12-10-09

Mandelahuisjes

Banner ZA
Maandag 5 november 2001 (1)

We worden gewekt om 7.30 uur maar ik lig al wakker van 5.30 uur door het lawaai van de pauwen: “Eôôô, éôôô, …”. Ook vannacht hoorde ik allerlei dieren roepen en fluiten, maar er waren eveneens ‘Europese’ geluiden zoals de autostrade, een vliegtuig, een kraaiende haan, een blaffende hond. We hebben toch goed geslapen en we zijn goed uitgerust voor een nieuwe dag. De zon is stralend van de partij en het ontbijt is heerlijk: eitjes gebakken volgens wens en zeer lekkere yoghurt met gedroogde vruchten. We nemen opnieuw de N1-autosnelweg en verlaten de Gauteng provincie. We hebben een rit van ongeveer 400 kilometer voor de boeg die ons in de provincie Mpumalanga zal ZA 07brengen en een klein stukje in de Noord-Provincie. We rijden langs Witbank waar vroeger enkele diamantmijnen gevestigd waren en nu vooral koaline-mijnen, een grondstof voor de porseleinindustrie.  Verder gaat het langs Belfast en Middelburg naar Lydenburg waar we even halt houden aan een oud voortrekkerskerkje. ’s Middags zijn we in  Dullstroom  waar we lunchen: een heerlijk verse forel.  Tegen 16 uur bereiken we Pilgrim’s Rest, onze eindbestemming voor vandaag. 

Onderweg leert Frans ons een en ander over zijn land. Wanneer we één van de vele townships langsrijden (‘Plakkersbuurten’ in het Afrikaans) vertelt hij dat het ANC de zwarte bevolking destijds lokte met grote beloften die ze nu niet kunnen waar maken: iedereen zou een huis hebben en een auto en een tv.  Mandela liet naast de townships hele rijen nette kleine huisjes bouwen van 4 op 5 meter, de zogenaamde ‘Mandela-huisjes’. Ze zijn te koop voor amper 16.000 Rand of 90.000 Belgische frank. Mandela beloofde er een miljoen te bouwen en momenteel staan er ongeveer 400.000, maar ze zijn niet overal in trek. Het gebeurt zelfs dat zwarten ze plunderen en het materiaal verwerken in hun krotten in de plakkersbuurt. Daar leven ze immers gratis en zo houden ze nog een beetje geld over voor andere dingen. Daarom worden de Mandelahuisjes momenteel gratis aan werklozen ter beschikking gesteld. Het minimumloon voor een staatsfunctie bedraagt 2.500 Rand per maand (12.500 frank) en een onderwijzer verdient ongeveer het dubbele. Veel zwarten zijn echter tevreden als ze een zak maïs hebben; ze eten driemaal daags pap. 

Over het apartheidsregime zegt Frans dat het een goed voorbeeld is voor de rest van de wereld hoe het niet moet. Het voordeel evenwel voor Zuid-Afrika is dat ze door de economische boycot geleerd hebben voor zichzelf te zorgen en alles zelf te produceren, zelfs benzine en Roquefortkaas. Eens te meer zit er een relativerende ondertoon in zijn betoog en probeert hij het negatieve beeld dat het Westen heeft over zijn land wat bij te sturen. Onderweg maken we ook kennis met de ‘Africa Taxi’: VW-busjes waar soms tot 18 à 20 passagiers hebben in plaats genomen.  Op alle mogelijke plaatsen en kruispunten staan mensen te wachten op dit volkse en goedkope transportmiddel. Het verhaal doet de ronde dat er ooit een werd ontdekt waar de chauffeur om plaats te winnen het stuurwiel had vervangen door een tang. Het schijnt ook voor te komen dat men onderdelen per post uitwisselt om oude vehikels tijdelijk weer aan de gang te krijgen en ze na gebruik aan de eigenaar terugstuurt. Automobielinspectie bestaat hier niet, maar zou waarschijnlijk toch niet werken.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.