08-01-10

Zondag in Sorrento

banner Napels
 

Zondag 16 juli 2000

Bij mooi weer zouden we vandaag het eiland Capri bezoeken. We zetten de wekker op zeven  uur om te zien welk weer het is. Om zes uur horen we het al water gieten en we zetten de wekker maar weer af… Het is zondag. Om het kwartier luiden wel ergens kerkklokken dus van slapen komt niets meer in huis. Ik lig te lezen tot acht uur, want vroeger is er in het restaurant waarschijnlijk nog geen ontbijt te krijgen. Intussen zijn tussen de zwarte wolken de eerste stroken blauwe lucht te zien en piept de zon er al af en toe eens door. We zijn nog maar pas in Sorrento als het laatste wolkje verdwenen is en de hemel volledig blauw kleurt. De zee volgt het voorbeeld van de hemel en alles wordt nóg mooier. 

In de stad is de lokale bevolking duidelijk op zijn zondags uitgedost. Als ze uit de kerk komen, blijven ze in groepjes opgewekt en druk gesticulerend staan praten. De kinderen spelen vrolijk ook al voelen ze zich in hun mooiste kleren waarschijnlijk niet echt op hun gemak. De meisjes dragen ouderwetse jurkjes met een grote strik op de rug en witte sokken met kant afgeboord. Wij doen onze inkopen: twee kommetjes met citroenen erop in aardewerk, een cd met Napolitaanse mandoline (voor de videofilm), postkaartjes en … limoncello. We leren dat de échte gemaakt wordt met citroenschillen en de namaak met citroen-aroma. We lopen binnen in een klein ateliertje waar een man prachtige muziekdozen maakt met het typische houtinlegwerk van Sorrento. We hebben niet voldoende geld bij, maar we komen ongetwijfeld terug! Tegen de middag zakken we opnieuw af naar de Marina Grande maar het is nog te vroeg om te eten. We nemen dus maar een aperitief op één van de terrasjes. De zaak wordt gerund door vier dames (zussen?) van zo’n 30 jaar. Elk heeft haar rol: eentje staat in de keuken; een andere dient op en de twee laatsten klampen de voorbijgangers om ze naar binnen te lokken. Beurtelings lossen ze elkaar af terwijl de andere op een stoel aan de overkant van de straat gaat zitten. Wij eten terug bij Emilia. De zee is iets woester dan eergisteren en de eerste rij tafeltjes moeten vrij blijven. Het eten is opnieuw voortreffelijk. We eten hetzelfde als de vorige keer, maar omgekeerd: Christiane de mosselen en ik de frittura. Nadien eten we nog wat zowat het eenvoudigste gerecht ter wereld moet zijn: een bord tomaten met enkel een snuif zout. Onvoorstelbaar hoe lekker dat hier kan zijn. 

Tegen drieën zijn we terug in het hotel en begeven ons aan een zonnebad op het dak. Heerlijk: een halfuurtje op de rug; een halfuurtje op de buik, in de hoop toch een beetje een kleurtje te krijgen. Dank zij een klein briesje is het niet te heet en we smeren ons niet in want onze zonnebrandolie is zó goed dat we de vorige keer helemaal geen effect hadden. Daarna drinken we een sinaasappelsap aan het zwembad en ik neem nog een lekkere duik. Terug op de kamer overkomt mij een dom ongelukje: ik stoot mijn blote kleine teen tegen een poot van het bed… Het doet aanvankelijk enorm veel pijn, maar die trekt nadien toch een beetje weg. Als we ’s avonds naar de stad trekken, kan ik moeilijk stappen. Autorijden gaat gelukkig goed en als ik stilzit voel ik zelfs helemaal niets. Het zal wel overgaan. Voor we een restaurant opzoeken, keren we terug naar het muziekdoosatelier. De man maakt ze zelf en exporteert ze over de gehele wereld. Ook naar Brussel, Avenue Louise…zegt hij. Hij beweert Napels 21ook de enige in Sorrento te zijn die ze nog maakt en wanneer ik er hem op wijs dat we exact dezelfde gezien hebben in minstens twee andere winkeltjes, zegt hij: “Natuurlijk, die heb ik immers ook gemaakt!” We geloven hem en kopen een prachtige doos voor 65.000 lire, een 1.300 Belgische frank. Ik laat het muziekje (“Lara’s theme” uit Dokter Zhivago) vervangen door het toch beter passende “Torno a Sorrento”. We gaan eten in een restaurant met een authentiek antiek interieur met veel houtwerk: Zi ‘ntonio. Het is heel druk en feestelijk in de stad. Op een podium speelt een fanfare en wanneer we in bed liggen, worden we opgeschrikt door luid geknal van vuurwerk. Vanop ons terras hebben we er een perfect zicht op, ook al moeten we naar beneden kijken om het te zien. Op die manier ziet het er eigenlijk maar klein uit.  Als ik mijn schoenen uittrek, ziet mijn teen helemaal blauw. Het doet nog behoorlijk pijn. Afwachten wat het morgen zal zijn. 

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, campania |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.