12-04-10

Amman revisited

banner jordanie
Dinsdag 16 mei 2000 (2)

Volgens het programma hebben wij deze namiddag vrij in Amman. Omdat de meesten niet veel zin hebben om in de hitte van de drukke stad rond te slenteren, stelt Françoise voor om Madaba en de Berg Nebo te bezoeken. Op die manier hebben wij op het einde van de week een halve dag meer aan de Dode Zee. Op het eerste gezicht een goed voorstel, maar Wendy, een alleenstaand dametje uit Brugge, is als enige van de groep niet akkoord. Zij wil persé naar Amman. Met enig gemor van de anderen, rijden we dus terug naar het hotel, waar we rond twee uur aankomen. Samen met Wendy en haar (inmiddels) gezellin Roos nemen we een taxi naar de stad. We spreken wel af dat we in de stad niet samen blijven en ook apart naar het hotel terugkeren. Ik vrees namelijk dat zij andere interesses hebben dan wij. Wendy is een apart geval. Met haar frêle en bleke figuur is haar leeftijd moeilijk te schatten. Soms ziet ze er nog vrij jong uit en op andere momenten een flink stuk ouder. Uiteindelijk blijkt ze 33 jaar te zijn. Roos is een klein, mollig madammeke dat een beetje simpel overkomt. Ze is dat blijkbaar ook, want ze werkt als poetsvrouw in een klooster van gepensioneerde paters in Turnhout. Haar dochter werkt in een reisbureau en heeft haar deze reis aan de hand gedaan. Ze is blij dat Wendy, die een brave ziel is en graag bij iedereen een goede indruk maakt, zich over haar ontfermt. 

Eigenlijk moeten ook wij haar dankbaar zijn, want wat zouden we met die extra halve dag aan de Dode Zee doen? En de sfeer opsnuiven in Amman ligt ons toch beter. Het val inderdaad mee: een gezellige Jordanie 11drukte, een massa kleine winkeltjes met producten van alle aard: kleren, elektronica, gebak, fruit en zelfs levende kuikentjes in alle kleuren… Aan de Al-Hussein-moskee is het gebed juist afgelopen en het plein ervoor loopt vol met ‘echte’ Arabieren in alle soorten lange kleren en hoofddeksels. Mijn videocamera staat niet stil. Aan een kruidenwinkeltje krijgen we uitleg van een vriendelijke jongeman, die perfect Engels spreekt en ons mee naar binnen loodst. Daar legt hij ons uit welke kruiden het allemaal zijn. Jordanie 12De jongeman glundert en is in zijn prachtige kleren en met zijn karakteristieke, een beetje negroïde kop een ideale figurant in mijn videofilm. We gaan op zoek naar een souvenir, maar vinden niets dan kitsch. Als er al eens iets moois te vinden is, kost het duizenden franken en dat is nu ook niet de bedoeling. Dit is blijkbaar één van de universele wetmatigheden in de toeristische centra over de hele wereld. We keren vermoeid van het slenteren terug naar het hotel. Wanneer we om kwart voor zeven bij het hotel aankomen, staat er een splinternieuwe Lincoln voor de deur. De portier vertelt ons dat het een pas geleverde nieuwe limousine is van het hotel voor het vervoer van hoge gasten. De wagen draagt geen nummerplaat om zo anoniem mogelijk te zijn, maar de naam van het hotel staat wél op de achterruit… Fier toont de portier ons de andere paradepaardjes van de Regency Palace: en 4x4 Lincoln en een zware SUV van Ford. Modellen die wij in Europa niet kennen. De auto’s in Amman zijn hoofdzakelijk van Japanse makelij en tamelijk goed verzorgd. Er rijden ook opvallend veel (oude) Mercedessen en hier en daar een (ook oude) BMW. De schaarse Volvo’s die we zien zijn hooguit 240’s. Ik heb geen enkele 740 gezien, laat staan een 850 of S/V70. Wendy en Roos, of beter gezegd Wendy, hebben wél gekocht: een “mooi„ kleedje in oosterse stijl. Ze heeft voor meer dan 80% van de prijs afgepingeld. Waarschijnlijk was de verkoper blij dat hij het kwijt was… Daarnaast heeft ze zowaar ook een doos patisserie gekocht. “Die blijft toch een paar weken goed„. Aangezien de winkeltjes in de stad wel goedkope postkaarten, maar geen postzegels verkochten, moet ik dan toch de kaartjes in het hotel kopen. De postzegels van 200 fils kosten er echter 300 fils per stuk! De uitleg van de man slaat me met verstomming, maar doet ons toch glimlachen: “Vergeet niet, sir, dat ik een taxi moet nemen om in het postkantoor postzegels te gaan kopen. Daarenboven moet ik zelf ook een toeslag betalen, want die man in het postkantoor weet dat ik ze duurder verkoop…„. 

’s Avonds is Françoise niet aan het diner. Ze was wat verkouden en een beetje ongerust in haar kleindochtertje dat vorige week in België in de kliniek is opgenomen. Hopelijk is er niets aan de hand. We zitten aan tafel met een Franstalige Brusselse dame, die ons vertelt dat ze vroeger ‘professeur en chimie’ was. Ze is er echt het type voor en ik dank dat het een strenge was! Ze reist samen met haar trouwe en volgzame vriendin Louise. Beiden doen ze hun best om af en toe een woordje Nederlands te spreken. Ze trekken onmiddellijk na het dessert naar bed, maar hebben er niet aan gedacht hun fles water te betalen. Paniek bij de ober, maar ik los het op door voor hen voor te schieten. Zo heb ik het gevoel dat ik de dag besluit met een goede daad.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.