24-07-10

Venetië

banner Noord-Italië
Zaterdag 11 juli 1998 

Het ontbijtbuffet in ons hotel is zeer uitgebreid maar... niets is vers: geen yoghurt, geen fruit maar alles in plastiek verpakking: koeken, toasts, kaas, pâté, ja zelfs de cornflakes. Bij het afrekenen blijkt nog eens de dringende nood aan een nieuw management. Wanneer ik wil betalen voor de minibar kan de bediende niet teruggeven op 50.000 lire (1.000 frank) en moet de poetsvrouw voorschieten! En dat in een viersterrenhotel!  

Via Padova rijden we langs een zeer rustige autostrade naar Venetië.  Net vòòr Venetië staan we wel 20 minuten in de file, maar de  meerderheid van de auto's blijkt de richting Triëste en de Adriatische kust te kiezen. Vanuit Mestre rijden we over een lange brug over de lagune tot aan de Piazzale Roma. Dit is het verste punt dat met de auto te bereiken is, dus hier moeten we een parkeerplaats vinden. Dat is vlug gebeurd in een Parcheggio Communale, waar we naar de privégarage op de 9e verdieping verwezen worden. Geen probleem: alle plaats, maar... we moeten de auto open laten mét de sleutels erop!! We twijfelen maar hebben geen keus. De ongerustheid zal gedurende ons hele verblijf in Venetië nog regelmatig eens knagen. We trekken te voet met de twee valiezen naar de Vaporetto. Dat is het openbaar bootvervoer dat het hele Canal Grande afvaart en om de haverklap zoals een autobus (hij lijkt er trouwens sterk op) aan een halte aanlegt. Voor 6.000 lire brengt lijn 1 ons naar San Marco. Je kan je geen mooier binnenkomen in Venetië wensen: onmiddellijk zit je middenin de pracht van deze unieke stad. Op het Canal Grande is het een onvoorstelbare drukte van allerlei vaartuigen en bootjes. We zien er ook al gauw de eerste gondels en de zo typische tweekleurige palen die aan de aanlegsteigers uit het water oprijzen. We varen onder de beroemde Rialtobrug door en bereiken de halte Santa Maria del Giglio, waar we aan wal gaan. Nog maar enkele straatjes en bruggetjes en om 12 uur zijn we al aan Hotel Do Pozzi. Het ligt aan een mooi binnenpleintje op een boogscheut van het San Marcoplein

We kunnen ons ongeduld nauwelijks bedwingen en binnen de kortste tijd staan we op het overweldigende San Marcoplein met de Basilica di San Marco en het Palazzo Ducale. Overbekend van de vele foto's en filmbeelden en toch verrassend groots en adembenemend. Op het plein een massa duiven en mensen. Zeer veel Polen, of althans wat ik Polen noem, het kunnen even goed Roemenen, Bulgaren, Serviërs, of dergelijke zijn. Ook de Japanners en de Amerikanen zijn talrijk. Het is zeer warm. We vinden een terras aan La Fenice (het in 1996 afgebrande operagebouw) en eten er een (dure) pizza. De namiddag beginnen we met een bezoek aan de San Marco basiliek. Ongelooflijk! Alle plafonds en muren zijn versierd met goud, mozaiek en fresco's en de kerk staat vol met schitterende beelden. Het Pala d'Oro of Gouden  Altaar is een pareltje van fijne schilderingen op bladgoud, ingezet in verguld zilver en bezet met talloze edelstenen. We beklimmen de trappen naar de 4 beroemde vergulde bronzen paarden en vanop de galleria hebben we een mooi uitzicht over het San Marcoplein. Door de smalle straatjes gaat het dan naar de Rialtobrug met haar winkeltjes en fruit- en groentenmarkt. Het is er heel druk en we gaan even opzij op een terrasje zitten aan de voet van de  brug om onze favoriete sport te beoefenen: de bonte massa observeren. 

Venetië is werkelijk fantastisch mooi en niet te missen aan de ene kant, maar aan de andere kant moet je er het massatoerisme bijnemen. We merken wel dat het vooral in de smalle straatjes op de  as San Marco - Rialtobrug  krioelt van de toeristen, maar als je een paar zijstraatjes ingaat, ben je zo goed als alleen op de schilderachtige pleintjes, bruggetjes en kanalen. De gondels zijn prachtige en bijzonder sierlijke boten. Sommige zijn rijkelijk versierd en geven met hun fijn besneden zitjes en de rode pluche de indruk van een luxueus salon. We willen ook wel eens! Ik vraag de prijs en die schommelt tussen de 150.000 en 200.000 lire (3 à 4.000 frank!). Allee... we krijgen een speciaal prijsje: 120.000 als we het vandaag nog doen. "Nee, morgen!" beslissen we. "Dan zal het misschien regenen" zegt de gondelier "of misschien ben ik dan dood..." zegt hij.  We laten ons niet overhalen. Wanneer we terug aan San Marco komen is het tijd om toch eens uit te kijken naar een souvenir. Je moet zoeken om tussen alle kitsch en prullen de mooie dingen te vinden. Maar die zijn er ook en wat anders kan dat zijn dan Venetiaans kristal? In een klein en oud winkeltje onder de arcaden bij ene Archimedo Sebuso uit Murano valt onze keuze  op een  kristallen gouden ei. 

's Avonds eten we lekkere vis (die was vorige avonden nauwelijks te vinden) op een terras waar voortdurend gondels geruisloos voorbijglijden, al dan niet met een belcanto-zanger aan boord. Zeer stemmig. Het eten is  lekker en de sfeer prima. We maken zonder veel moeite samen een liter frisse witte wijn soldaat. Grote hilariteit wanneer een van de gondeliers de stilte plots verstoort met een luide schreeuw op 50 cm van het oor van een niets vermoedende Amerikaanse toeriste, die net haar wijntje wil nuttigen. De wijn vliegt wel een meter hoog uit haar glas! Nog even langs het San Marcoplein, waar een drietal strijkorkestjes er de sfeer trachten in te houden op de nu toch goed bezette terrassen. Het sinds eeuwen onveranderde Café Florian is toch wel iets unieks! De kleine afzonderlijke kamers-salons hebben kasteelallures en ademen een zwoele en wufte sfeer uit. Maar ze doen ook tamelijk grauw en muf aan. Om 22u15 liggen we in bed, vermoeid en overweldigd door al dat moois.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.