28-02-10

Langs de Ionische kust

banner Puglia
Vrijdag 25 september 2009 (1)

Het weer is niet beter vandaag integendeel, volgens de dienster in het hotel blijft het ook de volgende dagen grijs en regenachtig. Aan de ontbijttafel zijn we vandaag de enige gasten, dus de dienster in het restaurant, de bediende in de receptie en het hele ontbijtbuffet zijn er alleen voor ons. Puglia 27Vandaag trekken we verder door het Zuiden van Puglia naar Taranto, een grote stad aan de gelijknamige golf van de Ionische Zee. Eerst houden we even halt op enkele kilometer van Gagliano-del-Capo in Specchia, één van de weinige authentiek gebleven dorpjes in deze streek. En inderdaad, we treffen er een mooie piazza met enkele historische gebouwen, waarvan sommige nog in volle restauratie. Het is er rustig en we vinden hier de sfeer die we eigenlijk in het hele Zuiden verwacht hadden. De palazzi, de smalle straatjes met bebloemde balkons en witte beddenlakens die in de wind hangen te drogen, leveren mooie foto’s op. Geleidelijk komen er ook meer opklaringen en we krijgen zowaar een beetje blauwe hemel te zien. Maar dat is van korte duur en er staat duidelijk meer wind dan gisteren zodat de temperatuur blijft hangen rond de 22 à 23 graden. Via Parábita en Nardò rijden we verder richting Ionische kust, maar we schieten opnieuw niet veel op zodat het tegen de middag draait als we Porto Cesareo bereiken. Het stadje Puglia 28ligt aan een breed uitgesmeerde jachthaven en het is er doodstil en verlaten, maar de splinternieuw aangelegde ruime parkings verraden dat hier in het hoogseizoen grote toeristische drukte heerst. Werkmannen zijn bezig met het snoeien van de hoge palmbomen. Er zijn tientallen kleine restaurantjes, maar het lijken stuk voor stuk goedkope toeristenvallen en bovendien zijn ze bijna allemaal gesloten. Hier blijven we niet, we zullen onderweg wel iets beters vinden.  

We volgen de kust langs de litoranea of kustweg maar dat is rapper gezegd dan gedaan: op verschillende plaatsen sta je plots voor eenrichtingsverkeer en word je omgeleid en dan is het uitkijken! Overal staan grote plassen op en langs de weg en onze auto zit algauw onder de modder alsof we een rally gereden hebben. Plots zien we een bord naar een masseria-restaurant. Daar willen we heen. Een hele tijd lijken we het spoor bijster, maar dan, na ongeveer 5 kilometer, staat er toch opnieuw een bord. We moeten opnieuw kilometers rijden vooraleer uiteindelijk “Masseria Bosco, 700 meter”. Een onverharde weg leidt ons doorheen uitgestrekte olijfgaarden en dan staan we voor een mooi onderhouden idyllische masseria. Nu maar hopen dat ze niet gesloten zijn en... dat zijn ze niet! Het restaurant is chique en zeer stijlvol en ondergebracht in een grote overwelfde ruimte. We willen niet overdrijven deze middag -het is intussen trouwens al bijna halftwee- en besluiten het voorgerecht te delen: le antiche sapori della masseria. Vooraf krijgen we een lekker aperitiefje aangeboden door het huis met een vers gebakken stukje quiche en daarna komt een assortiment van antipasti op tafel dat zou kunnen volstaan als hoofdgerecht voor twee personen: tomaten, courgettes, aubergines, kappertjes, inktvis,... wat een bord! Als hoofdgerecht hebben we respectievelijk gekozen voor cavatelli alle richezze dello Ionio (zeevruchten) en tagliolini alla frantonara con ricotta speziata e paté di olive neri, ook twee reuzenporties! We krijgen beiden ons bord maar half op. Met een half litertje huiswijn (2 Euro!), mineraal water en twee koffies komt de rekening op slechts 34 Euro. Ongelooflijk! Ons geduld en onze lange zoektocht zijn uiteindelijk beloond. Dit is een klassezaak. Water en wijn worden geserveerd in mooie aarden bekers en we worden bediend door een vriendelijke ober, die zijn best doet om Duits tegen ons te spreken. Er zijn hier inderdaad regelmatig Duitse en Zwitserse toeristen te zien, maar Nederlanders zie je zelden en slechts twee keer heb ik een Belgische auto gezien.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, porto cesareo, specchia |  Facebook | |

26-02-10

Disneyfilm

banner Puglia
Donderdag 24 september 2009 (2)

We rijden langs prachtige masseria’s, de rijke villaboerderijen die meestal tussen hun enorme wijn- of olijfgaarden verborgen liggen. Voortdurend valt een lichte motregen uit de hemel en het is vaak moeilijk om de juiste weg te vinden. Toch lukt het ons vrij behoorlijk om Nardò te bereiken. Behalve een forse burcht is er weinig te Puglia 26beleven, dus na een korte wandeling en even ‘bijtanken’ aan een bankautomaat, rijden we verder door naar Maglie, een iets groter stadje en de geboorteplaats van Aldo Moro, één van de bekendste Italiaanse politici uit de recente geschiedenis. Hier vinden we echter hetzelfde scenario: een tweetal pleinen met mooie oude gebouwen, maar verder niet veel te zien, al zijn er in de hoofdstraat enkele chique winkels. We eten een lekkere gelato uit het vuistje en het is al 18 uur als we terug vertrekken en de duisternis al stilletjes begint in te vallen. De weg terug naar Gagliano is amper 30 kilometer en loopt langs één grote baan, dus het moet wel lukken om vóór donker thuis te zijn. Maar een aantal oponthouden en de ingewikkelde straten rond de dorpen zorgen ervoor dat we pas om 19.10 uur terug aan het hotel aankomen en het is intussen zo goed als donker. De temperatuur is gezakt tot 21°, maar er zijn tussen de donkere wolken enkele opklaringen te zien. Zou het weer toch wat beteren?  Vandaag hebben we in totaal 172 kilometer afgelegd. 

Vanavond trekken we naar Osteria Torremeo, de tweede van de restaurants die ons in het hotel zijn aanbevolen. Het restaurant bestaat al langer maar is recent door een jong koppel overgenomen en smaakvol opgefleurd. Ze presenteren een mooie kaart met speciale gerechten. Vooraf drinken we een aperitief op de piazza, in de bar waar we gisteren zo loyaal met hapjes werden bedeeld. Ik stap naar binnen om aan de toog te bestellen. Ze blijken over wel 10 soorten amaro te beschikken en ik kies er willekeurig een uit. “ghiaccio o liscia?” vraagt het meisje achter de bar en dank zij de Italiaanse les weet ik dat dat “mét of zonder ijs?” betekent. We krijgen elk een klein glaasje dat lekker smaakt, maar vandaag zijn er blijkbaar geen hapjes bij. We bestellen dus maar een tweede glaasje om de tijd te doden en amuseren ons eens te meer met het observeren van het leven op straat, waarin mannen en honden de hoofdrol blijken te spelen. Ook nu weer zijn er zo goed als geen vrouwen te bespeuren. Om 20 uur trekken we naar Torremeo en worden er zeer vriedenlijk ontvangen door twee jonge dames. Vanavond wordt er purtroppo  niet bediend op het terras wegens te koud. We bestellen elk een antipasto en een primo piatto : huisgerookte zwaardvis met ui en augurk, gevulde inktvis met rozemarijn en aardappelgratin en daarna open ravioli met triglie en spaghettini met saus uit Gallipoli. We overgieten alles met een frisse fles Sauvignon Blanc uit Salento en voor het geheel betalen we op het einde slechts 56 Euro ! Tegen het einde van de maaltijd komen twee honden aan de deur bedelen om eten, een grote die het voortouw neemt en een kleine die schroomvallig op de achtergrond blijft. Ze krijgen niet meteen iets maar blijven geduldig en likkebaardend zitten. Als we door de verlaten straatjes naar ons hotel terugwandelen, zwerven beide, samen met nog een paar andere honden, rond de vuilbakken tot plots een fluitje weerklinkt. Dan stuiven ze allemaal als de bliksem de straat uit, recht naar Torremeo, waar men blijkbaar gewacht heeft tot alle klanten buiten waren om de honden te bedienen. Een tafereel dat zo uit een Disneyfilm lijkt geplukt. Het is frisjes en er valt opnieuw een lichte regen.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, gagliano del capo, nardo, maglie |  Facebook | |