30-07-09

Hallucinante beelden op de grootste vulkaan van Europa

banner sicilie
Zaterdag 20 juli 2002
                        

Voor het eerst heb ik doorgeslapen tot 8 uur, dus geen last gehad van bruiloftvierders noch van treinen. Het is prachtig weer en om kwart voor tien vertrekken we voor de tweede keer richting Etna. Van zodra we de tunnels van de autostrade door zijn, merken we al het verschil met gisteren: de berg ligt, weliswaar in een lichte nevel –of is het zwaveldamp?- onder een wolkenloze hemel. We nemen de afrit Fiumefreddo om in Linguaglossa de Noordkant van de Etna te beklimmen. Al gauw hebben we een schitterend zicht op de vulkaan en de dikke witte rookpluimen die hij af en toe uitstoot. In Linguaglossa krijgen we aanwijzingen van de Dienst voor Toerisme. We beklimmen (met de auto) de Noordflank maar verliezen min of meer de richting. Het wordt overigens ook snel duidelijk dat we hier niet moeten zijn, er is geen lava te zien en dit is vooral een skigebied voor de winterperiode en… blijkbaar een gedroomde kronkelende en klimmende weg voor (gekke) motorrijders. Als in een heuse race snellen ze ons voorbij en scheuren door de bochten met hun knieën op luttele centimeters van de grond. Later op de dag zullen we zien tegen welke prijs: één van hen is uit de bocht gegaan, tegen een muurtje terechtgekomen en ligt dood op de weg. We zijn er een hele tijd stil van. Ook deze mens is deze ochtend naar de Etna vertrokken in de hoop op een onvergetelijke dag, maar hij zal niet meer terugkeren. Niet alleen wij rijden nadien wat trager en rustiger. De weg is mooi en vooral aangenaam in de lommerrijke bossen. We besluiten toch maar de Zuidkant op te zoeken en tegen 14 uur bereiken we via Nicolosi de hoogst bereikbare plek (1960 meter) met de eigen wagen. Vanaf hier kan je enkel verder per 4X4 jeep. We gaan eerst eten en dan op zoek naar de jeep die ons hogerop moet brengen.  

Het landschap is hallucinant: niets dan lava, een totaal vernielde kabelbaan, huizen tot aan de dakrand bedolven onder de lava. Dit alles is pas vorig jaar in juli-augustus gebeurd bij één van de zwaarste uitbarstingen van de laatste tijd. Sicilie 44Ze heeft 21 dagen geduurd en 4 lavastromen doen ontstaan en een totaal nieuwe krater. De lava is opamper 4 kilometer van het dorpje Nicolosi tot stilstand gekomen. De jeep lijkt eerder een autobus: een krachtige, lompe Mercedes op hoge wielen.  We moeten een klein halfuurtje wachten en 38 euro betalen per persoon voor een kaartje, veel geld maar het lijkt het ons waard. We huren ook voor alle zekerheid elk een anorak voor boven en dat blijkt achteraf een goed idee want de wind waait er stevig en het is er tamelijk koud. Ook onze lichte schoenen baren ons enige zorgen want samen met ons vertrekt een groep Fransen die uitgerust zijn als echte alpinisten: zware schoenen, helmen, dikke trui, tenten en hele pakken eten en drank. Ze stappen onderweg uit want zij gaan op de Etna overnachten. Wij rijden verder enkel in het gezelschap van 4 Nederlanders, een koppel met twee oerdomme meisjes van 14-15 jaar. Zij hebben geen weet van de eruptie van vorig jaar en eigenlijk ook nauwelijks van wat een vulkaan is. De meisjes stellen dan ook de stomste vragen: “Wat is eigenlijk een krater? Is dat een soort meertje of zo?” en “Hé kijk, dat kabelspoor is helemaal kapot! Typisch Italiaanse techniek…” 

De rit is een unieke belevenis. We hobbelen door een hallucinant landschap midden de “levend verse” lava. Boven, op 2750 meter, doen we een korte wandeling onder de leiding van een gids. Onze schoenen blijken voldoende stevig te zijn ook al komt op sommige plaatsen de hitte zo uit de grond. We komen tot tamelijk dicht bij de hoofdkrater die voortdurend zwavel en stof spuit. Vorige week nog zijn er kleine aardbevinkjes geregistreerd die een mogelijke uitbarsting zoudenSicilie 45 kunnen aankondigen, maar onze gids is er tamelijk gerust in; vorig jaar waren er veel meer en als er iets gebeurt, hebben we nog ruim de tijd om te ontkomen. De hele rit duurt bijna twee uur en verveelt geen seconde. De video loopt bijna onophoudelijk. Beneden, d.w.z. op 1960 meter, doen we nog een kleine wandeling om twee kratermonden te bewonderen met hun talrijke kleurenschakeringen, een ideale plek om nog wat stenen te rapen als souvenir. 

De terugweg verloopt vlot op het verschrikkelijke motorongeluk na en om 19 uur zijn we terug in ons hotel. We laten door de receptionist een tafel reserveren in Ristorante Al Duomo. Ze antwoorden dat ze ons het mooiste tafeltje zullen voorbehouden. Na een verkwikkende douche nemen we voor de laatste keer het kabelspoor naar de bovenstad. In het restaurant krijgen we inderdaad het beste tafeltje. Het is een tafel voor twee op een klein balkonnetje met uitzicht op de Piazza Duomo en de grote toeristische drukte. We zien zeer veel, maar worden ook door iedereen gezien. Op de trappen van de fontein van de piazza komen tientallen toeristen hun pannini of pizza eten. Zij hebben in ieder geval een terrasje gespaard, maar zeker niet zo lekker gegeten als wij: een insalata di stocco (stokvis) en alici (ansjovis) marinati gevolgd door spaghetti di mare en capone al limone e basilico. Een waardig afscheidsmaal. Heerlijk! De ober spreekt tot onze verrassing enkele woorden Nederlands: “goedenavond meneer” en “een beetje brood?” en “tot ziens”. Hij wil echter niet zeggen waar hij dat geleerd heeft. Ik vind dat de bazin van het restaurant er verdacht Vlaams uitziet, maar zij laat in ieder geval niets blijken. Ik kan mij vergissen. In de stad is er natuurlijk weer een huwelijksmis. Grote luxe en prachtige bloemen in en rond de kerk. Bruid en bruidegom lopen achteraf in de stad voor foto’s. In ons hotel is er ook opnieuw een bruiloftsfeest.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, etna, taormina |  Facebook | |

26-07-09

Vuurwerk om middernacht

banner sicilie
Vrijdag 19 juli 2002
 

Het ontbijt in de Villa Sant’Andrea is ronduit een schitterende belevenis: Sicilie 41een luxueuze veranda met prachtig uitzicht en een rijkelijk en gevarieerd buffet. Allerlei broodjes, zoete gebakjes, fruit en zelfs champagne. Vooral de romige mousse van mocca is heerlijk, maar een caloriebom vrees ik… Ook Antoine en Caroline zijn er. Zij vertrekken vandaag naar huis. Zij zijn verwonderd als wij hen vertellen van onze kamer want zij hadden wél een mooie grote kamer mét terras en zicht op zee. Ik ga bij de receptie aandringen om opnieuw van kamer te veranderen, maar tevergeefs. Morgen misschien… Ik vind het niet correct en beloof dat ik bij Caractère klacht zal indienen. Nadien blijkt echter dat Antoine had bijbetaald voor zeezicht en wij niet…  

Vandaag gaan we naar de Etna. De zon schijnt volop maar vanop de autostrade zien we dat de vulkaan volledig in de nevel ligt. We besluiten dan maar rechtsomkeer te maken en van het goede weer te profiteren om Taormina te bezoeken mét zon en blauwe hemel. Sicilie 42Je weet nooit welk weer het morgen is. Het zal echter de hele dag mooi weer blijven en enkel in de verte is er lichte nevel. We doorkruisen Taormina in alle
richtingen, filmen, fotograferen en slenteren tussen de toeristenstroom straatje in en uit, van winkeltje naar winkeltje. We doen er onze inkopen, Siciliaanse smaken om mee naar huis te nemen: confituur van fighidindia, olijfolie, extract van rode tomaatjes, bottarga gratigliata of bottarga in poedervorm omdat de echte te duur is. Tegen de middag drinken we een aperitief op het mooie plein vóór de kerk onder de oleanderboompjes en nemen daarna uitgebreid de tijd voor een lekkere lunch in La Griglia. We eten er een andere Siciliaanse specialiteit: spaghetti met ricci of zee-egels, een heel fijne, speciale smaak waar je zo de zee in proeft. De namiddag brengen we grotendeels door in en rond het Teatro Greco. Het is prachtig gelegen tegen het décor van de Ionische Zee en de Etna en het is er prettig toeven. Alleen jammer dat, zoals overal tegenwoordig, het theater bijna volledig is weggestopt achter decors en stellages van een of ander festival dat hier in de zomer plaats heeft. De rest van de tijd slaan we vanop een terras het op- en afgeloop van de zoveelste trouwpartij gade en keren terug naar ons hotel waar we vanavond zullen dineren.
 

We hebben nog wel even de tijd voor een wandelingetje. Nu pas zien we dat even vóór ons hotel de spoorweg in een tunnel verdwijnt en we schatten in dat de treinen ongeveer recht onder onze kamer door rijden. Een ietwat akelig gevoel, maar er dient gezegd dat, als het al zo is, er absoluut niets van te horen noch te voelen is. We dalen de vele trappen af naar het Sicilie 43strand dat doorloopt tot het Isola Bella, dat dus eigenlijk een schiereiland is. De zon is echter al achter de bergen verdwenen zodat het eiland in de schaduw ligt en er duidelijk minder exotisch uitziet dan overdag. Vanavond is er in ons hotel ook weer een trouwfeest en in de tuin en op het privé-strand wordt alles in gereedheid gebracht. Straks krijgen we hopelijk vanop het restaurantterras nog wat te zien. Ik trek sokken aan want we zijn gewaarschuwd dat hier muggen zitten. Het terras is prachtig: palmbomen, fakkels, schitterend zicht op de baai met dobberende bootjes en het eten is lekker. Nog maar eens, wellicht voor de laatste keer, bottarga. Ik overdrijf misschien, maar ik vind het echt iets unieks en bij ons kan je dat niet vinden, denk ik. We maken er al ons officieel afscheidsdiner van want wie weet wat zal het morgenavond zijn en we overgieten alles met een fles zeer goede Chardonnay. Het duurt dan ook niet lang eer we in een gelukzalige slaap wegdromen maar om middernacht worden we gewekt door een luide knal. Vlak voor onze deur steken de bruiloftvierders een vuurwerk af. Het is hun vergeven, trouwens wie zijn wij om het hen te verwijten, laat staan te verbieden?

klik hier voor het vervolg

09:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: italie, sicilie, taormina |  Facebook | |