08-10-10

De Gouden Route

 

banner Noorwegen.jpg

 

Dinsdag 15 juli 1997

 

De twee toppers op het programma van vandaag zijn een bezoek aan Ålesund en de beroemde kronkelende Trollstigen. We zijn intussen goed gewend aan de schitterende zon, die ‘s morgens dagelijks trouw op de afspraak is. We hebben duidelijk de meest indrukwekkende fjorden achter de rug en rijden nu wat dichterbij de kust. Dat wil nochtans niet zeggen dat we de kust te zien krijgen. Het is wel een ietwat vlakker landschap met nog steeds vele inhammen en eilandjes. Al tamelijk vroeg in de voormiddag bereiken we de Jugendstil-stad Ålesund. Eerst klimmen we (met de auto!) tot op de Aksla-heuvel, van waar we een schitterend zicht hebben op de stad. Het is een eerder klein, sympathiek havenstadje met heel wat mooie oude huizen uit de Jugendstil-periode. We herkennen het haventje waar in het voorjaar ons vorstenpaar door zingende schoolkinderen hartelijk werd ontvangen. Hier vinden we eindelijk ook een souvenir: we kopen een tinnen schaaltje voor wijnflessen. Tin is inderdaad één van de specialiteiten waar Noorwegen bekend om is. 

 

Na Ålesund rijden we langs de “Golden Route”: Stordall, Valldal en vooral de Trollstigen. We vinden de echte fjord-landschappen terug wanneer we kilometers langs de Storfjord rijden. In Stordall bezoeken we een “Rosenkyrkje”. Het is een oud, uiteraard houten, kerkje uit de 18e eeuw, waarvan de binnenkant volledig beschilderd is in een volks-naïeve stijl, waarin vaak de roos als motief te vinden is. Vandaar de naam. ‘s Middags genieten we van de ronduit schitterende haringen van onze vriend-professor. Het is wel een vieze, bloederige bedoening om de beestjes van hun vel te ontdoen, maar je moet er iets voor over hebben, nietwaar? Even voorbij Valldal (een aardbeiendorp zoals Beervelde) komen we aan de Gudbrandsjuv. Dit is een diepe, smalle kloof tussen twee rotsen, waartussen een wild water bruisend en kolkend zijn weg heeft gevonden. En even verder: de lang verwachte “Trollstigen”. We komen eerst op een besneeuwde hoogvlakte, waar we een flinke wandeling te doen hebben langs een lange trap (ik heb de treden geteld, maar ik heb het vergeten te noteren... het waren er in ieder geval veel) om aan een uitzichtplateau te komen. Jammer genoeg kan C -arm in het gips en dus nog wat voorzichtig- de laatste meters niet doen. Hierdoor kan ze het mooiste punt niet bereiken. Ik natuurlijk wel en hier weet ik met de camera bijna van geen ophouden! Video plus twee foto-toestellen. Het nageslacht zal niets gemist hebben! Alhoewel... thuis is later de ontgoocheling groot als blijkt dat geen enkele foto met het panoramisch toestelletje gelukt is. De film is niet doorgedraaid en ...ik had uiteraard de mooiste zichten panoramisch gemaakt! Nog een reden om nog eens terug te gaan.

 

Maar terug naar de Trollstigen: zo mogelijk opnieuw het mooiste van de hele reis! We staan heel hoog aan het begin van een machtige waterval-rivier, die zich bruisend in de vallei stort. Over zijn hele traject slingert de weg zich langs en over de waterval met haarspeldbochten, die de autocars niet in één beweging kunnen nemen. Eens te meer indrukwekkend! Beneden in de vallei doen we nog een klein ommetje naar de Trollveggen: een loodrechte rotswand van 1.000 meter hoog: geliefd terrein voor ervaren en leerling-alpinisten. Zelfs het Noorse leger heeft hier zijn trainingskamp. Dit schijnt één van de moeilijkst te beklimmen bergwanden ter wereld te zijn. In Molde logeren we in het Knausen Hotel. Het is er kraaknet en er hangen mooie kunstwerken in de gangen. Op de kaart staat slechts één witte wijn, maar aan een ongelooflijk lage prijs: slechts 110 kronen. Dit is een buitenkansje, denken wij en we bestellen hem prompt. Het blijkt een misrekening, want het is een niet-alcoholische Amerikaanse wijn. Het hotel wordt uitgebaat door “Det Norske Bibelselskap”, dat blijkbaar alcohol als des duivels beschouwt. Dan maar een biertje! Maar wanneer ook dat alleen in een niet-alcoholische versie te verkrijgen blijkt te zijn, houden we ons toch maar aan de wijn. Flets druivensap waar ze waarschijnlijk zelfs bij Looza zouden om blozen. Later verbreek ik waarschijnlijk de zegen die op dit hotel rust, wanneer ik op mijn kamer in alle stilte 2 Jupiler-blikjes soldaat maak. Na het eten gaan we nog even wandelen in de stad. Hier heeft net het Molde Jazz Festival plaats. Overal kraampjes, veel jonge mensen, en hier en daar wat schuchtere pogingen tot muziek. De echte optredens hebben niet op straat maar, tegen betaling, in zalen en theaters plaats. Aan de kaai van de haven liggen twee reuze-cruiseschepen gemeerd. Eén ervan is de “Black Prince” en blijkt het mooie witte schip te zijn, dat we in het begin van de week in Eidfjord zagen. Indrukwekkend hoe groot die schepen zijn: het lijken wel hoge flatgebouwen wanneer je er langs staat! Het is ook mooi om de op- en afgaande passagiers gade te slaan, die meer langs de kade lijken te flaneren om gezien te worden dan om zelf iets te zien.

 

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noorwegen, alesund, storfjord, stordall, trollstigen, molde |  Facebook | |

Commentaren

 A cette heure, à défaut de nouvelle, nous regardons la même lune, Mais je voudrais être un de ces rayons qui te caresse……

Gepost door: moncler coats | 08-10-10

De commentaren zijn gesloten.