26-06-10

Roodbruin Zion National Park

banner yellowstone
Woensdag 28 juli 1999 

We rijden naar Kanab langs een lange, rechte baan met heel mooie bergen: kleine torentjes aan de voet met kleurenstrepen in grijs-paars en geel-rood. In Kanab stoppen we even voor wat inkopen in een grootwarenhuis. We zoeken en vinden de Cholulasaus (pikante Mexicaanse salsa), die we in ons hotel in Page zo lekker vonden. De 'pourable mustard' van Heinz (ziet eruit als een fles gele ketchup) vinden we daarentegen niet. We kopen er verder nog een bus Utah-zout. Even verder rijden we Zion National Park binnen. Ondanks de verre wolken schijnt de zon mooi en Zion lijkt ons nog mooier dan de vorige keer.  De roodbruine kleur van de indrukwekkende rotsen is er doorgetrokken tot in het asfalt van de weg, zodat het landschap hier uit twee hoofdtonen bestaat: het roodbruin van de rotsen en het groen van de bomen en struiken. Op een rotsflank zien we in een flits enkele geiten of leghorns.  Door tijdsverschil verliezen we vandaag een uur zodat het al halftwee is wanneer we, na verscheidene videostops in Springdale aankomen. Het Zion Park Inn hotel is prachtig: een groot nieuw complex, mooi ingeplant in een tuin met grote bomen en dito rode rotsblokken. Rondom kijk je op hoge bergen. We lunchen eerst en trekken daarna met de auto Zion in. Intussen dreigt de zon het te gaan verliezen van de wolken. We rijden langs de 7 mijl lange scenic drive de Zion Canyon in en stoppen aan de Three Patriarchs en Weeping Rock. Deze laatste is in het groot zoals veel mensen hun rotstuintje zouden willen aanleggen: zachtjes sijpelend water valt op de bemoste rotsen, waartussen fris groene varens en andere plantjes groeien. Verder gaat het langs de Great White Throne en de Temple of Sinawara. Daar kan je wandelen in de smalle canyons van de Virgin River, maar een dreigend onweer beslist er anders over. We worden trouwens gewaarschuwd voor "flash floods", waarbij het water in seconden tijd kan opkomen. Toch gaan we een eindje de canyon in. Aan de andere oever van de rivier staat een hert (muledeer) te grazen. Vredig tafereeltje! Een plotse donderslag stuurt ons echter gauw terug naar de auto en we zitten er amper in als het goed begint te regenen. Op de terugweg ziet Christiane vlak bij de weg en mannelijk hert, dus mét gewei. Alles wat we tot nu gezien hadden, waren wijfjes. Je vraagt je af waar de mannetjes zich verschuilen. 

We stoppen nog even aan het Visitor Center waar het wegens de regen zeer druk is. We zien er een mooie film over Zion. Het is nu half zes en we hebben dus nog tijd genoeg om in Springdale nog wat winkeltjes te doen. De hele stad zit echter zonder electriciteit. Het blijft stortregenen en de lucht is egaal grijs (dat kennen we goed van bij ons in België...). We lezen nog wat op een overdekt terras in ons hotel en het duurt uiteindelijk tot zeven uur vooraleer de electriciteitspanne opgelost is. Voor de tweede opeenvolgende dag missen we ons zwempartijtje. En het water zag er nog zo aantrekkelijk uit! Het eten in ons hotel is niet slecht, maar het is vooral het dessert dat we hier zullen onthouden. Het is een strawberry sabayon voor 2 personen in één reuzengroot glas: verse aardbeien met ijs. Lekker...

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, zion national park, kanab |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.