20-02-10

Langs de Adriatische kust

banner Puglia
Woensdag 23 september 2009 (1)

De zon schijnt vandaag! Om 9.30 uur stappen we in onze Hyundai die gisteren een hele dag in de hotelgarage is gebleven tijdens onze verkenning van Lecce, maar vandaag moet hij ons naar Gagliano-del-Capo brengen, een 65 kilometer naar het zuiden. We zijn echter niet van plan om er rechtstreeks naar toe te rijden, maar wensen een stuk van de Salento te verkennen, de hiel van de Italiaanse laars. Het valt niet mee om de juiste uitvalsweg te vinden, maar uiteindelijk zijn we toch op de goede weg naar Galatina. Het verkeer is druk en langs de hele weg is er niets moois te zien. Als we Galatina bereiken, ziet het er gelukkig iets beter uit: een groot park met palmbomen en een standbeeld en een aantrekkelijke piazza vóór de kerk. We beginnen met een bezoek aan de Chiesa dei SS Pietro e Paolo (de Italianen hebben vaak aan één patroonheilige niet genoeg…) en worden er verrast door de ronduit schitterende fresco’s op het plafond. Dan trekken we verder het centro storico in en ontdekken diverse mooie barokgevels. We stuiten ook op twee prachtige oude winkeltjes, eentje van gebak en eentje van kaas. Van beiden is zowel de buitengevel al het interieur in 100 jaar niet veranderd, maar het zijn vooral de smakelijk uitziende verse Puglia 19producten die ons de ogen uitsteken. Bij de kaasboer stappen we binnen en de uiterst vriendelijke winkelier laat ons zijn specialiteiten proeven: we krijgen een flink stuk scamorza te proeven en krijgen er uitgebreid de uitleg bij. Alles is natuurlijk ambachtelijk gemaakt. Buiten hangt op een andere oude gevel een al even oud uithangbord “Caccia e Pesca”, jacht en visvangst, maar het winkeltje is jammer genoeg gesloten. Toch mooi voor een foto. Even verder komen we op een pleintje bij dé parel van Galatina: de Basilica di Santa Caterina d’Alessandria, één van de mooiste kerken van de Salento. De hele kerk is vol van schitterende fresco’s, adembenemend mooi! Je mag er niet filmen, maar ik slaag er toch in om stiekem enkele beelden te schieten. We bezoeken ook de sacristie met haar mooi beschilderd plafond en een prachtig besneden kast, en wandelen door de kloostergang en het museum. Het is intussen zeer warm geworden. 

Gezien het gevorderde uur besluiten we Maglie links te laten liggen en meteen door te rijden naar Otranto. Van zodra we Galatina verlaten, maken we kennis opnieuw met de slechte wegen van Puglia en met de ongediciplineerde chauffeurs. Ook op de kaarsrechte stukken mag je maar 50 rijden, maar bij 80 kilometer per uur, vliegen ze me nog voorbij.  Ondanks de vele waarschuwingen voor snelheidscontroles, lijkt niemand zich hier aan de snelheidsbeperkingen te houden, evenmin als aan de verkeerslichten trouwens. Hier bepaal je blijkbaar zelf wanneer je stopt of rijdt, én aan welke snelheid. Toch wel even wennen… en uitkijken! We passeren enkele dorpjes, maar telkens weer leiden de wegwijzers ons doorheen de buitenwijken. Op het platteland rijden we ook nu weer langs uitgestrekte olijfgaarden. Tegen de middag bereiken we Otranto, het meest oostelijke punt van Italië. Het ligt aan een kleine baai, dus hier zien we voor het eerst de zee. Puglia 20We zijn aan de Adriatische kust. We parkeren de auto op een parking bij de haven, die er zo goed als verlaten bijligt, en wandelen langs een klein strandje naar een piazza op een hoger gelegen plateau bij de ingang van de oude stad. Op het blauwe water dobberen tientallen kleurrijke bootjes maar er is weinig of geen volk te bespeuren. We vinden een aantrekkelijk restaurantje met terras dat een mooi uitzicht biedt op de zee en schuiven aan tafel voor een snelle lunch. Er wordt ons meteen een schotel gepresenteerd met diverse vissen, levend vers uit de zee, waaruit we een keuze kunnen maken. We kiezen beiden voor ‘triglia’ of rode mul die meteen naar de keuken wordt gebracht om hem voor ons klaar te maken. We eten er enkel een slaatje bij en lekker vers brood, dat hier door toevoeging van kaneel een opvallend gele kleur heeft. Dit is toch wel de zuiderse sfeer! Het ruime terras loopt weldra vol met buitenlandse toeristen: Fransen, Duitsers en Hollanders. Twee van hen worden opgebeld vanop hun werk en vinden het nodig om uitgebreid en met luide stem problemen te staan oplossen. Een Duitser en een Hollander natuurlijk…  

Na het eten trekken we de oude stad in. Op dit uur van de middag is alles er in een vreedzame rust gedompeld en we hebben de verlaten straatjes en pleintjes en de indrukwekkende oude burcht voor ons alleen. Vervolgens rijden we met de auto verder zuidwaarts langs de rotsachtige Adriatische kust. Hier en daar maken we een stop  voor een mooi zicht op de baaien en de kliffen. Bij de Torre Minervino, even buiten Otranto, treffen we Belgische toeristen met een jeep. De toren staat hoog boven de rotskust in een dorre vlakte met speciale plantengroei. Er is weinig zon en er staat een strakke wind, maar koud is het niet. Verder langs de route vallen vooral de mooie pijnbomen en de vele cactussen op, die doorhangen van de rijpe rode cactusvijgen. Ook hier zijn er weer veel olijfbomen. Ze zijn aangeplant op terrassen van opgestapelde groffe rotsblokken wat menig schilderachtig plaatje oplevert, zeker in combinatie met de grillige vijgenbomen en de kleine huisjes van opgestapelde stenen die Puglia 21er her en der tussen opgebouwd zijn. We bezoeken een paar kleine dorpjes, S. Cesarea Terme en Tricase Porto, waar we de “rustige drukte” van de vissershaven observeren.  Aan een klein zandstrandje zitten enkele vrouwen vergeefs naar vis te hengelen en op de kaai herstellen vissers hun netten, gadegeslagen door een groepje mannen op een bankje. Alles ziet er een beetje verlaten en triest uit, maar het ademt rust uit nu het diep in september is en de toeristen het land hebben verlaten. De grijze hemel maakt alles jammer genoeg nog wat troostelozer maar een en ander levert toch mooie plaatjes op.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, galatina, otranto, tricase |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.