12-10-10

Naar de Olympische "stad"

 

banner Noorwegen.jpg

 

Donderdag 17 juli 1997

 

Onze rit van vandaag start op de Dovrefjell, een hoogvlakte met zeer gevarieerde plantengroei. Het gebied is echter ook bekend wegens de muskusossen, die er nog in het wild voorkomen. Dat schijnen niet ongevaarlijke kolossale dieren te zijn, doch we hoeven niets te vrezen, want ze leven uiteraard ver van de drukke weg. Vervolgens rijden we door het Gudbrandsdal, dat zich kenmerkt door groene velden en een blauw-groene rivier en dito meer en natuurlijk ook talrijke bloemen. Jammer genoeg is de weg zéér druk en smal! Niettegenstaande haar statuut van autosnelweg, is dit slechts een tweevaksweg met een maximum snelheid van 90km per uur.

 

We zijn al om 13u30 in Lillehammer. Hier hebben dus in 1994 de Olympische Winterspelen plaatsgehad. Uiteraard zijn daarvan nog vele sporen merkbaar en het is duidelijk dat Lillehammer daaraan zeer veel te danken heeft. Dit is immers slechts een klein provinciestadje zonder welke allure dan ook. Wat ooit het olympisch dorp was, is nu niet veel meer dan een paar grote hallen, die niet enkel voor sport worden gebruikt, maar ook voor allerlei andere culturele en commerciële evenementen. Dit en de herinnering aan de spelen, lokt dan ook heel wat volk en geeft het stadje veel meer dan waar het normaliter recht op heeft. Wij bezoeken de Håkons Hall, waar destijds de ijshockeycompetitie plaats had en de indrukwekkende ski-schans, die samen met de omliggende tribunes het dorp overheerst. Dit was destijds het decor voor de schitterende openings- en slotplechtigheid. We zijn er onverwacht getuige van een echte sprong, want er ligt ook een schans in kunststof. Dit in werkelijkheid zien is toch wel uniek en nog indrukwekkender dan op TV, aangezien je beter de juiste proporties van hoogte en snelheid aanvoelt. Echt huiveringwekkend wordt het echter pas wanneer ik tot bovenaan de schans klim en vandaaruit heel diep de vallei en de stad zie liggen. Daar in het ijle duiken, moet een machtig gevoel geven, maar vraagt een bijna onmenselijke moed en ware doodsverachting! Ik ben blij dit eens gezien te hebben. Daarna bezoeken we Maihaugen. Het is met zijn meer dan honderd historische gebouwen één van de belangrijkste openluchtmusea van Noorwegen. Eens het zien waard, maar dit soort zaken is nooit echt onze “cup of tea” geweest. We zijn er dan ook tamelijk snel weer buiten, zij het niet zonder er een vaasje als souvenir gekocht te hebben.’s Avonds nemen we de kans te baat om eens “uit te gaan eten in de stad”, te meer omdat het bij Gjestehus Ersgaard, waar we logeren, waarschijnlijk niet veel zaaks is. De “Olympische Stad” heeft echter ook niet veel culinairs in petto. We hebben de keuze tussen een visrestaurant of een oude watermolen. We kiezen voor het eerste, maar... jaarlijks verlof! Dan maar de watermolen en daar hebben we één van de flauwste maaltijden van de hele reis. 

 

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noorwegen, dovrefjell, godbrandsdall, lillehammer |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.