16-05-10

Terug even wennen aan de "American Way of Life"

banner yellowstone
Dinsdag 13 juli 1999

Ik ben al wakker om zes uur en voel me opgelucht dat ik alleen maar keelpijn heb. Ik heb de hele nacht goed geslapen en voel niets aan mijn nieren! Ik hou me stil tot halfzeven, maar dan staan we toch op. We hebben tenslotte toch een vrij lange rit naar Salt Lake City voor de boeg. Een goede 700 kilometer schat ik. We ontbijten in het "Café" van het Monte Carlo Hotel tussen de schaarse gokkers die aan de slots in het casino nog steeds (of al) hun geluk aan het beproeven zijn. Het is opnieuw wennen aan het obligate "How are you today?" van de diensters, maar vooral aan de onverwachte vragen na elke bestelling. Als je bv brood vraagt, krijg je onmiddellijk "white, wead or sourdough?" als reactie en in het begin duurt het even voor het tot je doordringt wat ze bedoelen. We beginnen voorzichtig met scrambled eggs and ham.  

Om halfnegen zijn we al op weg. We verlaten de (al verrassend actieve) gokstad onder een dreigende bewolking en al vrij vlug vallen de eerste regendruppels. Wanneer we doorheen de woestijn van Nevada rijden, regent het zelfs flink. Dit is al onze eerste verrassende ervaring van een veelbelovende reis. De route van vandaag verloopt voor het grootste gedeelte langs de Interstate 15 en al spoedig verlaten we de staat Nevada voor een heel kort stukje Arizona, om tenslotte Utah binnen te duiken. Dit wordt ons gastland voor de eerste dagen. Om toch iets te zien, verlaten we de eentonige autosnelweg om langs Richfield en Salina even het Fishlake National Forest te doorkruisen. Dit blijkt een goede beslissing te zijn, want de weg wordt niet alleen veel rustiger, hij leidt ons ook doorheen mooie bergen en heuvels in allerlei kleurschakeringen. De enkele dorpjes waar we doorheen rijden, geven een armtierige en slordige indruk: overal liggen autowrakken en allerlei ander oud ijzer rond de huizen opgestapeld. Van tuintjes is er nauwelijks sprake. Op de weg zelf valt het grote aantal pick-up trucks op. Ik denk dat enkel de toeristen in gewone wagens rijden. Verder zien we een heel divers gamma van in onze ogen ongewone vehikels: de beroemde reuzengrote Amerikaanse trucks; vrachtwagens met niet één, maar twee aanhangers; grote campers met vaak een personenauto achter aangekoppeld; ook verhuiswagens met een personenauto er achteraan bevestigd. 's Middags in Beaver eten we in een 'family restaurant' van de Comfort Inn keten: een club sandwich en een sandwich cold turkey. Eenvoudig, maar zeer verzorgd en lekker.  Dit soort Amerikaanse keuken bevalt ons wel. Zelfs de cola (met veel ijs) die we met een rietje uit een grote beker slurpen, smaakt lekker. Wanneer we een coke bestellen klinkt het aanvankelijk wat ontgoochelend: "Sorry, we have no Coke!". Maar onmiddellijk daarop volgt: "Is Pepsi ok?". Wat maakt het ons uit... De eerste tankbeurt in de States is ook altijd wat moeilijk: waar zit de benzinedop? hoe gaat hij open? maar vooral: hoe krijg ik deze pomp aan de praat? Vooraf betalen? met creditcard? eerst binnen gaan? Neen: eerst de handle naar boven drukken. Dat weten we alweer voor de volgende keren. De benzine is wel goedkoop: 1.39 dollar voor 3 gallon (18.5 frank per liter). Ik heb 12 gallons verbruikt voor 307 miles (7.3 liter voor 100 km), alhoewel ik denk dat de tank niet volledig vol was toen we vertrokken. 

Na 450 miles (720 km) bereiken we rond 17 uur Salt Lake City. Het verkeer is er vrij druk en overal zijn er wegenwerken aan de gang. De stad is nu al in volle voorbereiding voor de Olympische Winterspelen van 2002. Het hotel ligt verder van het stadscentrum dan we verwachtten, maar dank zij het kaartleestalent van C vinden we het zonder veel problemen. We nemen een frisse duik in het zwembad van het hotel en gaan met de auto de stad in, op zoek naar een goed restaurantje. Het wordt een Mexicaans restaurant, dat in alle geval veel authentieker lijkt dan wat wij in België kennen. Althans wat het eten betreft: bij onze 'sizzling fajeta' (reepjes rundsvlees die nog minuten lang op ons heet bord liggen te sissen) krijgen we een vijftal tortilla's die in een bruine papieren zak worden warm gehouden. Daarbij verse groenten en een pikante salsa. De chips zijn veelkleurig: rood, geel en... paars. Ik moet mijn mening over de Mexicaanse keuken herzien. Dit is heerlijk! Het restaurant lijkt me een van dé trefpunten van de plaatselijke jeugd. Het is er zeer druk en er heerst een prettige sfeer. Om kwart na negen zijn we al terug op onze kamer en tamelijk vermoeid duiken we ons bed in.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, arizona, nevada, salt lake city |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.