16-04-10

Lawrence of Arabia achterna

banner jordanie
Woensdag 17 mei 2000 (2)

Naarmate we de Wadi Rum naderen, wordt het landschap heuvelachtiger en mooier. Op enkele tientallen kilometer vóór Aqaba verlaten we de autoweg en rijden richting Wadi Rum. Bij een fotostop komt ‘toevallig’ een oude Arabier met kameel tot aan de weg gewandeld. Jordanie 13Stilzwijgend poseert hij voor de klikkende fototoestellen en wacht gelaten op enkele dinars fooi. Het is precies middag als we in het gelijknamige dorp aankomen. Tijd voor het zoveelste buffet. Het is duidelijk minder deze keer: een kippenboutje en zowaar frieten! Je gelooft het of niet, maar ik denk dat de buitentemperatuur hoger ligt dan die van de frieten. Het is druk in het dorp: aan- en afrijdende jeeps, groepjes toeristen en heel wat rustende en herkauwende kamelen. Na het eten is het onze beurt om in groepjes van zes in de oude jeeps plaats te nemen. Het is snikheet, maar er is een zandstorm aangekondigd en in de verte dagen inderdaad reeds de eerste wolken op. We vertrekken in colonne de woestijn in, maar al gauw kiest elke jeep zijn eigen spoor. De (zeer jonge) chauffeurs lijken er min of meer een race van te maken.  En hobbelen dat het doet… Van filmen komt niet veel in huis tot we halt houden aan de voet van een enorme berg. Hier krijgen we uitleg over de woestijn en over de film “Lawrence of Arabia” die gedeeltelijk hier gedraaid is. Eén en ander doet terugdenken aan Monument Valley. Jordanie 14Ook daar reden we in een hobbelende, gammele jeep; ook daar waren heel wat verwijzingen naar films die er gedraaid werden. De woestijn zelf en het landschap moeten echter onderdoen voor de Amerikaanse concurrent. Mooi, dat wél, maar zeker niet zo indrukwekkend. Of hadden we er teveel van verwacht? Af en toe verdwijnt de zon even achter een donkere wolk, maar de zandstorm lijkt er toch nog niet aan te komen. We houden nog een twee keer halt voor een korte wandeling in een rotskloof en dan vatten we al de terugweg aan. De safari van twee uur bestaat dus voor meer dan de helft uit stilstaan en wandelen. Daar komt nog een ongeplande stilstand bij wanneer de motor van één van de jeeps (niet de onze) het plots begeeft. De passagiers moeten overstappen in twee andere voertuigen en sommigen moeten voor de terugreis vrede nemen met een staanplaats. 

Op de terugreis richting Petra, bij een stop aan een souvenirwinkel, kopen we twee kleine blauwe glazen vaasjes. Tussen de massa “brol” vallen ze eigenlijk niet op, maar als ik ze daarna apart zie, zijn ze toch wel mooi. Christiane heeft daar toch een goeie neus voor. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de professor te zeggen dat ik gisterenavond in het hotel voor haar mineraal water heb betaald. Ze reageert verontwaardigd en beweert dat ze wél betaald heeft. Dat zal dan wel zeker, maar daar kan ik toch niet voor opdraaien. We delen uiteindelijk de kosten. Mijn goede daad wordt dus niet beloond, maar bestraft… Het is als zes uur wanneer we in Petra aankomen, of beter gezegd, in Wadi Musa, het dorp aan de ingang van de historische stad Petra. We
dachten dat hier maar een paar hotels stonden, maar dat was vroeger…; nu blijken er niet minder dan vijfenzestig te zijn. We logeren in het splinternieuwe Mövenpick Hotel op honderdvijftig meter van de ingang van Petra. Een schitterend hotel: oude oosterse elementen en Jordanie 15pseudo-antiek zijn er zeer smaakvol geïntegreerd in een modern interieur. Er is een grootse centrale lobby met een reuzengrote koperen luster die uit het vier verdiepingen hoge plafond hangt. Bij onze verkenning van het hotel ontdekken we in de bar een prachtig versierde wand en op het dak een bijzonder stemmig dakterras. Tussen de palmen en de bloemen liggen oosterse tapijten en kussens op de grond om je er neer te vlijen en te genieten van een Turkse thee of van een Arabische koffie, terwijl je rustig aan de waterpijp lurkt.
 

Maar eerst nog het diner. Er zijn overvolle, rijkelijk gevulde buffetten van verschillende aard: koud en warm, zout en zoet. Dit is absoluut een niveau hoger dan we tot dusver gehad hebben. Aan tafel staat  af en toe iemand nog eens stil bij meneer Wouters. Françoise heeft zijn echtgenote gebeld, die ons allen laat groeten. Ze is nog steeds in Amman, maar kan morgen via Londen naar huis. Na het eten trekken we naar het dakterras samen met het Electrabel-koppel en Wendy en Roos. We leren er een ander trekje van Wendy’s onvolwassen persoonlijkheid kennen. Ze gedraagt zich als een verliefde bakvis tegenover een knappe Jordaniër die op het terras oosterse ballades zingt en zichzelf begeleidt op de luit.

klik hier voor het vervolg

10:07 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: petra, jordanie, wadi rum |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.