20-03-10

Een wit stadje

banner Puglia
Woensdag 30 september 2009 (1)

Voor het eerst op deze reis kunnen we vanochtend buiten ontbijten en dat is heerlijk! We nemen er dan ook rustig onze tijd voor. Er zijn slechts twee andere gasten, een koppel waarvan de man er uit ziet als een échte Amerikaanse filmregisseur. In dit kader zou het me niet eens verwonderen als hij er ook een was, maar mijn kennis van filmregisseurs reikt niet zo ver dat ik hem zou herkennen. Om 9.45 uur vertrekken we voor onze laatste daguitstap in Puglia. Het is slechts 7 kilometer naar Locorotondo, niet alleen een mooie naam maar ook één van de mooiste stadjes van Italië. Maar eerst willen we nog even stoppen in Martina Franca waar op woensdag de wekelijkse markt plaats heeft, eindelijk zou ik, zeggen, want bij de zuiderse sfeer hoort ook een zuiderse markt!  Het is er echter zó druk, dat we niet kunnen parkeren en dus zijn we wel verplicht om meteen door te rijden naar Locorotondo. Al van ver zien we de witte stad liggen bovenop een heuvel.Puglia 43 Ook hier is het moeilijk parkeren, maar een eindje buiten het centrum vinden we toch een plaatsje. Hier geldt nog het ongelooflijk ouderwetse Italiaanse systeem waarbij je in een Tabacchio ‘biglietti’ moet gaan kopen die er uitzien als krabloten van de loterij. Met je vingernagel moet je het uur van aankomst en de gewenste parkeerduur vrijkrabben. Door de oude stadspoort wandelen we het stadje in. In de schilderachtige smalle straatjes is het zeer stil, we hebben het hele stadje voor ons alleen. We lopen even binnen in een leuk winkeltje van kantwerk dat de leuke naam ‘Il Tempo Ritrovato’ draagt en een beetje aan Brugge doet denken. En dan zwerven we de rest van de voormiddag door het zeer stemmige stadje dat met zijn witte huizen helemaal anders is dan alle vorige stadjes die we op deze reis bezochten. Het lijkt wat op Martina Franca maar dan veel witter, gezelliger en minder rijk. Toch zijn er ook hier prachtige barokke balkons, talloze schilderachtige hoekjes en vooral veel bloemen. Er is zelfs een wedstrijd voor het mooiste bebloemde balkon. Foto- en videocamera lopen heet. Tegen 12 uur zijn we terug bij de stadspoort aan de kleine piazza Vittorio Emanuele. Buiten de poort ligt een mooi park met een schitterend panoramisch zicht over de vlakte waarin hier en daar het kegelvormige dak van een trulli uitsteekt. Het is te vroeg om te eten en te laat om ergens anders naartoe te rijden en dus drinken we nog een espresso en een watertje op het terras van het ‘Caffè della Villa’. En dan gaan we op zoek naar een leuk restaurantje. We vinden het ristorante Centro Storico, dat door Michelin wordt aanbevolen, maar zeer aantrekkelijk ziet het er niet uit. Om de hoek ligt een ander restaurant dat door Lonely Planet wordt aanbevolen en dat er veel aantrekkelijker uitziet. We hebben meer vertrouwen in Michelin en stappen toch maar binnen in Centro Storico, drie trapjes naar beneden naar een eenvoudig maar stemmig restaurantje. Het wordt helemaal alleen gerund door een nogal norse kale man met een grote snor, die geen twee woorden zegt. Hij doet zowel de zaal als de keuken. We delen eerst le verdure alla griglia e misto di formaggi en kiezen daarna voor de tagliata di manzo. Vooral deze laatste zijn zéér lekker: mooi rosé gebakken rundsvlees in reepjes gesneden en opgediend met rucola en kaasschilfers. Aanvankelijk zijn we de enige gasten maar later komt er toch nog vrij veel volk binnen. Je vraagt je af waar ze vandaan komen, want in het stadje waren we nagenoeg alleen. De baas weet niet waar eerst springen.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, locorotondo |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.