04-01-10

A la Carluccio

banner Napels
Vrijdag 14 juli 2000

Ons hotel is rustig gelegen, hoog boven de drukte van de stad. Ja! Maar de geluiden van auto’s, moto’s en ambulances stijgen toch naar Napels 17boven zodat ik vannacht regelmatig ben wakker geweest. Als we opstaan is het bewolkt. We veranderen onze plannen en besluiten naar Pompeï te rijden in  plaats van Sorrento te gaan verkennen. Tijdens het ontbijt wordt de lucht nog grijzer en weldra giet het water. We blijven dus maar op onze kamer en wachten af. Misschien een e-mailtje naar Hendrik sturen intussen? Die vraag verrast de man aan de hotelbalie duidelijk. Hij vraagt het na en het blijkt niet mogelijk. Toch niet te begrijpen hoe weinig de moderne communicatietechnologie nog maar verspreid is, wat men ons ook wil laten geloven. Vorig jaar in de Verenigde Staten was het trouwens al niet veel beter.  

Wanneer de zon toch door de wolken lijkt te priemen, besluiten we dan toch maar Sorrento te gaan verkennen. We wandelen door de smalle straatjes en tegen de middag drinken we op het terras van de Circolo dei Forestieri een limoncello. Napels 18Het is de plaatselijke specialiteit: een heldergele citroenlikeur met een tamelijk hoog alcoholgehalte. Lekker!  Wanneer het opnieuw begint te regenen blijven de obers vrolijk. Zingend en gewapend met een paraplu bedienen ze de klanten, die wegduiken onder de parasols, opgewekt verder. Het klaart algauw weer op en onder een mooie zon kunnen we uiteindelijk het stadje verder gaan ontdekken. We hoog boven de kust langs enkele wandelen exotische parkjes en prachtige hotels met weelderige bougainvilleas en pergola’s die uitkijken op de inmiddels weer helderblauwe zee. We bereiken langs steile straatjes en trappen de Marina Grande, die haar naamt niet verdient. Het is een klein, maar zeer pittoresk vissershaventje met een rij oude, eenvoudige huisjes en een kerkje. Napels 19Het eenvoudig opgetrokken terrasje van de Trattoria Emilia ziet er zeer aantrekkelijk uit. Er is nog net één tafeltje vrij en dan nog het mooiste van alle: vlak bij het water. We boffen! De zee klotst er onder onze voeten, maar al gauw begrijpen we waarom dit tafeltje nog niet bezet was: af en toe is de zee zó enthousiast dat het water over de balustrade heen spat en tot jolijt van het hele terras onszelf en onze heerlijke visgerechten besprenkelt. Dichter bij de zee eten kan iet; we zitten er bijna in… Het eten is bijzonder lekker en uiteraard super-vers. Christiane eet frittura mista en ik mosselen met citroen. Dit is pas Italiaanse gastronomie: de ongecompliceerde, eerlijke keuken die met uitsluitend verse producten en een minimum aan ingrediënten zeer diverse gerechten weet te creëren. Het doet ons aan de reportages van Carluccio denken, de beroemde Brits-Italiaanse tv-kok. De sfeer wordt nog versterkt door de bediening: hier heeft de term ‘familierestaurant’ nog betekenis. In de keuken staan 3 oudere vrouwen en de bediening gebeurt door de dochter en haar (nog heel jonge) kinderen, die met een professionele bedrevenheid de borden op- en afdienen.  Het vak zit hen duidelijk in het bloed.

We wandelen terug naar het hotel om nog een uurtje te zonnebaden aan het zwembad. Er verblijven veel Belgen in ons hotel. In de lobby hangen infoborden van Sunsnacks, Jetair en Neckerman. Al die mensen zijn hier dus met een touroperator en het wordt me nu duidelijk waarom het zo moeilijk was om hier op individuele basis te reserveren. Waarschijnlijk zijn nagenoeg alle kamers aan de touroperators verhuurd en heeft men ons daarom maar ondergebracht in kamer 338. Af en toe verdwijnt de zon echter achter een wolkje en we verhuizen naar ons terras, waar we genieten van het schitterende uitzicht bij een lekker glaasje limoncello. We hebben een fles gekocht in een grootwarenhuis en het aan onze rijkgevulde bar toegevoegd. Na 6 uur wordt de hemel zwaar overtrokken. Een telefoontje naar Hendrik leert ons dat het in België al sinds ons vertrek aan het regenen is.  

Voor het avondeten zakken we opnieuw af naar Sorrento en komen terecht in het Ristorante O Parrucchiano, een zéér groot restaurant (verschillende zalen) en een zéér groot terras, weelderig overgroeid door groen. Het is er bijzonder druk, maar het eten is prima! Christiane kiest voor pesce con pomodori en ik neem ‘fragaglie’, kleine gefrituurde roze visjes, die je moet opeten met huid en haar. Lekker. We drinken er een heerlijke Greco di Tufo bij, één van de betere lokale witte wijntjes. Wanneer we om halfelf terug in het hotel komen, is het opnieuw beginnen regenen. Morgen hopelijk beter.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, campania |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.