12-09-10

Een mediterrane tuin

banner ZFrankrijk.jpg

Zaterdag 5 juni 2010 (2)

Om 14 uur verlaten we Uzès en zetten koers naar Lussan, een 20-tal kilometer ten Noorden van Uzès. Het zou een mooi oud dorpje zijn waar o.a. de gekende parelhoenen en andere vogels in keramiek gemaakt worden, je weet wel: die met hun groot rond lijf en klein kopje. De rit er naar toe is mooi en loopt door een zacht glooiend landschap met hier en daar hele velden rode klaprozen. Het mooie weer en de hitte (gelukkig is het in de auto lekker fris) versterken nog het Provencegevoel. We parkeren de wagen aan de voet van de heuvel en klimmen langs de muren van het statige kasteel naar het dorpje. Boven worden we beloond door een echt schitterend lussan.jpgpanorama. Het dorpje zelf is zéér klein maar gezellig. In "Les Buis de Lussan", is er opendeurdag vandaag. Het oude herenhuis beschikt namelijk over een prachtige mediterrane tuin. Veel groen, mooie bloemen, aarden potten, een gezellig terrasje en een vijvertje; dit is echt een idyllisch plekje. Het huis is ook maison d'hôtes en we noteren alvast de naam voor een eventuele latere gelegenheid want hier moet het heerlijk verblijven zijn! We wandelen nog even door en rond het dorpje. Een familie heeft tafel en stoelen midden op straat gezet en zit er rustig te dineren. Er zijn inmiddels wolken opgekomen, maar het is nog steeds zeer warm. Even buiten Lussan vinden we "Les Céramiques de Lussan" waren de fameuze parelhoenen en kippen gemaakt worden. We treffen er een onverwachte variëteit aan in allerlei kleuren en vormen, maar toch allemaal met dat kleine kopje, dat hun eigenheid uitmaakt. Ze zijn ons té duur om er eentje mee te nemen. We hebben trouwens al meer dan genoeg van dit soort reissouvenirs in huis.  

We rijden nog even verder langs Les Concludes en Verfeuil naar Goudargues, ook wel eens "le Venise du Gard" genoemd. Het riviertje de Cèze met zijn helder water en slingerende groene waterplanten vloeit er door het dorpje. Brugjes verbinden er het dorpje goudargues.jpgmet de hoofdweg en er zijn een reeks terrassen en winkeltjes die nogal wat toeristen aantrekken. Op één van de terrassen verfrissen we ons met een Jupiler en een witte wijn in een miniemen glaasje maar ja, we betalen ook maar 3 Euro in totaal. Het weer is nog steeds prachtig, de wolken lijken weer op te lossen. We keren terug langs Saint-Quentin-la Poterie om een deel van de mislukte foto's van gisteren opnieuw te maken. Die van de markt kunnen we helaas niet herdoen.  Om half zeven zijn we terug in onze B&B, tijd nog voor een douche en een duik in het zwembad en dan maken we ons klaar voor het avondeten. Deze keer rijden we naar Vers-Pont-du-Gard naar het restaurant "Lisa M". We lazen er een veelbelovend artikel over en het werd ons ook door de zus van B aanbevolen. Onze gastvrouw lijkt echter minder enthousiast, maar ze moet toegeven dat ze er nog nooit geweest is. "Il paraît que c'est très cher et qu'il n'y a qu'un seul menu et... le chef est une Danoise." en dat ligt voor Fransen blijkbaar wat moeilijk. Ze is wel geïnteresseerd en we moeten haar morgen uitgebreid verslag uitbrengen. Het is een eindje rijden naar Vers (de "s" uitspreken), dat zoals de naam het zegt, vlakbij de Pont du Gard ligt. Als we aankomen, is het restaurant nog gesloten, dus we maken nog een kleine wandeling door het dorp, maar als we na een kwartiertje terugkeren, is de deur nog steeds op slot. Er is geen kat te zien tot er twee dametjes aankomen die met een sleutel de deur openmaken en naar binnen gaan. Ik vraag hen of het restaurant open is en ze kijken nogal verbaasd en zeggen "Je crois bien, mais il faut une réservation." Als ik zeg dat we die hebben, zeggen ze "Je vais demander Madame Lisa." Dan komt een jonge ober aan die ons binnenlaat en zich verontschuldigt. Hij had de klok lisa M.jpguit het oog verloren. Het restaurant is ondergebracht in een mooi gerestaureerd gebouw met binnenkoer en bijgebouwen, waar de hotelkamers zijn ondergebracht. Vroeger was dit een privéschool met internaat voor de kinderen van de kaderleden van de "Carrières de Vers". Alles is zeer stijl- en smaakvol en met dure materialen ingericht. Algauw loopt de hele binnenplaats vol. De nogal gesofistikeerde, maar zeer vriendelijke ober brengt ons de kaart en inderdaad, er is geen keuze: er is enkel "le Menu du Marché du samedi 5 juin 2010" à 59 Euro. Maar dat blijkt geen enkel probleem: alles is van prima kwaliteit en zeer mooi gepresenteerd. We genieten van het kader, het eten en een zeer lekkere Chardonnay des Cévennes, een wijn uit de streek. Als de duisternis stilaan invalt, wordt het op de duur té donker: we kunnen nog met moeite zien wat er op ons bord ligt, laat staan foto's maken. Het is ook een donkere rit terug naar ons hotel. Als we er om half twaalf aankomen, is madame nog op en ze wil alles weten over onze ervaringen.

klik hier voor het vervolg

08:04 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, gard, provence, lussan, goudargues |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.