20-10-09

Een dag in de bush

Banner ZA
Woensdag 7 november 2001

We worden al om kwart vóór zes gewekt want we willen maximaal genieten van deze dag in Mohlabetsi. Koffie en thee met beschuit om kwart na zes en dan de bush in voor een voetsafari. ZA 18Monica brengt ons met de jeep een eind op weg en we ontmoeten onze eerste giraffes. Wat een elegante en mooie dieren! Ze staan ons nieuwgierig aan te staren terwijl wij hetzelfde doen. Een raar gevoel maar om een of andere reden zonder enig gevoel van gevaar. Zouden ze inderdaad zo vriendelijk en ongevaarlijk zijn als ze er uit zien? Na een halfuurtje bereiken we het punt waar Toni met de ‘bush babies’ te voet is naar toe gekomen. Daar is het onze beurt voor een wandeling onder de leiding van Toni die een geladen geweer op de rug draagt. Waarschijnlijk niet nodig, maar in de wildernis weet je dat nooit. Na een uurtje, om 8.45 uur, zijn we terug bij de lodge waar ons een heerlijk ontbijt wacht en om 10 uur zitten we al opnieuw in de 4X4 voor een nieuwe game drive. We zitten in de volle zon en het is zeer warm. Monica is onze chauffeur en Gilbert is vrijwilliger om plaats te nemen op het observatiestoeltje op de voorbumper. Het levert hem ongetwijfeld een perfect uitzicht op, maar hij moet zich constant goed vasthouden om er niet af te schokken. In een verstrooid moment (het zal wel niet opzettelijk geweest zijn zeker?) rijdt Monica hem in het struikgewas tot groot jolijt van de groep. Ik heb per toeval alles op video opgenomen, maar in mijn ijver om de scène achteraf aan Gilbert en Claire te laten zien, veeg ik ze per ongeluk uit. Jammer, want misschien was ze wel bruikbaar voor een of ander homevideo-programma. Opnieuw ontmoeten we giraffen, ZA 19zebras, kudus, waterbokken, wrattenzwijnen, een baviaan en grote hoeveelheden impalas. Deze laatsten zijn zeer talrijk en door hun eerder kleine, tengere gestalte de levende mondvoorraad van de sterkere soorten. Maar hier en daar verraden skeletten van gnoes en giraffen dat geen enkele soort hier veilig is. De wet van de jungle is zó hard dat de dieren ook ’s nachts niet slapen. Ze rusten wel, maar echt slapen kan hen fataal zijn en ten prooi laten vallen van leeuwen, luipaarden, jakhalzen, hyenas en andere nachtelijke jagers. Op een open plek stopt de jeep voor een drankje en… een kleine competitie. Toni sprokkelt enkele droge bolletjes en geeft er eentje aan elke man van de groep. Het zijn gedroogde kudu-keutels. De wedstrijd bestaat erin een keutel in de mond te nemen en hem zo ver mogelijk uit te spuwen. Toni doet het voor en kritiekloos en onder grote hilariteit volgt iedereen zijn voorbeeld. Mijn keutel gaat het verst en ik word uitgeroepen tot “Champion Kudu Dropper Spitter” met een afstand van 8,5 meter. Ik durf nauwelijks nog mijn speeksel in te slikken en met een raar gevoel in de maag vraag ik mij af of ik hier nu fier moet over zijn of niet? Of waren het tóch geen echte kudukeutels? Het levert mij in ieder geval drie kusjes op van alle vrouwelijke groepsleden. 

We drinken een aperitief in de Bush Lodge van de ‘bush babies’ en slaan er de impalas en gnoes gade die één voor één aan de drinkplaats verschijnen. Na de lunch genieten we van twee uurtjes rust waarvan ik gebruik maak om de kaartjes te schrijven en een e-mail te doen naar Hendrik en Volvo. Frans raadt ons aan de kaartjes niet hier te posten maar ze bij te houden tot in Durban, want anders zijn ze veel te lang onderweg. ZA 20Achteraf blijkt dat sommige desondanks pas 4 weken na onze terugkomst in België toekomen. Wat zou dat geweest zijn als we ze hier hadden gepost? Tijdens het schrijven is het vrij druk aan de drinkplas: apen, gnoes, waterbokken en vooral giraffen. Eén ervan spreidt zijn voorpoten wijd uiteen om zijn lange hals tot bij het water te buigen om te drinken. In die houding zijn de giraffen het meest kwetsbaar voor aanvallers en hij is dan ook zeer op zijn hoede en schichtig. Het levert prachtige videobeelden op. Er is intussen een stevige wind opgekomen en de zon is verdwenen achter de wolken. Het wordt onweerachtig. De weersvoorspellingen gisterenavond gaven inderdaad 70% kans op onweer en regen. We vertrekken toch op game drive. In het begin zien we nog vrij veel wild, maar daarna ZA 21nog nauwelijks. Ook de dieren hoeden zich voor het dreigend onweer en hebben ergens een schuilplaats opgezocht. Het voordeel is dat we geen muggen moeten vrezen. De regen blijft echter uit en we mogen ook op een andere keer wachten om eens het spektakel van een stevig onweer in de brousse mee te maken. Het blijft wel winderig en fris en het dinner moet noodgedwongen verhuizen van de boma naar binnen. Als winnaar van de ‘Bokdrolspuugkompetisie’ word ik beloond met een klein flesje Amarula, een Baileys-achtig crèmelikeurtje van de amarulavrucht, een Zuid-Afrikaanse lekkernij. Ik bestel een grote fles waarmee ik de ganse groep kan vergasten op een klein glaasje. Het kost mij slechts de prijs van een goede fles wijn: 95 Rand of 475 frank. Ik heb nog maar zelden zo’n goedkope ‘tourné général’ gegeven. We voelen ons perfect thuis in Mohlabetsi en het zal ons morgen moeilijk vallen om afscheid te nemen. Hier zouden we gerust enkele dagen meer kunnen doorbrengen, maar ja, we willen ook de rest niet missen… dus verder maar!

wordt vervolgd

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga, mohlabetsi |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.