16-11-09

Na zonneschijn komt... regen

Banner ZA

Woensdag 14 november 2001 (2)

Bij de landing in Port-Elisabeth erkennen we duidelijk het universiteitsgebouw waar Hendrik twee jaar geleden zijn stage deed. De vlucht heeft ongeveer een uur en een kwart geduurd en is, op de harde landing na, rustig verlopen. De stad baadt in de zon en de temperatuur is heerlijk. Port-Elisabeth wordt ook wel ‘the windy city’ genoemd, maar daar is vandaag niets van te merken. We zitten meteen in een heel andere sfeer: mooie villawijken en een weelderige plantengroei. Dit is westers en doet een beetje aan de Amerikaanse oostkust denken, ware het niet dat de huizen met muren en zelfs prikkeldraad afgeschermd zijn. Ondanks de aanwezigheid van nogal wat industrie – hier hebben Mercedes, BMW, Audi en Volkswagen een assemblagefabriek – is het werkloosheidspercentage hier toch nog 40%. We zijn in de Oostkaap, het gebied waar de Xhosa thuis zijn. Zij zijn het die de heel typische kliktaal spreken, waarbij ze een medeklinker gebruiken die met de tong en het gehemelte wordt voortgebracht en die in geen enkele andere taal voorkomt. We zijn in het seizoen van de ‘Amaqueta’ of de besnijdenis. Rond de leeftijd van 16 jaar worden de jongens op een traditionele, zeg maar primitieve manier besneden. Naar verluidt vallen hierbij nog steeds af en toe dodelijke slachtoffers. Het gebeurt zonder verdoving met een glasscherf of een mes en volgens een strikt ceremonieel. De jongeren trekken zich terug in een soort hut waar ze een week lang niet mogen drinken en nauwelijks eten. Daarna verblijven ze ongeveer 6 weken in het bos waar de oudere mannen hen over ‘het grote leven’ vertellen. Ze worden helemaal ingewreven met een soort witte verf die ze pas na 6 weken mogen verwijderen.  Op dat ogenblik krijgen ze een totaal nieuwe outfit: kleren, schoenen, ondergoed, …alles. Hierop ontstaat een echte wedloop naar de meisjes en hebben ze zo vlug mogelijk sex om te zien of alles nog werkt. Pas dan zijn ze ingewijd in het leven en worden ze beschouwd als een volwassen man. Frans vertelt dit alles met een duidelijke minachting en schuift ook deze ‘barbaarse’ gewoonte in Mandela’s schoenen. Toen hier veel kritiek op kwam, zou hij namelijk beweerd hebben: “Ik heb het zo gehad, jullie dus ook!”. 

We hebben een nieuwe chauffeur, Johan, en… een splinternieuwe bus. Het is precies dezelfde als de vorige dus we voelen er ons onmiddellijk thuis in. Hopelijk geraakt deze beter de bergen op. We zijn amper een half uurtje buiten de stad of het is al volledig bewolkt. Even verder is het mistig en motregent het, zodat we niets meer zien van het ongetwijfeld mooie landschap. We volgen de beroemde Tuinroute, die haar naam ontleent aan de zeer gevarieerde ZA 39en weelderige plantengroei. Dit is er trouwens het ideale seizoen voor, maar door het tegenvallende weer ontgaat ons de charme ervan. De geplande wandeling in het Tsitsikama National Park naar de bekende Sauer hangbrug moeten we zelfs laten vallen en we rijden meteen door naar Plettenberg Bay. Ook wanneer we de Blaukransbrug overrijden, waar de hoogste benjisprong ter wereld gemaakt wordt, is er zo goed als niets te zien. We houden een stop aan de Storms Rivier brug in de stromende regen. Hier begint de eigenlijke Tuinroute. Ze loopt tot Mosselbaai en is in totaal 230 kilometer lang. Langs de weg zien we inderdaad een weelde aan bomen, planten en bloemen maar de kleuren ervan zijn nauwelijks te onderscheiden. Hier bloeit momenteel ook Zuid-Afrika’s nationale bloem, de prothea waarvan er naar verluidt niet minder dan 250 soorten bestaan.  

Het is al laat in de namiddag als we Plettenberg Bay bereiken waar we onze intrek nemen in het schitterende Crescent Country House Hotel. In Plettenberg zijn we meteen in de Westkaap en zelfs in één van de meest mondaine gedeelten ervan. Het stadje gaat er prat op de grootste concentratie ter wereld van miljonairs te huisvesten. Hier ZA 40heeft men immers een gedroomd klimaat: niet minder dan 240 dagen zonneschijn per jaar. Vandaag is jammer genoeg één van de dagen zonder zon. Het hotel is omgeven door een werkelijk prachtige tuin waarin allerlei bloemen in ontelbare varianten in volle bloei staan. Alleen de zon ontbreekt. We nemen onze intrek in één van de mooie, ruime kamers op het gelijkvloers met salon, grote badkamer, terras en… een voor- en achterdeur. Bij het dinner verlaten Mieke en Karel ons voor een bezoek aan Jeanine, een kennis uit Herentals die hier als kapster werkzaam is. Zij is hier enkele jaren geleden een B&B begonnen, maar toen een Belgische dokter hoorde dat ze kapster was van beroep heeft hij haar ertoe aangezet om een kapperszaak te openen omdat daar voor de Europese dames een gebrek aan was. Nu komen doktersvrouwen van over heel Zuid-Afrika per privé-vliegtuig naar haar om zich behoorlijk te laten coifferen. Het dinner in het hotel is echt voortreffelijk: carpaccio van gerookte springbok, kabeljauw in papillotte met zongedroogde tomaten en ijs met aardbeien. Het is een zeer stijlvol restaurant maar we worden in onze rust gestoord door een bende zeer luidruchtige Ierse toeristen. Wanneer we ’s avonds op de kamer komen ligt er niet alleen een chocolaatje, maar alle gebruikte handdoeken zijn inmiddels ververst. Wat een luxe… Dé vraag is echter: welk weer krijgen we morgen? We zijn niet al te optimistisch.

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, oostkaap, westkaap, tuinroute |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.