18-12-09

Als in een filmdecor

banner Napels
Maandag 10 juli 2000 (2)

Wanneer we het klooster verlaten, is het net of we zitten midden in een filmdecor. Smalle straatjes met veel volk en regelmatig een lawaaierige vespa of oude, gedeukte Fiat die er zich doorheen wurmt; oude vrouwtjes met boodschappentas die op de hoek van de straat Napels 3met elkaar een praatje slaan; koopwaar uitgestald midden op straat; een groepje mannen die vanop hun stoel alles gadeslaan en af en toe een voorbijganger aanklampen; joelende kinderen… Alles is vuil, slordig en grotendeels vervallen. Zo was het hier waarschijnlijk honderd jaar geleden al. Ik ben verrast dat zoiets in het jaar 2000 nog bestaat: het Napels 4dorpsleven midden in de grootstad. Een straatje om brengt ons bij de Capella Sansevero. Die staat op ons lijstje van niet te missen bezienswaardigheden. De kapel op zich is niets bijzonders, maar ze staat werkelijk bol van de schitterende barokke beelden in wit marmer. Ze zijn bijzonder realistisch en tot in de kleinste details haarfijn gebeeldhouwd. Zo is er een beeld dat half verstrikt zit in een vissersnet waarvan je nauwelijks kan zien dat het écht uit marmer is gekapt. Het allermooiste is het beeld van de Gesluierde Christus: het stelt het lijk van Christus voor dat opgebaard ligt onder een lichte sluier. Doorheen de lijkwade zie je het silhouet van de afgestorvene en je zou bijna zweren dat het doek door een tochtje even beweegt. Dit is van het mooiste dat ik al ooit gezien heb. Jammer genoeg mag hier niet gefilmd worden zodat we vrede moeten nemen met een paar postkaartjes als souvenir. We wandelen verder naar de stemmige Piazza San Domenico Maggiore en bezoeken er de gelijknamige kerk met haar prachtige marmeren vloeren. In de sacristie staan op grote rekken 45 doodskisten van evenveel vorsten en dignitarissen van het hof van Aragon. Eigenaardig en eigenlijk een beetje luguber. Als we buitenkomen kunnen we het aantrekkelijke terrasje niet weerstaan en we bestellen een espresso. De eerste van een reeks die de komende dagen steeds langer zal worden. Zo drink je hem buiten Italië niet! Op de terugweg pikken we ook ons eerste ijsje op: “due corni per favore: un gelato fragole e un gelato caffè”.  

Het is een hele wandeling terug naar ons hotel en we komen er pas om zeven uur terug aan. Een verkwikkende douche en onze vermoeide benen kunnen ons alweer verder dragen op zoek naar een restaurant. Gelukkig moeten we maar de straat oversteken en aan de jachthaven vinden we een groot terras met mooi uitzicht op de baai, de Vesuvius en de lichtjes van de stad. Het is wat nevelig en tamelijk fris. Toch is het aangenaam zitten op het ruime terras en de verse vis (orata grillata) smaakt voortreffelijk. De frisse Falanghina evenzeer… Het is niet te geloven wat we op deze eerste namiddag al allemaal gezien hebben. We zitten meteen in de sfeer!

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, napels, campania |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.