18-01-10

Zuid-Italiaanse gezondheidszorg

banner Napels
Woensdag 19 juli 2000

Onmiddellijk na het ontbijt vertrekken we naar Cava de’ Tirreni naar het plaatselijke Ospedale. Dit is de dichtstbijgelegen plaats waar een röntgenapparaat staat.  Het ligt zo’n 30 kilometer van Ravello verwijderd, meer zuidwaarts. En dat we diep in het zuiden van Italië zitten, zullen we algauw geweten hebben. Wanneer we in de buurt van het hospitaal willen parkeren, komt –zoals we dat inmiddels gewoon zijn– een jonge parkeerwachter op ons toe, een boekje parkeertickets in de hand. Hij vraagt 2.000 lire.  Ik bemerk echter een verkeersbord dat aangeeft dat je hier niet mag parkeren en wanneer ik de jongen daar op wijs, zegt hij: “Maak u geen zorgen, ik houd de politie wel in de gaten”. Ik vertrouw hem niet en kijk zijn boekje “parkeertickets” na. Het zijn gewone blanco papiertjes… Het hospitaal is een soort volkskliniek in een oud gebouwencomplex dat een eerder vervallen indruk maakt en meer weg heeft van een fabrieksgebouw dan van een kliniek. Ook aan de binnenkant. Er wordt met enige moeite iemand gevonden die meer dan alleen maar Italiaans verstaat en met enkele woorden Engels en Frans krijg ik te verstaan dat de vierde teen van mijn rechtervoet inderdaad gebroken is. Ik kan ze duidelijk maken dat ik geen groot verband wil want dat ik nog in mijn schoenen moet kunnen om met de auto te rijden. Ik krijg een kleiner en soepel verband en de pijn is meteen al wat minder. Ik ben al heel blij dat ik nog verder kan en niet voor de rest van de reis geïmmobiliseerd word. Het verband moet er één maand aanblijven en in die tijd mag ik niet douchen… Alles samen duurt het in de kliniek niet meer dan een uur. Het voordeel van deze droeve kliniek is dat de dienst volledig gratis is. Ik moet alleen 10.000 lire (een 200 frank) betalen voor een copie van de röntgenfoto die ik persé naar huis wil meenemen. Je weet maar nooit of er niet nog complicaties bij komen. 

We zetten onze vakantie verder en bezoeken Vietri sul Mare, het dorp van de keramiek. Het ene winkeltje naast het andere waarvan Napels 29sommige de voorgevel volledig bekleed hebben met kleurrijke keramiektegeltjes. Er zijn mooie stukken bij, maar alles is nogal grof van tekening in een overdadige stijl.  We kopen dus niets, ook al omdat we vrezen dat onze bagage nu al overvol zal zitten.  We zakken de kust opnieuw af richting Amalfi en het eerste dorpje waar we halt houden is Cetara. Het is intussen etenstijd geworden. Napels 30Met wat geluk vinden we nog een plaatsje op de overvolle parking en we gaan op zoek naar een restaurant. Cetara is een zeer schilderachtig dorpje met een lieflijk strand, oude huizen, een burcht hoog op de rotsen en een kerk met een kleurrijke koepel in keramiek. Op een binnenpleintje vinden we een gezellig terrasje waar we een simpele antipasto nemen: misto di mare. Eens te meer om de ogen dicht te doen en te genieten… 

Rijden langs de Amalfitaanse kust is geen sinecure: smalle wegen, voortdurend kronkelend langs hoge, steile rotswanden en zeer druk verkeer.  Geen wonder dat je hier zo veel geblutste en gekraste carrosserieën ziet. Het grootste probleem is echter parkeren. Overal langs de weg, en zeker van zodra je een dorpje nadert, staat het vol. In het centrum heb je dan wel een officiële parking maar daar betaal je gemakkelijk 3.000 lire per uur. De volgende stop is Erchie.  Er is niet veel te zien en al gauw zijn we weer op weg richting Minori. We moeten tanken en kijken uit naar een benzinestation. Die zijn hier tamelijk schaars, maar in Minori is er eentje “aperto”, open. Ik schroef de dop los en wacht op de pompbediende, maar er komt niemand opdagen. Het is twintig over drie. Ik stap de bijhorende bar binnen en krijg als antwoord: “è chiuso”: gesloten. Wanneer ik op het bordje wijs waarop in grote letters staat “aperto” krijg ik als antwoord: “Normaal gaat het open tussen drie en halfdrie. Je kan beter tot in Maiori rijden, daar is ook een benzinestation.” Dat zal dan wel de Italian way of business zijn zeker? 

Rond vijf uur zijn we terug in het hotel en installeren ons op ons terras om wat te lezen, mijn dagboek in te vullen en intussen te genieten van het prachtige uitzicht. Vóór het eten gaan we nog wat videobeelden maken in Ravello en voor het dinner nemen we plaats op het terras van restaurant Garden, vlak naast de Villa Rufolo. We hopen van hieruit iets op te vangen van het concert in het kader van het Festival Musicale di Ravello dat vanavond plaats heeft in de tuinen van de Villa Rufolo. Er is een optreden van de pianist Jens Barnieck.  Het Festival van Ravello is zeer vermaard en vooral toegespitst op Richard Wagner, die zich door de tuinen van de villa liet inspireren voor zijn Parsifal.  Slechts af en toe vangen we enkele klanken op van het concert. Na het eten zakken we nog even af naar de Piazza Duomo af om het publiek te zien buiten komen.  Er zijn enkele ‘beau-monde”–figuren bij, maar over het algemeen is het vrij rustig en lijkt er weinig volk te zijn. Misschien zitten ze wel op de receptie in de villa?

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, ravello, campania |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.