02-01-10

Hotel with a view

banner Napels
Donderdag 13 juli 2000 (2)

Het is al halftwee wanneer we de parking verlaten. In de afdaling vinden we een terrasje waar we een eenvoudige pizza eten. We besluiten voor de verdere reis naar Sorrento niet de autosnelweg te nemen, maar de “collitorale”: de weg langs de kust doorheen kleine dorpjes. Althans dat dachten we. Het is in tegendeel één langgerekte strook stad waar weinig pittoresks aan is. We nemen uiteindelijk toch de grote weg en bij het naderen van Sorrento zien we voor het eerst Napels 15de prachtige kust: helderblauw water, rotsen, pijnbomen. Hotel President ligt hoog boven de stad. Van ver zie je het gebouw en de 3 hoge pijnbomen overal bovenuit steken. Via een smal baantje bereiken we tegen halfvijf het hotel. We worden verwacht. Wanneer de man van de receptie onze naam hoort, moet hij niet eens in zijn papieren zoeken. We krijgen kamer 338, de suite. We kunnen onze ogen nauwelijks geloven. Dit is een droom! Een schitterende kamer: hall, slaapkamer, salon, badkamer met jacuzzi en een dubbel terras met een uniek uitzicht op de Tyrrheense Zee, de stad en in de verte de Vesuvius. Het enige wat lijkt te ontbreken is een minibar. Tot we een grote dubbele kast opentrekken en er wel 20 verschillende soorten drank aantreffen. Het is eerder een maxima. Eigenlijk vertrouwen we het niet helemaal en ik vrees dat dit ons meer zal kosten dan de afgesproken 210.000 lire per dag. Op de deur hangt trouwens: 31.000 lire! Voor alle zekerheid ga ik het nog eens navragen in de receptie en daar word ik gerustgesteld: dit wordt onze luxueuze thuishaven voor 5 nachten! 

We trekken verder op verkenning in het hotel. Er zijn diverse mooie terrassen en een prachtig aangelegde tuin met veel bloemen, een ruim zwembad en op de hoogste verdieping een rustig zonneterras. Napels 16Het uitzicht over Sorrento met de blauwe zee op de achtergrond wordt op een schitterende manier omkaderd door drie reuzengrote pijnbomen. We nemen een drink op één van de terrassen en genieten van het panorama waarin talloze bootjes voortdurend witte sporen trekken doorheen de azuurblauwe zee. De temperatuur valt mee: ondanks de volle zon zit er toch verfrissing in de lucht. Na zeven uur wordt het zelfs écht frisjes. Om 6 uur nemen we nog snel een verfrissende duik in het zwembad en dan trekken we terug naar onze kamer om nog wat te genieten van de luxe. We besluiten om niet meer naar Sorrento af te zakken vanavond en te dineren in ons hotel. Wanneer we om 8 uur in het restaurant aankomen, blijken we tot onze verrassing van de laatsten te zijn. Dit is niet Italiaans, wat uiteindelijk niet verwonderlijk is aangezien het restaurant gevuld is met toeristen (veel Belgen) en geen enkele Italiaan. We krijgen een mooi plaatsje op het terras, waar het zó fris is dat we een pull nodig hebben. Ook de keuken van Hotel President is nauwelijks Italiaans: escalope de veau, lapin chasseur, groenten uit blik, aardappelpuree. Dit restaurant moet het kennelijk alleen hebben van de hotelgasten en neemt zijn toevlucht tot een risico- en karakterloze internationale keuken, waar de meeste gasten tevreden over zijn, of beter: geen kritiek op hebben. De obers zijn zeer vriendelijk en zelfs familiair. We worden blijkbaar onmiddellijk behandeld als ”huisgenoten”. Ze beginnen steevast in het Frans. Op de wijn- én de waterfles wordt het kamernummer genoteerd. Als er een restje zou inblijven –waartoe bij ons weinig kans bestaat…- hoeven we er niet mee in te zitten: het zal morgen terug op tafel staan. Ik denk dat er weinig kans is dat we hier morgenavond opnieuw zitten, dus we drinken onze flessen op het gemak leeg. Om halftien zijn we al terug op onze kamer. We kregen immers geen koffie in het restaurant; die moet je in de drukke, ongezellige bar gaan drinken. We installeren ons nog even op ons terras om nog wat te lezen.

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, vesuvius, campania |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.