24-05-10

Het verschil tussen een grizzly en een zwarte beer

banner yellowstone
Vrijdag 16 juli 1999

Vannacht hebben we beiden eindelijk eens goed geslapen en toch zijn we weer vroeg wakker. Er is namelijk nogal veel lawaai in en om het hotel want iedereen blijkt hier al tussen 6 en 7 uur op te staan en te vertrekken! Na een stevig en lekker ontbijt vertrekken ook wij voor een laatste etappe die ons tot aan de poort van het Yellowstone National Park zal brengen. We moeten eerst 37 miles op onze stappen terugkeren tot in Swan Valley om daarna opnieuw twee toeristische routes te nemen: 'Teton Scenic Route' en 'Mesa Falls Scenic Byway'.  Deze laatste is echter wegens wegenwerken gesloten. We stoppen even in Driggs -oude huizen en winkels- en doen er enkele inkopen: zakdoeken voor mijn verkoudheid, gel en... vers geplukte sappige kersen. Voor één van de winkels staat zowaar een auhentiek T-Fordje geparkeerd. Onderweg hebben we een prachtig zicht op de Grand Tetons. We zullen er later op de reis dichter bij komen. Verder zien we opnieuw veel boerderijen zoals we ze kennen van de Amerikaanse films: rommel om en rond het huis; kotterijen, paarden, auto's en autowrakken. Het is soms moeilijk om het verschil te zien. Het lijkt wel of iedereen er een privé-autokerkhof op na houdt of kunnen ze gewoon geen afscheid nemen van hun oude wagen? 

's Middags eten we in Ashton in een typisch Amerikaans restaurantje. Van buitenuit is het niet meer dan een kantine, maar binnen vinden we een mooi interieur met veel hout en grote jachttrofeeën, waaronder een beer en een eland. Wat een kop! Het is er druk: alle mannen dragen een pet en iedereen komt aangereden in een pick-up truck. Het eten is niet veel zaaks. Wanneer we buitenstappen, komen net vier dames binnen met twee grote taarten in hun armen. "Sorry guys, you leave too early!". Ik weet zeker dat we anders inderdaad een stuk (verjaardags?)-taart hadden kunnen mee eten. Nagenoeg de hele namiddag rijden we door een prachtige hoogvlakte met eindeloze dennenbossen. We zien dennen in alle formaten en bij menig jong bos staat de datum van aanplanting. Hier is de natuur nog bezig zich te herstellen van de grote bosbranden die hier in 1988 gewoed hebben.  We verlaten de staat Idaho en rijden Montana binnen. Al gauw zijn we in West-Yellowstone, voor duizenden toeristen de toegangspoort tot het Yellowstone National Park. Het is een leuk stadje met veel hotels, restaurants en winkeltjes. Alles in cowboy-stijl. Wij logeren in het splinternieuwe en immense Holiday Inn Sunspree Hotel. 

Het is nog tamelijk vroeg en we hebben dus de tijd voor een bezoek aan het Grizzly Discovery Center. Het is bijzonder boeiend. We hebben er ruim de gelegenheid om van dichtbij de indrukwekkende grizzly en zwarte beren gade te slaan. Ze zien er toch wel vervaarlijk uit ook al doen ze soms komisch en zelfs lief. We hopen dat we er in de eerstkomende dagen enkele in de vrije natuur zullen te zien krijgen, maar dan toch het liefst op een respectabele afstand. We leren hier wat het verschil is tussen een grizzly en een zwarte beer en wat we moeten doen als we er een ontmoeten. Heel eenvoudig!  Bij een zwarte beer: veel lawaai en bewegingen maken; bij een grizzly: zeker niet roepen, niet naar kijken en je stilletjes uit de voeten maken. Alleen jammer dat het onderscheid tussen grizzlies en zwarte beren maar duidelijk is als je ze naast elkaar ziet. Het centrum herbergt ook een hele roedel wolven. Sinds enkele jaren probeert men, onder groot protest van de boeren, de wolf terug in de streek in te voeren. De dieren liggen lui te soezen tussen het struikgewas, maar ongeveer een half uur voor ze hun dagelijkse portie vlees krijgen, komt er beweging in en beginnen ze rusteloos rond te lopen. De verzorger vertelt ons hoe intelligent ze wel zijn. Ze herkennen het geluid van het autootje dat hun voedsel brengt  van mijlen ver. Het is een prachtig schouwspel wanneer het vlees wordt gevoerd.  Elk tracht zo snel mogelijk de grootste brok te pakken en er ergens mee in een hoekje weg te kruipen. Even is het groepsgevoel ver weg en is het elk voor zich. 

's Avonds gaan we eten in de Stage Coach Inn, een oud en stijlvol hotel-restaurant, waar we een half uurtje moeten wachten op een vrij tafeltje. We kiezen forel en hopen op een levend-verse, sappige vis die pas uit de rivier gehaald is. Of dat laatste al dan niet het geval is, weet ik niet, maar in alle geval is het een droog gebakken stuk vis, zonder graten. Ik denk dat Amerikanen de moeite noch het geduld kunnen opbrengen om zelf de vis van de graat te halen. Toch smaakt het ons voortreffelijk! Aan een tafel naast ons horen we voor het eerst Vlaams spreken.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, yellowstone, montana, idaho, west-yellowstone |  Facebook | |

Commentaren

jij bent duidelijk al ver weg geweest, toffe blog
ik wens je een mooi Pinksterweekend toe

Gepost door: patrick | 24-05-10

De commentaren zijn gesloten.