28-07-10

Padova en Vicenza

banner Noord-Italië.jpg

Maandag 13 juli 1998 

Om 9 uur stappen we op de vaporetto voor een laatste afscheid van de eeuwige stad op het Canal Grande en zetten koers naar de Piazzale Roma, waar onze auto (hopelijk) wacht. Het is veel drukker op het kanaal dan zaterdagmorgen. Allerlei transporten - van zand en stenen voor de bouwvakkers tot fruit en groenten - worden in kleine en grotere bootjes van en naar de stad gebracht. De bedrijvigheid op het water is echt mooi om zien. Als je dat ziet besef je dat het niet te verwonderen is dat in Venetië alles duurder is. Werkelijk alles moet eerst overgeladen worden op boten, dan aan wal gezet en vervolgens met kleine karretjes door de enge straten en over de smalle bruggetjes naar de winkels, restaurants en hotels gebracht! Het is eigenlijk eerder verwonderlijk dat het niet nòg duurder is.... 

Van zodra we aan wal zijn, spoeden we ons naar de parking en in een angstige afwachting gaan we op zoek naar onze auto op de 9e verdieping. In eerste instantie niet te zien!! Hij staat niet op de plaats waar we hem achterlieten. Bij een tweede ronde, samen met de bewaker, blijkt hij er toch te staan. Hij was verplaatst en we waren er bij het begin helemaal aan voorbij gelopen. En alles nog erop en erin. Oef! Eventjes schrikken en zweten... Het is maar een korte rit naar Padova. We komen er onmiddellijk terecht op een zeer levendige groenten- en fruitmarkt op de Piazza delle Erbe. Daarna bezoeken we het Battistero met de best bewaard gebleven middeleeuwse fresco’s van Italië. Jammer genoeg is het er verboden te filmen. Wanneer we in de schitterende Cappella degli Scrovegni voor de onvergetelijke fresco’s van Giotto staan, zijn we even ademloos. Onvergetelijk, maar het bezoek in de kleine kapel is streng gereglementeerd: je mag er maximum een kwartier binnen blijven en opnieuw... niet filmen! In de stad blijken de universiteitsstudenten hun afstuderen te vieren. Overal hangen grote affiches met caricaturen van de afgestudeerden en hier en daar is er luidruchtig gejoel wanneer een feestvarken-slachtoffer (jongens in zwembroek, meisjes in bikini) een soort doop moeten ondergaan. De enen moeten, getooid met allerlei gekke attributen, een brief luidop voorlezen terwijl anderen worden achterna gezeten en met allerlei vuiligheid worden besmeurd. Achteraf gaan ze samen met de feestelijk uitgedoste familie en getooid met lauwerkransen en bloemen, op een terras eten en drinken. Leuk om te zien. Het is snikheet vandaag: rond de 35°. De buitentemperatuurmeter van de auto geeft zelfs 38° aan! We voelen het aan als een soort morele plicht om in de stad van Sint Antonius toch maar een bezoek te brengen aan de Basilica di Sant’ Antonio. We moeten nogal wat moeite doen om ze te vinden, maar het blijkt de moeite waard. Zowel van de binnen- als van de buitenkant is de basiliek indrukwekkend.  Er heerst -hoe kan het ook anders- een “Lourdessfeer”. Ook het “Prado” in de buurt van de basiliek is een verrassing: een groot plein met grasvelden en waterpartijen en tientallen grote heiligenbeelden. 

Na de middag vertrekken we naar Vicenza, de tiende en voorlaatste stad van onze Elfsteden-tocht. Het is een stad waar we weinig over weten en we zijn benieuwd of ook deze ons niet zal teleurstellen. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Eerst nemen we onze intrek in ons hotel: Villa Michelangelo in Arcugnano. We hadden er een mooie foto van gezien in de brochure van Caractère en we verwachtten er heel veel van. En inderdaad het is een mooi hotel, schitterend gelegen met rondom een mooi aangelegd park en met een prachtig uitzicht op de heuvels rond Vicenza. Ook de kamer is mooi en ruim. Alhoewel... ze is opnieuw gelegen op het alleruiterste van de gang. Dat was op deze reis al een paar keer het geval. Zou dat iets te maken hebben met de reservaties van Evasion?  In alle geval, het hotel voldoet volledig aan onze verwachtingen en bij wijze van uitzondering voorzien we om vanavond in ons eigen hotel te blijven voor het eten. Maar eerst trekken we uiteraard op verkenning naar de stad. Vicenza (en omstreken) is de plaats waar in de zestiende eeuw de beroemde architect Palladio leefde. Er zijn nog talrijke schitterende gebouwen en villas van hem te vinden. Het valt niet mee hier een parkeerplaatsje te vinden, maar na enige tijd lukt het toch op een betalende parkeerplaats dicht bij het centrum. Alleen... ik heb onvoldoende wisselgeld voor de parkeermeter. Er zit niets anders op dan het er toch maar op te wagen. Had ik toen geweten dat mijn buurman op die manier in Italië ooit eens een fikse boete heeft betaald om zijn weggesleepte wagen terug te krijgen, dan had ik het wellicht niet geriskeerd! Maar enfin, het loopt goed af. Vicenza is een stad met zeer elegante gebouwen, gevels, balkons en palazzio’s. De Piazza dei Signori is één van de mooiste van de reis. Daar is zeker de harmonische architectuur van Palladio niet vreemd aan. Om de hoek heeft de man dan ook zijn wélverdiende standbeeld, ook al wordt het vandaag ontsierd door een Franse vlag, die hem gisterenavond ongetwijfeld door feestvierende voetbalsupporters in de handen is geduwd. Eén van de meest bezienswaardige  gebouwen is het Teatro Olimpico. Het is echter om 17 uur al gesloten zodat we ons bezoek tot morgenvroeg moeten uitstellen. 

We keren tegen 19u30 terug naar het hotel en willen ons nog wat verfrissen vooraleer aan tafel te gaan. Voor alle zekerheid besluiten we toch maar al een tafel in het restaurant te reserveren, maar ... “We’re fully booked sir, sorry!” Ik erger me behoorlijk want elk goed hotel voorziet toch dinner voor zijn gasten zeker?! Dus maar terug naar Vicenza waar we gelukkig zonder probleem een parkeerplaats én een goed restaurant vinden met een mooi terras aan de Piazza dei Signori. Lekker gegeten in een gezellige sfeer en alle ergernis is volledig vergeten. Bij onze terugkomst in het hotel (opnieuw 10 km door de donkere heuvels...) wacht ons echter een nieuwe bron van ergernis: alle parkeerplaatsen binnen de omheining van het hotel zijn volzet wegens een groot feest van een firma. Ik doe serieus mijn beklag bij de receptionist en hij is ...”very sorry!”. Verder zijn er nog een tweetal kleine probleempjes wegens onvoldoende informatie door het personeel: we krijgen onze  kamerdeur niet open en slagen er ook niet in het licht in de kamer aan te doen. Zo zie je maar dat een laks personeel ook in een luxe-hotel de pret kan bederven. Maar we laten het toch niet echt aan ons hart komen! 

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.