid en bruidegom lopen achteraf in de stad voor foto’s. In ons hotel is er ook opnieuw een bruiloftsfeest.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, etna, taormina |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.