12-11-09

Schooltje in feest

Banner ZA
Dinsdag 13 november 2001 (2)

We wandelen te voet naar het lokale Amazizi schooltje waar we uitbundig verwelkomd worden door een rondbuikige directeur en zijn staf. Kinderen zijn er nauwelijks te zien, maar we worden meteen naar een plein achter de klaslokaaltjes geleid waar we plots voor een massa kleine zwarte kinderkopjes staan die terstond een ontroerend gezang aanheffen. We zijn allen verstomd en een beetje emotioneel gepakt door het tafereel en Jos kan zijn tranen zelfs niet bedwingen. Ze zijn met enkele honderden en staan mooi per leeftijd op rijen, jongens en meisjes door elkaar. De kleren die ze dragen zien er van dichtbij niet zo smetteloos uit als van op afstand: vlekken, scheuren en onhandige herstellingen relativeren heel sterk de verzorgde uniformen die we onderweg overal zagen. ZA 64Trouwens ook de kinderen zijn van dichtbij niet zo gaaf: misgroeide tanden, vlekken in hun haar, littekens overal. Maar schattig zijn de meesten wél. De meesten hebben duidelijk hun beste kleren aangetrokken en sommigen zijn ingeduffeld met wollen mutsen en dikke vesten of truien ondanks de brandende zon. Onze komst vandaag betekent immers feest voor de gehele school want wij hebben de eer uit naam van ‘Anders dan Anders’ een geschenk te overhandigen. In plaats van bij elk bezoek een kleine bijdrage te schenken, verkiest ‘Anders dan Anders’ éénmaal per jaar een waardevol en nuttig geschenk te geven. Het is een overheadprojector die met enige ceremonie door Frans aan de directeur wordt overhandigd. Ik weet niet of dit wel een goed idee is want ik twijfel aan de didactische toegevoegde waarde ervan en vraag mij af hoelang het zal duren voor het toestel defect is of de lampen opgebruikt. In ieder geval, de kinderen bedanken met een ritmisch applaus. Daarna worden de gelederen verbroken en tussen de joelende kinderen worden we naar een klaslokaal gebracht waar de oudsten gedichten voordragen en dansend liedjes zingen. De thema’s zijn de liefde voor hun land en vooral aids, waarvoor ze blijkbaar zeer sterk gesensibiliseerd worden. Het is opvallend hoe getalenteerd sommige kinderen zijn en hoe ze het muzikale gevoel in hun genen hebben. Dat uit zich in prachtige meerstemmige gezangen en in uiterst soepele en natuurlijke dansbewegingen in een meeslepend ritme. Het ontgaat ook Frans niet want achteraf zegt hij dat hij zijn job als gids gaat opgeven en bij de staat subsidies aanvragen om artistiek talent te gaan opsporen bij de jeugd. Hij meent het natuurlijk niet helemaal, maar ik voel toch dat hij dit niet zomaar uit de lucht grijpt. Het natuurlijk aanvoelen van ritme is nóg duidelijker wanneer ter afsluiting van ons bezoek onder tromgeroffel op een olievat de kleinere kinderen op de speelplaats een demonstratie geven van traditionele Zulu-dansen. Wij herkennen zeer duidelijk de bewegingen van de dansgroep in Mvubu. 

Het is ruim over de middag als we, duidelijk onder de indruk en met een goed gevoel, het schooltje verlaten. De bus brengt ons even buiten het dorp de bergen in. We bevinden ons in het Royal Natal National Park, één van de mooiste landschappen van Zuid-Afrika. We worden er opgewacht door de kok van het hotel met een verzorgde pikniktafel: diverse belegde broodjes, gebak, fruit, koffie en thee. In dit decor smaakt het dubbel zo goed. Na de lunch brengt onze lokale gids ons over een steil bergpaadje bij een reeks Bosjesman-tekeningen. Het is een deugddoend wandelingetje van ongeveer een uur. Om 16 uur zijn we terug in het hotel waar we van een drietal uurtjes siësta mogen genieten. Dat is ons uiteraard veel te lang en Christiane en ik besluiten een wandeling te maken in de buurt van het hotel. Het is hier dat we getuige zijn van het transport van de personeelsleden per vrachtwagen. Nog met hun ‘hoteluniform’ aan, ZA 63stappen ze in een vrachtwagen waarin slechts enkele zitplaatsen zijn zodat de grote meerderheid rechtstaand getransporteerd wordt. Dat is inderdaad het enige woord dat hierbij past. Uit de bergen komen een drietal vrouwen met enorme bossen gesprokkeld hout op hun hoofd en nemen eveneens plaats in de truck. De laatsten hangen bijna uit de vrachtwagen wanneer die zich even later op de weg begeeft. De sfeer in de truck is zeer opgewekt. Het is natuurlijk een schitterend tafereel voor de video, maar toch vind ik het eerder een schaduwzijde van de huidige Afrikaanse samenleving. Ik moet er later aan terugdenken als we thuis in de kerstperiode in de krant lezen dat ergens in Zuid-Afrika 46 mensen zijn omgekomen toen de vrachtwagen kantelde waarin ze waren opgestapeld. 

’s Avonds in de bar heeft Douw veel kritiek op de jonge rangers: “Michael en Shane weten niet hoe de dieren reageren; kijk maar naar het incident met het nijlpaard. Onverantwoord! Dit had heel verkeerd kunnen aflopen.”

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, drakensbergen, kwazulu-natal |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.