10-03-10

Terug in de tijd in Matera

banner Puglia
Zondag 27 september 2009 (2)

Het  is nog maar 30 kilometer tot Matera, onze verblijfplaats voor de twee volgende nachten. Voor het eerst deze reis rijden we door een mooi landschap: heuvelend en groen en met veel roze en licht mauve bloemen, een soort kleine tulpjes, wilde cyclamen en krokussen. Het lijkt wel lente! Matera ligt op en om een heuvel. Vele woningen zijn in de rotsen uitgehouwen en worden ‘sassi’ genoemd. Van zodra je het stadje nadert is het een adembenemend zicht: de huizen plakken letterlijk tegen de heuvel en tegen elkaar aan en er is geen enkele straat te zien; hier en daar steekt een kerktoren boven de pannendaken uit. We parkeren aan de voet van het stadje en stappen de toeristische dienst binnen om te vragen waar ons hotel Locanda di San Martino zich bevindt. In het kleine kantoortje staan Japanse en Amerikaanse toeristen die nog meer onder de indruk zijn van Matera dan wij. We kopen er een stadsplan waarop de bediende ons de weg aanduidt naar ons hotel, “sempre dritto”. We rijden met de auto het stadje in, maar parkeren mag nergens, behalve op een parking voor ‘autorizati’. Dat doen we dan maar en... we blijken recht tegenover ons hotel te staan, dat we in eerste instantie zelfs niet opgemerkt hadden. De ingang ervan ligt bijna weggestopt achterin een klein voortuintje en via de kleine receptie op het gelijkvloers, Puglia 38kom je met een lift op twee verdiepingen opnieuw buiten in smalle privé-straatjes waarlangs de kamers als kleine huisjes liggen, elk met een miniterrasje met twee tuinstoelen. Een schitterende locatie! Wat een zicht op de stad en zijn oude daken! De kamers zijn eigenlijk sassi: het plafond is in ruwe rots, maar de muren zijn glad bezet. Onze kamer is klein en eerder primitief maar o zo karaktervol en biedt alle comfort. We zetten de koffers neer en kunnen niet wachten om het stadje te gaan verkennen. Aan het begin van onze straat, de via Fiorentini, op nauwelijks een paar honderd meter van ons hotel, zagen we al ‘Le Botteghe’, een zeer stemmig restaurantje waarover we in een tv-reportage veel goeds gehoord hebben en waar we absoluut willen gaan eten. Daar trekken we dus meteen naartoe. Het is nog gesloten, dus reserveer ik telefonisch een tafeltje voor vanavond. We hebben geluk, er is nog plaats. Dat zou in het hoogseizoen waarschijnlijk niet lukken.  

Het is nog maar 17.30 uur, dus we hebben nog ruim de tijd voor een wandeling. Er zijn weinig of geen toeristen dus ideaal voor foto’s. Plots herkennen we het rode uniform van de hostess die in ons hotel in Taranto aan het ontbijt zat en ja hoor, dit is de groep managers van Telecom bij wie we gisterenavond het openluchtconcert van Eugenio Bennato bijwoonden. We genieten met volle teugen van het stadje en de heerlijke avond. Aan de overkant van Puglia 37de diepe vallei liggen de verlaten grotwoningen in de gouden gloed van  de ondergaande zon. We kopen in een klein winkeltje een gipsen rozet als souvenir. Die worden hier gebruikt om de ventilatiekokers van de sassi af te sluiten. Je ziet ze overal en in veel diverse motieven. Tegenover het museum in de via Ridola drinken we op een terrasje een glas witte wijn als aperitief en zien nog de laatste lokale stadsbewoners op hun zondagse ‘passeggio’. Ze zijn al tamelijk winters gekleed en inderdaad, het wordt behoorlijk frisjes. We keren dus maar terug naar onze kamer en stuiten alweer op een processie. Van verre horen we het gezang en dan zien we, precies zoals in Taranto gisteren, een lange sliert gelovigen met brandende kaarsen achter de heiligen Cosma en Damiano aan lopen. De stoet slingert zich doorheen de wirwar van smalle straatjes, trappen op en af. Het is even zoeken naar ons hotel, want nu komen we vanuit een heel andere richting en als we aan onze kamer aankomen, heeft ook de processie de achterkant van ons hotel bereikt. Het is beginnen regenen.  Hier ligt een pleintje waar de processie ontbonden wordt en afgesloten met een knetterend vuurwerk.  Een leuke belevenis en vooral voer voor de videocamera. 

Het regent nog steeds als we met hoge verwachtingen vertrekken naar Le Botteghe. Het restaurant is befaamd maar is veel eenvoudiger dan ik me had voorgesteld. Een niet zo grote eetruimte, weinig luxe maar zeer authentiek en gezellig. De zaal zit goed vol. We eten er alleen lokale streekgerechten, allemaal vlees want voor vis liggen ze hier te ver van de zee af. Christiane begint met latticini, salami e insaccati tipici (melkproducten, salami’s en worsten) en ik met fusili con mollica e crusco (pasta met broodkruimels en gedroogde zoete pepers). Daarna capocollo di maiale (varken) con patate alla brace en piccatine (kalf) al tartuffo del Pollino. Allemaal geen topgastronomie, maar weer de ‘cucina dei poveri’, en zeer lekker. De donkere en volle rode wijn uit de streek, een Aglianico del Vulture, smaakt er uitstekend bij. Op de wandeling terug naar het hotel maken we nog wat nachtopnamen en om 23 uur kruipen we onder de wol. Morgen gaan we het stadje verder verkennen.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, basilicata, matera |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.