22-06-10

Blij weerzien met Page

banner yellowstone
Maandag 26 juli 1999 

Als we opstaan, is de zon weerom helemaal van de partij!  We vertrekken zoals gewoonlijk om half negen voor een op het eerste zicht nogal eentonige rit, waarop niet al te veel te zien zal zijn.  Dus maar even de weg verlaten voor het Navajo National Monument. We weten niet goed wat we mogen verwachten en we aarzelen zelfs even om ter plaatse de wandeling van anderhalve kilometer te doen.  Het is immers al behoorlijk heet en al dat klimmen gaat ons niet te best af. Toch doen we het en we worden beloond voor onze moeite. De wandeling leidt naar een punt van waarop we een mooi uitzicht hebben op de ruïnes van een Pueblo Indianendorp, dat genesteld ligt in een rotsholte, zeer hoog boven de vallei.  Het dorp dateert van de jaren 1200 à 1300. Dus Amerika heeft wel degelijk een geschiedenis, maar ze wordt door de Amerikanen verdrongen.  Onderweg op de trail staan borden met uitleg hoe de Indianen vroeger leefden en daarbij op een zeer vernuftige manier van de natuur gebruik maakten. Interessant! 

De rit naar Tuba City is lang en eentonig en we vragen ons opnieuw af of deze omweg wel zin had. In Tuba bezoeken we een prachtige winkel met Indianenkunst. Véél te duur! Voor het kleinste vaasje betaal je er 2.000 à 3.000 frank en voor iets groters zonder moeite 10.000 à 20.000! We genieten dan maar van het bekijken. Na Tuba City komen we in Painted Desert.  Alle mogelijke kleuren zand en stenen: rood, oranje, paars , geel, mauve, groen, grijs, blauw, ... tegen een achtergrond van kolossale rode bergen. Magnifiek! Bij het binnenrijden van Page zien we het al, hiervoor onder andere zijn we teruggekomen: het diep-turquoise van het Lake Powell tussen de rode rotsen van de ondergelopen canyon. Page is totaal anders dan drie jaar geleden. Dit komt niet zozeer door de vele bijgekomen gebouwen, maar wel door de zon en de prachtige blauwe hemel, die we toen moesten missen. De ranger in Navajo National Monument zei ons dat de rit naar Page maar 15 minuten duurt, maar wel 1 uur en 15 minuten lijkt. Een grapje om te zeggen dat we een uur winnen aangezien Arizona niet meedoet met de zomertijd. Goed meegenomen, want zo zijn we al om kwart voor één in Wahweap, waar we rustig genieten van een verse groene salade met geroosterde kip.  Eerst reserveren we echter de boot naar Rainbow Bridge voor morgenvroeg. We kunnen mee om acht uur!  Na het eten slenteren we nog wat rond aan de Wahweap Marina en gaan dan op zoek naar Antelope Canyon. We rijden langs een baan waar de kerken van alle mogelijke geloofsovertuigingen verenigd zijn. In één straat tel ik niet minder dan 9 kerken en kerkjes. Even buiten Page komen we aan het splinternieuwe Antelope Point, dat pas geopend is op 6 juni dit jaar. Het is een recreatiegebied aan Lake Powell voor zonnebaders, zwemmers, maar vooral voor bootliefhebbers. Op de terugweg vinden we Antelope Canyon. Er is een Lower en een Upper Canyon. We kiezen voor de lower, maar... ze sluiten om drie uur! Dan maar naar de upper, maar daar móet je mee met een jeep. We stellen uit tot morgen en gaan naar ons hotel. We kennen het van de vorige keer en zien er naar uit. Het is nóg mooier dan we ons herinnerden en we zijn blij dat we ook hier twee nachten blijven. We genieten van een verfrissende duik in het zwembad (we hoeven onze kamer maar uit te stappen) en blijven nog even luieriken en wat lezen in het hotel. Het is ook de eerste keer dat ik in het hotel gratis kan e-mailen. Ik mag aan een bureau gaan zitten, maar ik ben nog maar nauwelijks bezig als de eigenares ervan haar bureau komt opeisen. Dan tóch maar naar de openbare bibliotheek... Hier zijn we duidelijk bij de ontwikkelde en gefortuneerde Navajo's! De bibliotheek bevindt zich in een nieuw, mooi en groot gebouw en is zeer verzorgd. Alle personeel en nagenoeg alle bezoekers zijn Indianen. Inmiddels neemt de bewolking toe en ik verwacht nog regen.  We hopen en duimen dat die er vanaond nog komt en dat morgenvroeg de wolken opgetrokken zullen zijn. We reserveren tegen 8 uur voor het dinner op de patio van het Pepper's Restaurant in ons hotel. Het eten is lekker en we hebben een schitterend uitzicht op de onweders en de zonsondergang. De reuzenportie ribbetjes en de sizzling fajetas zijn nog even lekker als de vorige keer, drie jaar geleden. Aan het tafeltje naast ons verbroederen een Franse  en een Amerikaanse familie. Naarmate de wijn vloeit, verloopt het gesprek luidruchtiger. De Fransman spreekt Engels met een zwaar Frans accent en wij kunnen onze lach nauwelijks bedwingen wanneer hij op een bepaald ogenblik: "I am desolated" (Je suis désolé) zegt in plaats van "I am sorry".

wordt vervolgd

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, arizona, navajo, page |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.