30-01-10

Twee unieke villa's en dito tuinen

banner Napels
Zondag 23 juli 2000

We hebben geslapen tot kwart vóór negen! Geen wonder na al die verstoorde nachtrust van de laatste dagen.  Het ziet er naar uit dat het heet zal worden; er is geen wolkje te zien en de zon brandt nu reeds op ons terras. Je kan merken dat het zondag is vandaag: vanaf 6 uur al luidt iemand om de 15 minuten met veel lawaai de klokken, voor het geval je toch weer in slaap zou gevallen zijn. We blijven in Ravello vandaag en hebben alle tijd. We beginnen met een bezoek aan de Villa Cimbrone.  Het is een tamelijk lange wandeling er naartoe, maar het loont absoluut de moeite! Wat een schitterende tuin! Ook de Napels 40villa zelf is een bezoek waard: het gebouw dateert uit de middeleeuwen en heeft ontelbare schilderachtige hoekjes, zuiltjes, beeldhouwwerken, prachtige plantenbakken en vazen, en zó veel meer. De tuin biedt een werkelijk schitterend uitzicht over de zee én talrijke dorpjes in de bergen en staat vol met oude beelden in prieeltjes en paviljoentjes. En dan de planten en de bloemen… reuzengrote hortensia’s, dahlia’s rozen, palmbomen, pijnbomen, cipressen. Dit alles tegen een diepblauwe lucht en een azuurblauwe zee waarin bootjes witte strepen trekken. We vertoeven er ruim twee uren zodat het middag is wanneer we er buiten komen. Het is verschrikkelijk warm en mijn voet doet pijn. 

We eten een broodje op de Piazza en gaan dan wat siësten op onze kamer, waar ons een grote opluchting wacht: de Amerikanen zijn vertrokken! De siësta doet deugd en om vier uur trekken we terug de stad in voor het tweede deel van ons bezoek: de Villa Rufolo.  Behalve Napels 41het beroemde zicht met de twee torentjes en de grote pijnbomen valt het wat tegen. Dat komt enerzijds door de schitterende ervaring van deze voormiddag maar anderzijds ook door het feit dat een groot deel van de tuin en het panorama verstoord wordt door de tribunes en het podium van het muziekfestival. Na het bezoek aan de tuin slenteren we nog wat door de smalle straatjes en langs vele trappen tot op de Piazza della Fontana Moresca. Het is een vermoeiende wandeling die maar matig beloond wordt. Er is alleen een fontein met twee grote Moorse beelden van leeuwen. Onderweg ontdekken we twee prachtige luxehotels. Goed voor een volgende keer, alhoewel… dit zal wel niet voor onze beurs zijn.  Daarna nemen we voor de zoveelste keer plaats op een terras van de Piazza om er de zondagse tafereeltjes gade te slaan. De inwoners hebben zich op hun zondags uitgedost en tegen zeven uur komen ze op het plein paraderen. Mooi om te zien. Kinderen spelen naar hartelust terwijl hun ouders rustig rondslenteren of een praatje slaan.  

We hebben de indruk dat er vanavond in de stad iets te doen zal zijn: veel volk, politie en Rode-Kruismensen en er staat een podium. In het hotel krijgen we een ruiker lavendelbloempjes. Iemand van het personeel is inderdaad al een paar dagen bezig met de bloembakken in te snoeien en ze vinden het blijkbaar zonde van de afgeknipte bloemen weg te gooien. Er is vanavond opnieuw een concert van het Philharmonisches Staatsorchester van Halle. Deze keer spelen ze Wagner en we maken nog het einde mee vanop ons terras. Vanop zo’n grote afstand klinkt het echter niet zo goed. Aangezien we vooral de blazers horen, klinkt het nogal fanfare-achtig. Het is wél een verademing opnieuw in alle rust op ons terras te kunnen zitten nu onze luidruchtige buren weg zijn. Dit is meteen onze laatste avond in Ravello.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, ravello, campania |  Facebook | |

28-01-10

Het Italiaanse openbaar vervoer

banner Napels
Zaterdag 22 juli 2000 (2)

Om 12 uur blijkt dat we hier al alles gezien hebben en in plaats van hier té veel geld te betalen voor de lunch, besluiten we de boot terug te nemen naar Amalfi. We zijn nagenoeg alleen op de boot en we kunnen Napels 38ons lekker installeren op het voordek en met volle teugen genieten van de tocht. In Amalfi eten we op het terras van een echt Italiaans restaurant, eenvoudig, authentiek en niet bezoedeld door het massatoerisme. Het is er niet alleen lekker maar ook leuk om de hele drukte te bekijken. Het cliënteel bestaat hoofdzakelijk uit twee groepen Italianen, die er aan grote tafels rustig hun tijd nemen om uitgebreid te lunchen. Ze gesticuleren, lachen, praten honderduit en het genot is van hun gezichten te lezen. Ook wij genieten: we houden het bij een antipasto met brood en wijn.  Daarna wandelen we door de straatjes: trappen op en af, gangetjes in en uit. We kopen drie reuzengrote citroenen zoals je ze bij ons thuis niet ziet. Samen wegen ze anderhalve kilo!  Napels 39Op een terras vóór de basiliek drinken we een caffè freddo en een granita de limone, bekijken nog wat de drukte en om 16.30 uur nemen we de bus terug. Bij het opstappen doet de machine voor het afstempelen van de kaartjes het niet en we stappen dus zo maar de wachtende bus binnen waar we nog net een zitplaatsje weten te bemachtigen.  We zitten pas neer als de chauffeur meldt dat we, gezien de defecte machine, op een andere bus moeten overstappen. Gelukkig kunnen we ook hier beslag leggen op een zitplaats. Het valt mij overigens op dat oudere mensen hier hun plaats afstaan aan kinderen en niet omgekeerd zoals het volgens ons hoort. Onderweg is er plots kabaal. Achter in de bus roepen een paar mensen “Pontone! Pontone!” en er ontstaat een hele discussie en gegesticuleer. De bus moest voor een paar passagiers rondrijden langs Pontone, een klein dorpje tussen Amalfi en Ravello, maar is net de weg naar het dorpje voorbij. Omdraaien is niet mogelijk op de smalle weg. De chauffeur blijft vriendelijk en vraagt wie hem wil helpen bij het achteruit rijden. Eén passagier stapt uit en vraagt de achterop komende automobilisten de weg vrij te maken. Dat lukt en na wat gemanoeuvreer raken we toch gedraaid en op weg naar Pontone. De hele scène lijkt me een écht staaltje Italiaanse cultuur in de praktijk. In Pontone keren we op onze stappen terug en we bereiken uiteindelijk Ravello met een kwartiertje vertraging.   

De Amerikanen in ons hotel zijn er nog steeds en ze hebben opnieuw verzameld op het terras van de kamer naast ons. Ze ontkurken een paar flessen wijn en bier en eten er allerlei dingen uit doosjes en zakjes bij. Ze hebben een cassettespeler bij die keiharde muziek speelt en waarschijnlijk tot beneden in Amalfi te horen is. Het zijn onbeschofte, egoïstische gasten die geen respect blijken te hebben voor de andere hotelgasten. Wij kunnen doodgewoon niet meer van ons hotel genieten, maar waarschijnlijk anderen ook niet. Kan ik nu weeral gaan reclameren? We trekken naar de Piazza want er is vanavond weer een concert en we gaan de chique Italianen bekijken. Deze keer is het het Philharmonisches Staatsorchester van Halle in Oost-Duitsland. Er is veel volk. De toegangsprijzen liggen tussen de 50.000 en 100.000 lire (1.040 tot 2.080 Bfr). Het is een zeer mooie avond en het restaurant waar we van plan waren te gaan dineren, heeft geen terras en dus alleen plaatsen binnen. We besluiten dus maar terug naar het prachtige terras van de Villa Maria te gaan. De maître d’hôtel maakt ruzie met een moeilijke Amerikaanse klant. Het eten is opnieuw voortreffelijk en we hebben een schitterend uitzicht op de kustlijn en de omringende heuvels. “Het enige wat nu nog ontbreekt is een vuurwerk.” Merk ik op. Mijn woorden zij nog niet koud of ik word op mijn wenken bediend. Alleen is het niet dát wat ik bedoelde: er is hoog in de bergen een bosbrand uitgebroken. Eerst schijnt de brandweer hem snel onder controle te hebben maar nadien laaien de vlammen hoog op en kleuren de hemel rood. Hoe zal dit aflopen? Later op ons terras kunnen we niets meer zien, want hier kijken we op een andere heuvel. Ook ’s anderendaags hebben we er niets meer van gehoord of gelezen.

Bij onze terugkeer naar het hotel is het concert net afgelopen. maar we pikken nog net het bisnummer mee: de Sabeldans van Katchaturian. We kunnen niet enkel alles goed horen, maar kunnen ook het orkest zien zitten op een podium dat boven de afgrond lijkt te hangen met de Tirreense Zee als décor. Grote opluchting als we op onze kamer komen: de Amerikanen zijn er niet. Oef! Ik zit echter nog maar pas op het terras of daar zijn ze terug, lachend en giechelend. Alle zes! Ik hou mijn hart vast. Salvatore heeft gezegd dat we desgevallend de receptie moesten bellen als ze vanavond opnieuw lawaai maken. Morgen vertrekken ze gelukkig.  Ik slaap vrij snel in maar om kwart vóór één schrik ik wakker door harde knallen. Ik denk onmiddellijk aan de bosbrand, maar deze keer is het écht vuurwerk. En… onze buren zijn in goede doen.  Ze zetten opnieuw hun muziek op. Om halftwee bel ik de receptie om ze te doen zwijgen en een half uurtje later stappen ze eindelijk op. Het is twee uur!

klik hier voor het vervolg

 

10:35 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, amalfi, ravello, campania |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende