10-04-10

Het Pompei van het Middenoosten

banner jordanie
Dinsdag 16 mei 2000 (1)

Vannacht heb ik toch wat beter geslapen dan de vorige nacht. Ik was weliswaar opnieuw  wakker om vier uur, maar deze keer ben ik toch nog terug ingeslapen. We worden gewekt om kwart na zeven en om halfnegen zitten we op de bus voor een van de hoogtepunten van de reis: de ruïnes van Jerash, gelegen op ongeveer 40 km ten noorden van Amman. Het is één van de best bewaarde Romeinse steden en geniet als werelderfgoed de bescherming van de Unesco. Jerash wordt wel eens het Pompei van het Middenoosten genoemd. We rijden door een relatief Jordanie 9vruchtbare streek en zien ontelbare boom- en plantenkwekerijen. De plantjes worden in roeste blikken dozen langs de rand van de weg aangeboden. Wanneer we in Jerash aankomen brandt de zon al fel en weldra loopt de temperatuur op tot boven de 30ºC. Gewapend met elk een grote fles mineraalwater en met een beschermend petje op het hoofd, stappen we de historische site binnen door de enorme Triomfboog en de Zuiderpoort.  Op het indrukwekkende Forum doet Victor zijn best om alle details uit de geschiedenis van de stad te vertellen. We leren dat de ovale vorm van deze markt- en ontmoetingsplaats zeer uitzonderlijk is want dat een Romeins forum normaal rechthoekig is. De lange uitleg verveelt me al gauw, maar geeft me uitgebreid de kans om te filmen. Ik ben de enige van de groep die intens filmt. Alleen de man van Electrabel zondert zich ook regelmatig af. Hij heeft een nieuw digitaal fototoestel, maar maakt naar verhouding toch niet zoveel foto’s. Aan de Waalse kant loopt echter een dametje dat bijna onophoudelijk foto’s maakt. Verschillende filmrolletjes per dag denk ik. Ook haar man laat zich niet onbetuigd. Verder zonderen zij zich het meest af van de hele groep. Niet zelden zitten ze ’s avonds met hun tweetjes alleen aan tafel. Een lokale fotograaf drijft onze groep samen in het midden van het forum voor een groepsfoto. Geïnteresseerden kunnen hun foto nu bestellen (3 dinar of 200 Fr) en hem na het bezoek afhalen. Veel geld voor één foto, maar we bestellen hem toch. Achteraf zijn we blij, want het is een mooi souvenir. 

We wandelen langs de 600 meter lange Cardo Maximus (de hoofdstraat) met zijn origineel plaveisel en zijn 260 zuilen die de rand vormen. Door de omvang en het besef van hun ouderdom zéér indrukwekkend. Veel indrukwekkender dan de foto’s laten vermoeden. Je kan je ook zeer goed inbeelden hoe het hier destijds moet geweest zijn. De restanten van de kathedraal en het Nymphaeum, de vroegere sierfontein van twee verdiepingen hoog,  geven een goede indruk van de grootsheid en praal van de oude Romeinse steden. Via een zijstraat Jordanie 10klimmen we naar de Artemistempel. Hier steken de hoge sierlijke Corinthische zuilen oranje af tegen de diepblauwe hemel. Een gids toont ons dat de zuilen inderdaad flexibel met de wind mee bewegen, door een papiertje tussen twee stenen te glijden. Enkele ogenblikken later zit het papiertje zó geklemd, dat het er niet meer uit kan. Intussen is het zeer druk geworden. Onze Victor ziet de kans schoon om ons te doen aansluiten bij een andere groep Belgen, die door “zijn neef„ begeleid wordt. Op die manier heeft hij wat onverwachte rust. Via het Driekerkencomplex dalen we terug af en houden nog even halt in het Zuidtheater aan de Zeustempel. Het is inmiddels middag en op een heerlijk schaduwterras van het Resthouse genieten we van het obligate buffet. Op het eerste gezicht zijn alle buffetten hetzelfde, maar als je nauwkeurig toekijkt, vind je toch telkens weer andere lokale gerechten. Het smaakt.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, jerash |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.