12-02-10

Lelijk landschap, mooie dorpjes

banner Puglia
Maandag 21 september 2009 (2)

Voor de rest besluiten we Brindisi links te laten liggen. Het is vooral een drukke havenstad en veel bezienswaardigheden zijn er niet. Langs binnenwegen rijden we naar Mesagne, een klein stadje op enkele kilometers van Brindisi. We rijden langs eerder trieste wegen door een dor landbouwgebied en, mede door de grijze hemel, hebben we helemaal niet het gevoel in Zuid-Italië te zijn. De wegen zijn in slechte staat en op vele plaatsen ligt het vuilnis langs de weg opgestapeld. De weinige huizen staan er onverzorgd bij. Dat verandert een beetje als we in het centrum van Mesagne aankomen: een mooi plein, een oud kasteel, een palmboom en een monumentale ingangspoort naar de oude stad. We parkeren de auto op een ‘parcheggio a pagamento’, maar vinden nergens een betaalautomaat. Een voorbijganger zegt me dat ik aan de parkeerwachter moet betalen, maar als ik opmerk dat ik die nergens kan bespeuren, zegt de man: “Geen probleem. Als hij toch nog zou komen, steekt hij wel een briefje, maar veel zal dat niet kosten.” Ik vertrouw het niet erg maar heb geen keuze en we wagen het er op. Het is intussen middag, dus we gaan meteen op zoek naar een restaurant, het is tenslotte al meer dan 11 uren geleden dat we nog iets gegeten hebben. In een klein maar sympathiek Puglia 04kruidenierswinkeltje met opschriften als “prodotti tipici” en “oggi minestrone” vragen we naar een restaurant. Ze zijn zeer vriendelijk en willen weten of we ”Tedeschi” zijn? Sinds onze Italiaanse lessen weten we dat dat Duitsers zijn. “No, Belghi” antwoord ik in fout Italiaans. We hebben in onze cursus nochtans geleerd dat we “Belga” zijn, zowel in het enkelvoud als meervoud, zowel in het mannelijk als vrouwelijk, maar dat waren we alweer vergeten. Ze sturen ons naar “Il Veliero” aan de buitenkant van de stadsmuren. Na enig zoeken vinden we het en stappen aarzelend naar binnen, want het ziet er niets bijzonders uit en er is geen kat te zien. We komen terecht in een vrij grote huiskamer met kitscherige meubels en dito versieringen. De radio in de keuken wedijvert met de luidruchtige tv in de hoek waarop de begrafenis wordt uitgezonden van 6 Italiaanse soldaten die in Afghanistan gesneuveld zijn. De patron wijst ons een tafel aan, geeft ons de menukaart en volgt verder aandachtig de gebeurtenissen op tv. We bestellen linguine ai frutti di mare en een half litertje witte wijn. We krijgen een bord pasta met vongole en mosselen, die zo klein zijn dat sommige kleiner zijn dan de vongole. Eenvoudig en niet slecht; écht Italiaans. We hebben al lang gedaan met eten als de eerste andere klanten binnenkomen en weldra zit het restaurant bijna vol. Puglia 03We weten meteen dat je hier niet vóór 13 à 13.30 uur moet komen middageten. Na het eten gaan we nog even verder op verkenning in het centro storico en we komen meteen in de sfeer. Dit is wat we zochten: smalle straatjes, leuke pleintjes, barokke gevels, trapjes, deurtjes, mooie balkons. We hebben het stadje helemaal voor ons alleen en slaan meteen aan het fotograferen en filmen. De zon laat het jammer genoeg afweten maar de temperatuur is aangenaam en het blijft droog, ook al horen we het in de verte donderen.  We slenteren ruim een uur door het stadje. Als we terug bij de auto komen, zijn we opgelucht dat de parkeerwachter niet is langs geweest. Hier nemen ze blijkbaar zeer lange lunchpauzes. 

Het volgende dorpje dat we willen aandoen, is Torre SS (die twee letters staan voor Santa Susanna). De bewegwijzering is zo abominabel dat we het helemaal niet vinden en maar noodgedwongen doorrijden naar Erchie. Afgezien van enkele uitgestrekte en mooi onderhouden olijfgaarden met prachtige, eeuwenoude bomen is er onderweg zeer weinig te zien. Opmerkelijk is een reusachtig terrein vol zonnepanelen en verder een enkele wijngaard waar de blauwe, bijna zwarte druiven weelderig en meer dan plukkensklaar hangen te blinken. Puglia 05Erchie heeft een mooie piazza met een indrukwekkend Palazzo Ducale en een tweetal zeer elegante kerkjes, zeker een korte stop waard maar niets in vergelijking met Mesagne. Hier liggen grote plassen, dus het moet hier hard geregend hebben! Het is intussen 16 uur en we besluiten nu maar naar Lecce door te rijden. Onze wegenkaart is te weinig gedetailleerd en het is nogal moeilijk om door de wirwar van veldwegen de juiste weg te vinden. Over opvallend hoge bruggen rijden we een paar keer de autostrade over vooraleer we de oprit vinden en dan gaat het via een mooie brede viervaksbaan naar Lecce. Er is nauwelijks verkeer. Plots is het echter gedaan met de brede baan en worden we doorheen de armtierige en vuile buitenwijken van een stadje geleid. Op elk kruispunt is het hier uitkijken naar een wegwijzer en die staat de ene keer links, de andere keer rechts van de weg en nu eens op een wit, dan weer op een blauw of bruin bordje. Een enkele keer staat hij er helemaal niet, en dan is het gokken…

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, mesagne, erchie |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.