18-02-10

Een monumentaal kerkhof

banner Puglia
Dinsdag 22 september 2009 (3)

We wandelen langs de buitenring met zijn grote villa’s achter hoge hekken en in exotische tuinen naar het Museo Provinciale waar een tentoonstelling loopt over muziek in de Griekse Oudheid. Het statige gebouw is best indrukwekkend maar dringend aan restauratie toe. Door de aan gang zijnde werken is een deel van het museum gesloten, maar we kunnen toch de afdelingen archeologie en prehistorie bezoeken. Alleen al voor enkele prachtige Griekse vazen is dit bezoek de moeite waard. We keren terug langs de stadsmuren tot bij het Castello di Carlo V, een nogal logge mastodont die jammer genoeg helemaal in de steigers staat. Een bezoek is wegens de restauratiewerken niet mogelijk. We wandelen dus maar opnieuw de oude stad in, doorheen de kleine straatjes naar het centrum. Onderweg stappen we even binnen bij een oude antiquair-meubelmaker, die ons met veel trots de antieke meubelen toont die hij eigenhandig gerestaureerd of zelfs helemaal gecopieerd heeft. De man is zeer vriendelijk en in zijn piepklein atelier hangt een opvallend rustige sfeer. We zijn blij dat we ons met ons Italiaans behoorlijk uit de slag kunnen trekken en dat de mensen op die manier ook makkelijker los komen. Het valt ons trouwens op dat de mensen hier in het algemeen veel rustiger zijn dan bv in Napels en op Sicilië. Dat geldt trouwens ook voor het verkeer en alles ligt er ook veel Puglia 17properder bij. We komen langs nog enkele mooie palazzi en kerken en belanden aan het andere uiteinde van de stad bij de Porta Napoli. Buiten de poort ligt een netjes onderhouden parkje met prachtig bloeiende oleanders , dat uitloopt tot bij een obelisk die symbool staat voor de unie tussen de 4 belangrijkste steden van de ‘Terra d’Otranto’: Lecce, Taranto, Brindisi en Gallipoli. We steken de drukke ring over en gaan op zoek naar de Chiesa dei SS Nicolo e Cataldo, volgens onze Lonely Planetgids Puglia 18een van de merkwaardigste kerken van Lecce. Het is een mengeling van Byzantijnse en Romaanse stijl waarover later bij restauraties nog een barok sausje is gegoten. Dat alles resulteert in een ietwat bizarre eclectische stijl die tegelijkertijd mooi en lelijk is. Achter de kerk ligt een uitgestrekt kerkhof dat er uitziet als een heus dorp. De monumentale grafzerken hebben hier de allure van huizen en grote kapellen, sommige zelfs van heuse kerken. Overal staan indrukwekkende beelden en op vele graven bloeien bloemen, maar het geheel geeft eerder een slordige en vervallen indruk. Toch wel de moeite van een bezoekje waard, vind ik.   

We trekken terug de stad in (we zullen ettelijke kilometers gewandeld hebben vandaag…) en komen langs de Basilica di Santa Croce, dé barokke parel die we eigenlijk nog niet van binnenuit bekeken hebben. Dat doen we dus nu maar even, maar stellen vast dat de buitenkant indrukwekkender is dan het interieur. Achter de basiliek wandelen we de Parchi Publici in, waar stadsarbeiders volop bezig zijn de prachtige palmbomen te snoeien en zorgvuldig in te pakken voor de winter. We komen voor de zoveelste keer op de Piazza Oronzo. Het terrasje van gisterenavond is gesloten en we nemen plaats onder de arcaden waar we even uitblazen bij een lekkere spremuta d’arancia, vers geperst sinaasappelsap. Er heerst nog steeds een lekkere temperatuur en af en toe probeert de zon door te breken. Dat lukt haar nauwelijks, maar we zijn allang blij dat we vandaag nog geen regen gehad hebben. Vanop het terrasje slaan we nog even de drukte gade en maken wat foto’s. Het toestel van Christiane blijft echter af en toe haperen en ze maakt zich wat zorgen voor de rest van de reis. Ik van mijn kant krijg een beetje last van een opkomende verkoudheid. Beiden een beetje ons hart vasthouden dus en hopen op beterschap.  

Het is 18.15 uur als we terug op onze hotelkamer komen. Even uitblazen, een verkwikkende douche en snel even de route voor morgen bestuderen: Galatina, Otranto en dan langs de Adriatische kust naar beneden tot Gagliano-del-Capo. We weten intussen dat we niet te vroeg aan tafel mogen gaan en keren (nog maar eens…) terug naar de Piazza Oronzo voor een aperitiefje. We bekijken geamuseerd de dagelijkse ‘passeggio’ en de gezellige avonddrukte op het plein. Regelmatig komt een bedelaar langs ons tafeltje en op het plein rijden de elektrische wagentjes van de politie voortdurend af en aan. Dus toch niet zo vredig als op het eerste gezicht? Tegen 20.30 uur trekken we naar de Osteria degli Spiriti, volgens Lonely Planet en Michelin de beste in Lecce. We zijn nog bij de eerste klanten van de avond. We verwachten er veel van, maar de kaart valt een beetje tegen: hoofdzakelijk gegrild vlees. Wij gaan voor een typisch streekgerecht uit Puglia: ‘ciceri e tria’: zeer brede tagliatelle met kikkererwten en pasta fritta, gebakken pasta. Een mooi voorbeeld van de cucina dei poveri, de keuken van de armen: goedkoop, eenvoudig maar lekker. Daarna kiezen we voor salsiccia (worst), ook typisch voor de streek, maar ze hebben maar één portie meer. Christiane kiest dan maar de ‘turcinelli’, involtini met de ingewanden van lam. Hierbij hoort uiteraard een lekkere rode wijn van de streek. Het wordt een Salice Salentino 2003 van het huis Appolonio, een donkerrode wijn met een zeer volle smaak. Al bij al hangt in het eenvoudige, maar stijlvolle restaurant een prachtige sfeer en het smaakt ons zeer goed. Als we om 22.30 uur voldaan en tevreden het restaurant verlaten, dienen er zich nog steeds nieuwe klanten aan. Ze eten hier inderdaad zeer laat! Buiten is het nog steeds 22° en er is veel volk op straat. We hebben enorm veel gewandeld vandaag maar we voelen ons desondanks helemaal niet moe. Toch ben ik ervan overtuigd dat we zéér goed zullen slapen. Morgen begint onze rondreis.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, lecce, puglia |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.