14-05-10

Rustige vluchten, stipt op tijd, maar... oervervelend!

banner yellowstone
Maandag 12 juli 1999

 

Omdat Hendrik niet al te laat op zijn werk zou zijn, vertrekken we veel te vroeg naar Zaventem. We zijn dan ook ruim 2 uren te vroeg aan de United Airlines incheck-balie. Enige ontgoocheling wanneer blijkt dat we op het vliegtuig geen plaatsen hebben naast elkaar. Misschien kunnen ze het nog regelen als er annulaties zouden zijn. Dat blijkt niet het geval, maar tenslotte lukt het ons toch om een vriendelijke Amerikaanse dame, die tóch alleen reist, te overtuigen om van plaats te wisselen. Zo kunnen we gedurende de lange vlucht naar Washington toch af en toe wat commentaar uitwisselen. 

Het is bijzonder druk op de luchthaven van Zaventem en verschillende vluchten zijn vertraagd. Onze vlucht echter niet: het United Airlines-toestel gaat om 12u50 van de grond met amper 5 minuten vertraging en we zijn meteen vertrokken voor een vlucht van 8.5 uren. Je mag er niet aan denken, en vooral niet te vaak naar je klok kijken! De captain begint met te zeggen dat hij goed én slecht nieuws heeft. Het goede nieuws is dat het toestel uitgerust is met een videosysteem met een keuze uit 9 kanalen en 4 verschillende films. Het slechte nieuws is dat er maar één kanaal functioneert… Door de lange duur van de vlucht krijgen we uiteindelijk toch 4 films achter elkaar te zien. Of beter gezegd: de kans om ze te zien. Ik slaag er niet in tussen alle afleidend lawaai mij op de slechte geluidskwaliteit te concentreren en er ook maar een jota van te begrijpen. Gelukkig heb ik een ontspannend boek mee om de tijd te doden: het verhaal van een hotelmanager in een groot hotel in Tibet, waar alles verkeerd loopt. Misschien geen al te gelukkige keuze met al die verschillende hotels in het vooruitzicht, maar ik ben er gerust in. Ik verwacht dat de Verenigde Staten meer ontwikkeld zijn dan Tibet. Enfin, laat het ons hopen! 

De vlucht verloopt vlot en we landen mooi op tijd op Washington Dulles. Het is een reusachtige en drukke luchthaven. Het is hier 15u20 en het regent pijpestelen. Het is amper 68° Fahrenheit (20° C). We hebben rustig de tijd voor de immigratie-formaliteiten en om  naar de terminal van de nationale vluchten te wandelen. We moeten wél zelf voor de transfert van onze koffers zorgen, maar ook dat verloopt vlot. Deze keer stijgen we wél op met een kleine vertraging (20 minuten) omdat een waarschuwingslichtje van de brandstofpomp is gaan branden. We vragen ons af of de piloot er goed aan doet zulke futiliteiten aan de passagiers te melden. Bij ons wekt het in ieder geval meer bezorgdheid dan geruststelling.  Hier hebben we zeer goede plaatsen: het zijn exit seats met extra veel beenruimte. Het gevolg is wel dat C op haar plaats extra-richtlijnen vindt voor het geval van onheil: zij moet fysisch en psychisch 100% fit zijn en engelstalige instructies verstaan en zelf kunnen geven. We nemen het risico. Nog eens 4 uren en 50 minuten en we zijn in Las Vegas, waar het inmiddels (nog maar) 19u20 is. Het is er bewolkt en dus helemaal niet zo warm als de vorige keer. Toch nog wel 30° Celsius denk ik. 

We pikken onze huurauto (een donkergroene Chevrolet Monte Carlo) op bij Avis en om 20u30 staan we aan ons hotel: het Monte Carlo Casino and Resort. We krijgen een kamer op de 26ste verdieping. Het is meer een suite: 2 reuzenbedden, badkamer in de marmer, een salon, een tafel met 4 stoelen en …2 wc’s. Ondanks de lange reis kunnen we niet aan de verleiding weerstaan nog eens kennis te gaan maken met de crazy stad. Met een monorail-trammetje laten we ons gratis naar één van de nieuwe aanwinsten van Las Vegas rijden: het Bellaggio Hotel. We geloven onze ogen niet en ik weet niet waarvan we het meest onder de indruk zijn: de marmeren luxe, de enorme omvang van het hotel, de poepsjieke winkels, de bloemenpracht of het reusachtige “Como-meer” met zijn schitterende dansende fonteinen? En dan te beseffen dat dit hier twee jaar geledern nog niet stond! We wandelen door tot Caesars Palace waar we in het Café Roma één deli sandwich met pastrami delen. We krijgen hem met moeite op. Nog snel het beloofde kaartje uit Las Vegas naar een collega schrijven en om 23u30 plaatselijke tijd kruipen we onder de wol. Ik voel een opkomende verkoudheid in mijn keel, maar de eventjes opgekomen pijn in mijn nieren is opnieuw geweken. Ik ben er  niet echt gerust in en besluit om er maar niets over te zeggen tegen C. Ik zie me al in de kliniek met een nieuwe niersteen en de reis in duigen… Ondanks alles val ik als een blok in slaap, want voor ons heeft 12 juli 1999 niet minder dan 33 uren geduurd… 

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, las vegas, washington dc, nevada, yellowstone |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.