16-07-10

De Colli Bolognesi

banner Noord-Italië
Dinsdag 7 juli 1998 

's Morgens worden we pas wakker om 8u15. Niet zo erg want vandaag hebben we eigenlijk maar een goede 100 km te doen, en... de vakantie is tenslotte begonnen. Aangezien we ruim de tijd hebben en toch 2 dagen in Bologna blijven, willen we niet rechtstreeks via de autosnelweg gaan, maar een ommetje maken en de streek wat verkennen. De zeer vriendelijke man aan de balie van ons hotel is ons hierbij zeer behulpzaam en toont ons de weg naar de Apenijnen: Maranello, Vignola en Monteveglio. Vooraleer we Modena verlaten, kopen we nog wat van de beroemde aceto balsamico di Modena en daarna trekken we de heuvels in. Althans dat denken we, want de weg valt wat tegen: we krijgen aanvankelijk niet te veel bergen te zien. Onze eerste halte is Maranello, waar de Ferrari-fabrieken zijn. Je ziet er regelmatig splinternieuwe Ferraris gewoon in de straten testrijden. Aan de Galleria Ferrari komt een hele groep schoolkinderen op "museum-bezoek", maar wij laten de tempel van het snelheidsmonster links liggen. Vele autofreaks zouden het  wellicht zonde vinden. We amuseren ons nog in een Japanner die, met een gevolg van een 10-tal man, persoonlijk zijn nieuwe auto in ontvangst komt nemen. Wanneer hij voorzichtig wegrijdt, volgen zijn volgelingen op de voet in 2 minibusjes. Ik vraag me af hoe lang ze hem zullen kunnen volgen? Bij het verlaten van Maranello stappen we af bij een wijnboer om er Lambrusco te kopen. Dit is een sprankelende rode wijn, die bij ons niet makkelijk te vinden is. Hij mag trouwens maar één jaar bewaard worden en moet rechtstaand vervoerd en bewaard blijven. Iets speciaals, maar als je het mij vraagt meer als curiosum dan om zijn kwaliteit. Enfin voor amper 3.300 lire de fles kan je niet gefopt zijn... 

Intussen is het middag geworden en dus tijd om een restaurantje te zoeken. De eerste twee zien er aantrekkelijk uit maar zijn gesloten. Een derde, waar nochtans veel auto's staan, trekt ons niet erg aan, mede omdat het "Caffè Mexico" heet en dat niet de echte Italiaanse sfeer laat vermoeden.  Bij gebrek aan alternatief besluiten we er toch maar binnen te gaan en we mogen ons gelukkig prijzen: het is er binnen een gezellige drukte, eenvoudig van inrichting, maar wat we voorgeschoteld krijgen is van prima kwaliteit en zéér overvloedig! Opnieuw een fles heerlijke sprankelende witte wijn. Wanneer we voldaan buiten komen en wat meer nauwlettend het uithangbord bekijken merken we dat het "Trattoria San Antonio" heet en dat "Caffè Mexico" reclame is voor koffie van het merk Mexico. 

We bevinden ons in de Colli Bolognesi en het weer is mooi en warm, maar er dreigt toch wel wat onweer in de verte. Het blijft echter bij één verre donderslag en welgeteld 20 druppels regen. Vooraleer we de weg naar Bologna inslaan, brengen we nog een bezoek aan de abdij van Monteveglio. Wandelend op een binnenkoer bidden de paters er ingetogen en luidop hun gebeden. Wanneer ik dit tafereeltje stiekem tracht te filmen hebben ze het toch in de gaten en algauw komt één van hen het mij verbieden. 

Het is een stuk in de namiddag als we Bologna binnenrijden. Hotel dei Commercianti vinden blijkt geen sinecure te zijn. We rijden door een wirwar van kleine straatjes de binnenstad in en lopen tenslotte vast op een winkelwandelstraat rechts en de verkeersvrije Piazza Maggiore links. Er zit niets anders op dan het verbodsteken te negeren en het grote plein op te rijden. Dat blijkt uiteindelijk inderdaad de enig mogelijke weg te zijn naar ons hotel. Het heeft dus een schitterende ligging: zo goed als op de Piazza Maggiore en met zicht vanop de kamer op de glasramen van de kerk van San Petronio. Het is een mooi hotel dat trouwens in de twaalfde eeuw een tijdje gefungeerd heeft als stadhuis van Bologna. Onze kamer is vrij klein maar prachtig: authentieke beschilderde balken uit de middeleeuwen en een prachtige badkamer in verschillende kleuren marmer. 

In een snelle verkenning van de stad stellen we reeds vast dat hier heel wat te bekijken valt. We merken ook waar Bologna zijn bijnaam van "La Rossa" aan dankt: verschillende gevels zijn in een typische rode terracotakleur gehuld en geven een eigen karakter aan de straten. Het meest kenmerkend zijn echter de vele overdekte arcaden. In totaal meer dan 40 kilometer, lees ik. Morgen doen we een uitgebreider verkenning en we besluiten te eten op een terras in de onmiddellijke omgeving van ons hotel. Een stevige regenbui beslist daar echter anders over en we eten dus maar binnen. Hier doet Bologna zijn tweede bijnaam "La Grassa" alle eer aan. De bolognezen hebben immers de reputatie veelvraten te zijn. De crostati con funghi, carpaccio en sello di coniglio zijn superlekker en inderdaad overvloedig. Het weer is intussen uitgeklaard en we kunnen de koffie alsnog op het terras gebruiken. Hier hebben we een niet zo verkwikkende belevenis die ik niet gauw zal vergeten. We zijn er ongewild getuige van een gesprek (of beter gezegd ruzie) tussen 2 jonge Nederlanders. De ene noemt zichzelf een homoseksuele escorte-boy, maar die "niet mee naar bed gaat"; de andere is een dominee, die eerst zijn godsdienst en daarna zijn eigen moeder verloochent vooraleer in tranen uit te barsten. Chockerend!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.