20-05-10

De stad van "Wai zain twej Amerikaanse Stoedenten"

banner yellowstone
Woensdag 14 juli 1999

Vandaag bezoeken we Salt Lake City: het 'Vaticaan van de Mormonen'. We laten de auto bij het hotel en gaan te voet naar de stad. Dat blijkt dan tóch niet zo ver te zijn. Al spoedig zijn we aan Temple Square. Het is het ommuurde heiligdom van de Mormoonse Kerk. Op dit vroege uur is het er nog zeer rustig maar toch staan aan de ingang een tiental jongedames klaar om de bezoekers te ontvangen. Allemaal dragen ze de typische keurige en smetteloze bloemetjesjurk en vooral de eeuwige glimlach van de Mormonen-dochters. We worden aangesproken door één van hen die ons vraagt welke taal we spreken en of we een gids willen. Het blijkt een Duits meisje te zijn, dat haar verplichte "missie" in Salt Lake City aan het volbrengen is vooraleer ze de wijde wereld intrekt voor het uitdragen van haar geloof. We kunnen onmiddellijk een Nederlandstalige gids krijgen, doch wanneer we zeggen dat we het liever op eigen houtje verkennen, respecteren ze dat en laten ons verder met rust. 

Temple Square is een mooi verzorgd park, gedomineerd door 2 imposante gebouwen: de reuzengrote tempel en het eivormige tabernakel met zijn wereldberoemde orgel. Het is de thuis van het befaamde Mormon Tabernacle Choir. De tempel doet denken aan de Europese kathedralen. Maar toch... hier klopt iets niet. Zijn het de proporties, het gebrek aan historische authenticiteit of het ontbreken van kunstig vakmanschap? Het geheel komt kitscherig en wat potsierlijk over. Van een bezoek aan de binnenkant is geen sprake: deze tempel wordt enkel af en toe eens gebruikt voor massale samenkomsten van de Mormonengemeenschap. In een van de Visitor Centers zien we een reuzengroot Christusbeeld in een zaal waar de wanden versierd worden door al even kitscherige schilderijen met bijbelse taferelen. Door de luidspreker klinkt een plechtige stem die 'de boodschap' verkondigt. Het geheel is een eigenaardige mengeling van de typisch Amerikaanse naïeve en zeemzoete pathetiek en de protserige grootheidswaan, zoals wij die in het Vaticaan in veelvoud kennen. Het verschil is enkel dat wij in Europa toch kunstzinniger zijn en het contrast met Italië vorig jaar is dan ook zeer groot. Vóór de middag krijgen we regen, maar de temperatuur is aangenaam. We slenteren dus maar wat door de twee grote winkelcentra: ZCMI Mall en Crossroads Mall en kopen er wat kleren (vooral voor Hendrik). Verder brengen we een bezoek aan Beehive House, waar Brigham Young, één van de stichters van de Mormonen, met zijn meerdere vrouwen en talrijke kinderen heeft gewoond. Historisch wel interessant. Na de middag gaan we door het grote, verzorgde park met zijn grote fontein naar de indrukwekkende Church Office Building, het administratieve hart van de Mormoonse kerk. Overal zie je mensen in de typische mormonen-outfit: de mannen in het obligate witte hemd met das en de vrouwen met lange jurken met bloemetjesmotief. Het gebouw ademt een sfeer van opgeblazen grandeur en inefficiënte bureaucratie. Het personeel heeft de gekende permanente vriendelijkheid en positieve ingesteldheid, waarvan ik nog steeds niet kan inschatten hoe gemeend ze zijn. Wanneer ik vraag hoeveel mensen hier wel werken (ik schat dat het er een paar duizend moeten zijn) antwoordt de receptioniste: "Ik weet het niet, maar ik denk dat het er veel zijn." Opvallend hoe ze dit liever niet geweten hebben... We stijgen tot de 26e verdieping voor een prachtig panorama over de stad. Jammer genoeg begint het weer te regenen. 

In de Joseph Smith Memorial Building brengen we een bezoek aan het Family Search Center waar een (opnieuw zéér vriendelijk dametje) ons verwelkomt en wegwijs maakt op de computer. We zoeken er onze voorouders op, maar van Geleyte, De Poorter, Schellingen, Daelemans, Hoste, Deblaere hebben ze hier nog nooit gehoord. Wél van Gelaude, Coosemans en Spruyt (maar nauwelijks in België) en nog al wat van Franssen in Nederland en Denemarken. Ik ben wat ontgoocheld in de befaamde database van de mormonen. Onze gastvrouw zegt dat alle bezoekers aan het centrum een gratis 'Boek van Mormon' krijgen als aandenken. Daarvoor moet wél een kaartje met naam en adres ingevuld worden. Ik besef wel dat we ons hiermee formeel in een of ander bestand laten opnemen, maar vul het toch in. Misschien is dat boek wel interessant en het is zeker een mooi souvenir. Kleine misrekening: ik krijg het boek niet mee; ze zullen het thuis in Gentbrugge persoonlijk komen afleveren. Zo geraken de "twej Amerikaanse Stoedenten" tóch nog eens bij ons binnen! (*) Inmiddels is de hemel mooi blauw uitgeklaard en is het zonnetje van de partij. De stad ziet er nu nog mooier uit. Eigenlijk ben ik heel blij dat we hier een hele dag hebben voor uit getrokken. Het is een mooie stad en vooral de uitdrukkelijke aanwezigheid van de Mormoonse Kerk maakt het tot een speciale belevenis. We eindigen ons bezoek in de Family History Library, waar naar het schijnt nog veel dieper genealogisch speurwerk kan verricht worden. We komen terecht in een immense bibliotheek waar tientallen mensen ijverig en in alle stilte boeken en microfilms aan het uitpluizen zijn. Via de computer komen we op het spoor van het Parochieregister van Sleidinge van 1598 tot 1802 en van de Burgerlijke Stand van 1796 tot 1870. Met enige hulp vinden we de microfilmpjes in een immens archief, waarin we vrijelijk zelf mogen gaan zoeken. Op de microfilmmachine kunnen we alle geboorten, sterften en huwelijken uit die tijd nalezen. Het zou echter téveel tijd kosten om er gericht te gaan in zoeken. Maar het loonde toch de moeite hier eens binnen te wippen. 

's Avonds gaan we eten in Market Street in de "Market Street Grill". We moeten aan de ingang 20 minuten op onze beurt wachten, want dit is opnieuw één van de 'places-to-be' in SLC. In hetzelfde gebouw zijn drie trendy restaurants ondergebracht en het is er zéér druk. Er heerst een speciale sfeer en het eten is voortreffelijk: broiled Atlantic sword fish voor C en black-blue Aki Tuna voor mij. Wat ik op mijn bord krijg, lijkt meer op een stevige rundssteak dan op tonijn. Maar de smaak liegt er niet om! Dit heb ik nog nergens gegeten!

(*) Enkele maanden later belden inderdaad "twej stoedenten" bij ons thuis aan mét het Boek van Mormon. Het werd een gezellige babbel, maar het boek heb ik nog steeds niet gelezen...

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, salt lake city |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.