30-10-09

Een onervaren ranger

Banner ZA
Zaterdag 10 november 2001 (2)

Rond de middag bereiken we de grens met Zuid-Afrika en rijden de provincie Kwazulu-Natal binnen. Hier begint een nieuwe etappe van onze reis.  Na een 40-tal kilometer bereiken we Pongola waar we in de Pongola Country Lodge een zeer verzorgde lunch krijgen opgediend niettegenstaande we niet voorzien waren. Om onbegrijpelijke redenen –‘Anders dan Anders’ komt hier toch om de week op dezelfde dag met een nieuwe groep?- was het gebruikelijke restaurant vandaag niet beschikbaar.  Ik begin te begrijpen waarom Frans nagenoeg constant met zijn gsm belt om overal onze komst aan te kondigen. Daarna gaat het naar de Mvubu Lodge in de Pongola Game Reserve waar we opnieuw twee nachten zullen logeren. In 1894 werd hier het eerste beschermde natuurgebied van Afrika opgericht, vier jaar vóór het ZA 31Krüger Park.  Het is prachtig gelegen, midden in de bush, hoog boven de Pongolarivier die krioelt van de nijlpaarden en krokodillen.  Mvubu betekent trouwens nijlpaard in het Zulu. De hutten liggen tamelijk ver uit elkaar en zijn volledig opgetrokken in hout, bamboe en stro. De zijmuren zijn bovenaan open en enkel afgedekt met gaas tegen de insecten. Maar dat volstaat duidelijk niet, want ’s avonds zwermen en kruipen allerlei diertjes rond in de lampen van onze kamer. Niet te nauw kijken en goed insmeren met muggenmelk. Het domein heeft weliswaar wat meer klasse, maar we voelen onmiddellijk dat we hier niet dezelfde gemoedelijke sfeer zullen vinden als in Mohlabetsi. Dat komt grotendeels door de piepjonge staf. Onze gastheer is Wim, de zoon van de eigenaars van het domein, een jonge ‘snotkop’ zegt Frans. Zijn al even jonge echtgenote Helena is vriendelijk en doet haar best om het ons naar de zin te maken.  Verder zijn er twee zéér jonge rangers: Michael en Shane,  té jong en onervaren zullen we weldra ondervinden. Michael vertelt me dat hij niet voor ranger gestudeerd heeft, maar dat hij zeer veel ervaring heeft. Als ik hem vraag waar hij die op 25-jarige leeftijd dan wel gehaald heeft, zegt hij dat hij uit Zimbabwe afkomstig is en daar reeds als kind met zijn vader meetrok, die ook ranger was. Shane is 23 jaar en bij hem in opleiding sinds… 3 maanden! We zijn toch een beetje argwanend. 

Om vier uur trekken we op safaritocht. Het landschap is totaal verschillend van Mohlabetsi: veel heuvelachtiger, dichter begroeid en vooral veel groener. Het domein is 7.000 hectaren groot, maar maakt deel uit van een groter game park van in totaal 25.000 hectaren. ZA 32We zien gnoes, impala’s, een aasgier, een bosreebok, giraffen, wrattenzwijnen en nyala’s, een antilopensoort die hier wél maar in Mpumalanga niet voorkomt. Tegen valavond stuiten we op een neushoorngezinnetje: vader, moeder, baby en een tante denk ik. De enorme stier loopt achteraan en heeft duidelijk onraad geroken. Neushoorns zien niet goed, maar hebben daarentegen een sterk ontwikkelde reuk en gehoor. Hij heeft ons opgemerkt en gedraagt zich zeer onrustig. Hij komt voortdurend op zijn stappen terug in onze richting.  We voelen ons niet helemaal gerust want zo’n beest is ZA 331,80 meter hoog, weegt algauw 2.200 kilo en kan 40 kilometer per uur halen. We zijn opgelucht wanneer hij ons definitief de rug toekeert en zijn gezinnetje volgt. Maar Michael denkt daar anders over en met klakkende tonggeluiden roept hij de kolos terug.  Hij start zelfs de jeep en rijdt hem achterna. Als het dier tot onze tevredenheid ook daar niet op reageert, begint hij hem  wat uit te dagen met zijn koplampen.  Ons vertrouwen in Michael is al niet te groot en het is zéér stil geworden in de jeep.  Die stilte stelt de neushoorn waarschijnlijk gerust en de hele familie verdwijnt in het struikgewas.

Als we terugkomen in Mvubu is het donker geworden. De anderen hebben weinig wild gezien op hun tocht met Shane, maar ze beleefden wél een ander avontuur. Bij de drankstop parkeert Shane zijn jeep aan de rand van een afgrond en zet de motor af. Wanneer iedereen uitgestapt is, slaat de motor op onverklaarbare wijze terug aan en de jeep begint te bollen, recht op de afgrond af. Gilbert behoudt zijn koelbloedigheid en slaagt erin om het contact terug af te zetten en het voertuig net vóór de afgrond tot stilstand te brengen. Een lijkbleke Shane is hem zeer dankbaar en bij thuiskomst wordt Gilbert met een fles champagne bedankt. Niet alleen onervaren als ranger, maar kennelijk ook als chauffeur! Het is inmiddels lichtjes gaan motregenen en we moeten dus noodgedwongen binnen eten vanavond. Op het menu staat broccolisoep, kippenpasteitje met rijst, impala en broodpudding. Lekker! De nacht is zeer donker en we horen voortdurend allerlei dierengeluiden, maar toch slapen we heerlijk.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, kwazulu-natal, mvubu |  Facebook | |

28-10-09

Het echte Afrika

Banner ZA
Zaterdag 10 november 2001 (1)

We zijn alweer vroeg op de baan vandaag en we beginnen met een bezoek aan een kaarsfabriekje. Enfin, fabriek is een groot woord, het is een grote winkel met een klein ateliertje waar twee mannen allerlei figuurtjes boetseren uit was en er een wiek in steken. De kleuren zijn schreeuwlelijk, maar toch staan er ook eenvoudige kaarsen tussen in mooie Afrikaanse tinten en motieven. Ze zijn te groot en te zwaar voor onze bagage. In de ambachtenshop in annex kopen we wél een neushoornbeeldje in zeepsteen en ik ben tevreden dat ik slechts 30 Rand moet betalen in plaats van de gevraagde 40. Even later, op de markt, zie ik echter exact dezelfde beeldjes voor 10 Rand…

Onderweg krijgen we van Frans nog een mooi verhaal te horen. Ondanks het feit dat Swaziland geen rechtstreekse toegang heeft tot de zee, beschikt het toch over een heuse vloot van zegge en schrijve één schip. Het ligt aangemeerd in Maputu, Mozambique. Tot grote ontsteltenis van de Swazi’s was op zekere dag het schip, dus de complete Swazivloot, spoorloos verdwenen! Drie maanden later heeft men het teruggevonden in de haven van Durban, waar het nu nog ligt want Swaziland heeft geen geld om het terug te halen. Het is met een zichtbaar meewarige spot dat Frans dit vertelt. Zuid-Afrikanen voelen zich blijkbaar ver boven dit soort primitieve onhandigheid uitgegroeid.

In Manzini, de financiële hoofdstad van Swaziland, houden we halt aan een grote lokale markt. We worden op het hart gedrukt samen te blijven en zeker niet uit te dagen. Als we foto’s willen nemen, moeten we het eerst beleefd vragen en hun wil respecteren als ze weigeren. Sommige reisbegeleiders durven hier niet te stoppen want het is blijkbaar toch niet zonder gevaar. Een vorige groep van ‘Anders dan ZA 29Anders’ is trouwens bekogeld geworden met sinaasappelen. Het is dus toch met een beetje een ongerust gemoed dat we ons tussen de drukte begeven. Maar het loont absoluut de moeite. Dit is authentiek Afrika. Allerlei koopwaar ligt er uitgestald op de grond: kleren, huisgerei, groenten, kruiden, fruit, schoenen, kippen en diverse ambachtelijke voorwerpen. De verkopers en verkoopsters zitten of liggen ernaast te wachten op een koper. Sommige vrouwen zijn vriendelijk en poseren gewillig maar onwennig voor de camera. Anderen zijn nors en weigeren een foto te laten nemen, tenzij je 10 tot zelfs 50 Rand betaalt. In een donker gangetje zit een kruidendokter met hele rekken vol gedroogde kruiden, drankjes en dierenvellen. De man spreekt mij aan in een nauwelijks verstaanbaar Engels en vraagt mij of ik in België geen ‘sponsors’ voor hem kan vinden. Ik kijk hem niet-begrijpend aan en hij legt mij uit dat hij hier een opleidingsschool voor kruidengeneeskunde wil oprichten en dat hij daar het geld niet voor heeft. Ik denk niet dat ik hem kan helpen. Er lopen duidelijk ook een aantal duistere, minder betrouwbare figuren rond en uiteindelijk zijn we toch wat opgelucht als we veilig terug op de bus zitten. Dit had ik echter voor geen geld willen missen en ik ben alleen hierom al blij dat we voor ‘Anders dan Anders’ gekozen hebben.  

We doorkruisen verder Swaziland naar de grens met Kwazulu-Natal in Golela. Langs de weg staan of zitten overal mensen of stappen met grote vrachten op hun hoofd. Een enkeling heeft de luxe van een kruiwagen om zijn vracht te vervoeren en zeer zelden zie je een fietser. Auto’s zijn onbestaande op de kleine taxibusjes na. Aan de Nisela Safari Lodge houden we een korte sanitaire stop en bewonderen er in de prachtige leeuwen en afschrikwekkende krokodillen van zeer dichtbij. Ze zitten achter een draad en kunnen ons safarigevoel absoluut niet terug oproepen. Toch zijn het de enige leeuwen en krokodillen die we op onze reis echt goed gezien hebben.  In de shop vraagt Frans aan een verkoopstertje of ze die mooie postkaarten met Swaziklederdracht niet meer verkopen. Ze staan ons met drieën stilzwijgend aan te kijken alsof ze nog nooit een blanke gezien hebben en doen ons onwillekeurig aan de impala’s denken die ons met dezelfde mengeling van nieuwsgierigheid en schrik konden aanstaren. 

De bus stopt even verder bij een klein, primitief dorpje dat uit amper een tiental hutten bestaat. Meteen komen uit alle mogelijke hoeken kinderen te voorschijn, sommigen in lompen gekleed en de kleinsten zelfs helemaal naakt. Douw, onze chauffeur stapt eerst uit en gaat aan een van de mannen de toelating vragen om het dorpje te bezoeken. Dat wordt uiteraard toegestaan, want dit is een vaste stopplaats voor ‘Anders dan Anders’. Tóch moet eerst deze ceremoniële handeling gesteld worden, want de inwoners houden sterk aan de traditionele geplogenheden. Langs een modderig pad gaan we tot bij de hutten waar inmiddels enkele vrouwen zijn opgedaagd en waar de kinderen zijn samengetroept en ons met bedelende ogen vol verwachting zitten aan te staren. Frans wou niet dat wij iets gaven maar voor sommigen is de drang te groot ZA 30en er worden kwistig snoepjes uitgedeeld. Ik voel er mij niet goed bij en mét mij de meeste anderen lijkt me. Het is zeer gênant om vanuit onze comfortabele positie de armoede van die mensen te komen begapen. Hadden we het vooraf beter geweten, dan hadden we kleren of andere gebruiksvoorwerpen mee kunnen brengen. Frans geeft een grote kartonnen doos af met oude T-shirts en voedsel. Ik maak toch maar enkele video-opnamen maar duidelijk minder dan ik gewoon ben. Deze indruk zal voor iedereen nog lang bijblijven en ons voor altijd anders doen denken over Afrika en ontwikkelingshulp. Ik wist niet dat dit in de éénentwintigste eeuw nog bestond. En dan zijn er ongetwijfeld elders in de wereld nog veel schrijnender toestanden. Het is iets stiller op de bus; iedereen tracht deze taferelen te verwerken en een plaats te geven. Opnieuw was dit “anders dan anders”.

klik hier voor het vervolg

 

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zuid-afrika, swaziland |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende