28-05-10

Blauwe en oranje dampen

banner yellowstone
Zondag 18 juli 1999

Aangezien we overal lezen dat je 's morgens vroeg de meeste kans hebt om een beer te zien, zijn we vandaag al om 6u30 opgestaan en om 8 uur vertrokken.  Maar helaas! Dat is waarschijnlijk nog niet vroeg genoeg. We rijden langs het prachtige meer voor de onderste lus van het achtvormige circuit doorheen Yellowstone Ntl Park. Onze eerste stop is West Thumb Geyser Basin. We ontmoeten er dezelfde West-Vlamingen van gisteren. Het is een verzameling van talloze dampende pools in alle tinten blauw. Sommige vloeien uit in het heldere water van het meer. Een van de geisers, de Fishing Cone, ligt zelfs in het meer met zijn topje even onder het wateroppervlak. Daarna gaat de tocht naar de fameuze Old Faithful Geyser, wellicht één der beroemdste plaatsen in de USA. Dat is ook te merken aan de massa toeristen: honderden mensen wachten geduldig op de volgende uitbarsting van de "ouwe getrouwe". Na enkele schuchtere pogingen als voorbode, die telkens op licht geroezemoes worden onthaald, barst hij inderdaad in zijn volle kracht uit.  Het is de grootste geiser in Yellowstone en ook de meest regelmatige: om de 79 minuten barst hij gegarandeerd uit en spuit gedurende 2 tot 5 minuten een massa water tot 50 meter hoog de lucht in. Het is een schitterend schouwspel en het is alsof het door mensenhand gestuurd en perfect georganiseerd is. Merkwaardig! Na de "vertoning" is het etenstijd. We gaan de beroemde Old Faithful Inn binnen en in de enorme inkomhall staan we even sprakeloos van het indrukwekkende houtwerk en de reuzengrote open haard. Alles is hier uit boomstammen gemaakt en het houten geraamte is zichtbaar tot in de nok van het dak. Het eten is niet slecht, maar de bediening is verschrikkelijk traag. Wanneer we buiten komen is de geiser aan een nieuwe uitbarsting toe, zodat we - ditmaal vanop grote afstand - een tweede keer getuige zijn van het spektakel. We hebben nog heel wat op het programma staan voor vandaag en besluiten daarom de 2 uren durende wandeling in de Old Faithful Area niet te doen.  Zo missen we de Morning Glory Pool, maar ja, een mens moet soms kiezen in het leven. 

Wij kiezen om onmiddellijk door te rijden naar het Midway Geyser Basin, ook al omdat de West-Vlamingen van gisteren dit het mooiste vonden. We beklagen het ons niet. Dit is ook voor ons het mooiste dat we in Yellowstone te zien kregen: vooral de Grand Prismatic Spring is onvergetelijk!  De kleuren zijn niet te beschrijven: oranje, rood, bruin, geel, wit, zwart, groen, blauw, en alles wat daartussen ligt. Je gelooft het of niet, maar zelfs de damp is blauw en oranje gekleurd. Het valt ons moeilijk om hier weg te gaan. We geraken niet uitgekeken. Toch moeten we verder en de Firehole Lake Drive brengt ons langs de Great Fountain Geyser en de White Dome Geyser. Geen van beide is momenteel aktief. We ontmoeten er een charmante vrouwelijke ranger, die haar controleronde doet. Ze vertelt ons dat we toch wel geluk hebben met het weer. Gisteren was er hier een zwaar onweer en naar het schijnt kan je in Yellowstone in elke maand van het jaar sneeuw hebben. Maar, niet vandaag! Er staat een stralende zon. Op en rond Firehole Lake zien we hier en daar kleine erupties van geisers. Eén van hen draagt de leuke naam 'Young Hopeful Geyser'. Hij is nog klein, maar blijkbaar veelbelovend. Misschien wordt het ooit nog wel iets? Dan gaat het naar de Fountain Paint Pot. Iets heel anders en opnieuw fascinerend. Hier staat een dikke blubberende brij te borrelen. Voortdurend springen grote en kleine bubbels in de modderpoel met een doffe plof open. Elders spuiten fijne fonteintjes af en toe een modderstraaltje de lucht in. Het landschap met zijn witgeblakerde dode boomstammen tegen een kleurrijke achtergrond heeft iets onwezenlijks. Ook hier loopt het pad over houten staketsels. We staan een tamelijk volwassen geiser te bekijken wanneer plots iemand roept: "Look a fox!". Het is geen vos, maar een eenzame coyote die over de vlakte loopt en onverstoord tussen de toeristen het staketsel oversteekt. Iedereen staat hem stokstijf na te kijken. 

Het wordt tijd om naar het hotel terug te keren, want we hebben nog een hele tocht te doen langs het Lake en we moeten opnieuw de files van de wegenwerken voorbij. Maar we kunnen niet nalaten nog even te stoppen aan het Biscuit Basin.  Het staat met moeite in de gids vermeld, maar is daarom niet minder mooi. Je denkt dat je het wel gehad hebt, maar toch val je nog voortdurend in aangename verrassingen: een leuk fonteintje, een speciale kleur, een plots gesis. Onderweg gaat plots een verklikkerlampje branden: 'check oil soon'. Dat kan toch niet? We laten het eens controleren aan een benzinestation en daar stelt de bediende ons gerust. Geen zorgen maken. Alles Ok! We hebben de hele dag stralend weer gehad! We hebben ons goed ingesmeerd met zonne-olie, zodat we deze keer niet verbrand zijn. Ik heb echter wel last van blaren op mijn voeten en van...muggenbeten. Wanneer we in Lake Village aankomen, gaan we nog even filmen aan het meer en komen er vrij dicht bij een grazende bizon. 

's Avonds eten we in ons hotel voor het eerst deze reis een volwaardig menu, inclusief een fles wijn! We hebben gisterenavond gereserveerd, maar wanneer we ons om 8 uur aanmelden, moeten we toch nog wat wachten in de lounge. We krijgen een eigenaardig toestelletje in onze handen gestopt. Het is een rechthoekig doosje met lampjes langs de randen, die beginnen te flikkeren en te zoemen, wanneer het onze beurt is. Het eten is lekker: een fresh salad vooraf, dan sappige New York strip steak with broccoli and roast potatoes en voor dessert fruit crisp (C) en fresh fruit and sherbet (ik). We genieten. Er heerst een speciale sfeer in het grote en drukke restaurant en er zitten veel rare mensen.  Of zouden zij dat van ons ook denken? Het was een schitterende dag!  We hebben zoveel gezien dat ik vandaag niet minder dan 90 minuten videofilm gedraaid heb.  Een record denk ik. We hebben ook onze kaartjes gekocht voor het thuisfront, maar... we zijn te moe om ze te schrijven. Morgen dan maar.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, yellowstone, wyoming |  Facebook | |

26-05-10

De eerste hoogdag van onze reis

banner yellowstone
Zaterdag 17 juli 1999

Eigenlijk begint onze reis vandaag pas echt. We hebben uiteraard al heel wat gezien, maar laat ons eerlijk zijn: daarvoor zijn we niet gekomen. Het was allemaal eerder een lange aanloop naar wat toch wel hét hoogtepunt van onze reis moet worden: Yellowstone National Park.  Daar zijn we vandaag aan toe. We zijn dan ook al om 6u30 opgestaan en om 8 uur rijden we al het natuurpark binnen via de West Entrance aan de rand van het stadje. Aan de entrance gate zit een oud mannetje van naar mijn schatting toch wel 70 jaar, verkleed als Park Ranger. Hij is ongelooflijk vriendelijk en enthousiast. Je zou denken dat dit zijn eerste werkdag is van de job waarvan hij al jaren droomt en die hij nog jaren wil blijven doen. Wij kopen een Golden Eagle Pass voor 50 dollar en daarmee kunnen we ook alle volgende Nationale Parken gratis binnen. Vanaf de eerste kilometers rijden we door een prachtig landschap. Van zodra we de eerste rookpluimen uit de bodem zien opstijgen, maken we al een eerste video-stop. In de vlakte onder ons zien we een grote kudde grazende bizons. Verder langs de weg worden we meteen ook geconfronteerd met de sporen van de reusachtige brand die in 1988 zeventig procent van het park in de as heeft gelegd. De komende dagen zullen ze regelmatig terugkomen. Het is uiteraard nog vrij rustig op dit uur, maar na een paar kilometer is er toch al een file!  Oorzaak: twee kolossale bizons wandelen ongestoord op de weg voor de rij auto's uit.  Het is pas wanneer het de heren (of zijn het dames?) behaagt even opzij te gaan, dat de auto's het  één voor één wagen voorzichtig voorbij te rijden.  Dit is geen uitzondering. Verder op onze tocht zullen we trouwens zeer regelmatig herten en bizons zien, waarvoor meestal een hele rij auto's langs of zelfs midden op de weg gestopt zijn. Dit hoort essentieel bij een rit door Yellowstone. Door het park loopt eigenlijk maar één weg, die langs alle bezienswaardigheden loopt en de vorm heeft van een acht. Vandaag doen we de Noordelijke lus. Onze eerste halte is Norris Geyser Basin. De eerste geisers dampen behoorlijk en het water vertoont een diep-turquoise kleur, maar ze zijn niet actief. Bij Porcelain Basin komen we echt onder de indruk: het is een vlakte met rokende holen, pruttelende plassen en vooral een veelheid van ongelooflijke kleuren.  Het is pas wanneer je op de plankenvloer van het verplichte wandelpad loopt, dat je alle schoonheid ontdekt. In het riviertje dat zich door de vlakte kronkelt, val je van de ene verrassing in de andere. Het zijn meestal kleine bronnetjes, stoomgaatjes of plaatsen waar de mineralen en algen onmogelijke kleuren hebben aangenomen. Het varieert van geel, groen, oranje tot bruin en zwart. En dan de blauw-turquoise keur van de waterplassen. Onvergetelijk! We ontmoeten er vier West-Vlamingen die blij zijn ons te zien. Ze zijn al anderhalve week in Yellowstone en wij zijn nog maar de derde Belgen die ze tegenkomen. Eindelijk kunnen ze nog eens een babbeltje slaan. Ze zijn nog enthousiaster dan wijzelf en zeggen ons dat voor hen de Midway Basin de mooiste is.  We zullen zien. Zij hebben in ieder geval ook al drie beren gezien.  

Onze rit gaat verder naar Mammoth Hot Springs. De foto's die we er thuis van gezien hebben, liggen mede aan de basis van onze beslissing om naar hier te komen. De genoemde West-Vlamingen zegden ons dat zij wat ontgoocheld waren. De meeste bronnen zijn immers uitgedroogd. Maar het is tóch een schitterend schouwspel. Natuurlijk is het Minerva Terrace het mooist. Hier stroomt het (warme) water nog steeds langs de travertin-terrassen naar beneden nu eens klaterend, dan weer zacht vloeiend. De mineralen in de rotsen vormen een oranje-bruine kleur die grillig contrasteert met het wit van de kalkafzetting. Het is een hele wandeling, opnieuw over houten staketsels met hoge steile trappen en intussen is de zon zo hard gaan branden, dat het zweet mij in de nek loopt. Onze eerste dag kost ons aldus reeds blaren op de voeten en een helemaal rood verbrande kop. In Mammoth Village eten we een zeer lekkere salade met smoked trout en frisse rauwe spinazie. Het Mammoth Hot Springs Hotel  is een reusachtig gebouw, dat de sfeer van de eerste helft van onze eeuw uitstraalt. Je kan je best voorstellen hoe in die tijd de toeristen hier per diligence na een vermoeiende reis verpozing vonden. Hoe veel rustiger moet het toen geweest zijn. 

Na de middag gaat het via Tower Junction, waar we in de haast de Tower Falls en de Petrified Tree bezoeken, naar de Grand Canyon of Yellowstone. De wegen zijn relatief rustig, maar overal waar we stoppen, is er veel volk. We horen meer Duits dan Engels spreken. Het is inmiddels beginnen regenen, maar we hebben geluk: telkens als we voor iets willen uitstappen, houdt de regen even op. We willen dit stuk van het National Park niet overslaan, maar we verwachten er niet zo veel van. Ten onrechte, zoals blijkt.  Vanaf Inspiration Point en Lookout Point kijken we in een indrukwekkende canyon, met in de diepte een kolkende Yellowstone River en mooi gekleurde rotswanden. In de verte zien we de imposante Lower Falls, een waterval die meer dan 100 meter diep valt (d.i. tweemaal zo diep als de Niagara Falls!). Even verder stoppen we voor een korte wandeling (een afdaling van slechts 400 meter) naar de 'Brink of the Lower Falls'. Het pad is steil, smal en glibberig. Het is een marteling voor mijn voeten, want ik draag mijn docksides zonder sokken. De pijn is echter snel vergeten wanneer we de 'brink' bereiken. Het is het punt waar de waterval zich naar beneden stort. We zien de bruisende watermassa met veel lawaai zich plots naar beneden storten en verstuiven in een gordijn van waterdruppels en mist. Je kan de diepte niet zien, maar de kracht van de enorme hoeveelheid water is huiveringwekkend. Dit is om nooit te vergeten! De beklimming terug naar de parking doet ons nog meer pijn en doet ons daarenboven regelmatig naar adem happen. Onze fysieke conditie is werkelijk beneden alle peil... Dit weerhoudt ons echter niet om even verder ook de 'Brink of the Upper Falls' te gaan bekijken. Gelijkaardig schouwspel, maar een beetje kleiner. Wanneer we daarna door Hayden Valley rijden, kunnen we nauwelijks geloven dat de vredige, brede rivier die hier traag door de hoogvlakte vloeit, zich enkele mijl verder met zo'n geweld in de watervallen zal storten. Hier zijn we in hét domein van het wild. Dus maar uitkijken naar beren! Behalve enkele verre bizons en af en toe een hert, valt er geen levend wezen van formaat te bespeuren. Het is er natuurlijk ook niet het geschikte tijdstip van de dag voor. 

Rond half zeven bereiken we Lake Village waar we twee nachten zullen logeren.  Zoals de naam laat vermoeden ligt de "village" aan het uitgestrekte Yellowstone Lake. Met zijn 20 mijl lengte en 14 mijl breedte is het Amerika's grootste hoogtemeer. We hebben gelezen dat ons hotel (het Lake Yellowstone Hotel) het meest charmante hotel in het park is. Het blijkt een enorm groot gebouw en wanneer we in het annex-gebouw worden ondergebracht in een tamelijk kleine kamer, zijn we aanvankelijk een beetje ontgoocheld. En... geloof het of niet: géén tv op de kamer. Is dit Amerika wel? Toch is dit hotel iets speciaals: er heerst een heel aparte sfeer. In de grote lounge met uitzicht op het meer is het een drukte van jewelste. De meeste mensen zitten in fauteuils te genieten van een drankje en van het uitzicht terwijl een strijkje Mozart speelt. Nieuwe ontgoocheling wanneer we geen plaats meer hebben in het nochtans immense restaurant van ons hotel. Dan maar alvast reserveren voor morgenavond en op zoek naar een ander restaurant. De keuze is snel gemaakt, want ... er is geen keuze. De enige mogelijkheid is de cafetaria van Lake Lodge. Ook dit is iets unieks: een groot gebouw, volledig in hout, met schommelstoelen op het terras en een grote brandende open haard. Schitterend uitzicht over het meer.  Als dit het paradijs niet is, komt het toch wel érg dicht in de buurt. We eten er een grote (ook al is dit het kleinste model...) prime rib. Exact zó moet het hier 100 jaar geleden ook al geweest zijn. Zalig... Zo eindigt ongetwijfeld een hoogdag van onze reis. Om half elf kruipen twee rode kreeften vermoeid in hun bed. Kan het morgen nog even mooi zijn? Of wie weet, nóg mooier?

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, yellowstone, wyoming |  Facebook | |