19-01-11

Een zeer gevulde dag: tijd tekort

 

Banner USA West.gif.jpg

 

Donderdag 18 Juli 1996

 

Vandaag rijden we het grootste deel van de dag heel dicht langs de kust. Alhoewel hier en daar de (bijna onvermijdelijke) mist het zicht beperkt, genieten we van het ongelooflijk mooie landschap: grillige rotsen, diepblauwe zee met schuimend witte golven, witte zandstranden en de typische Monterey Cypress. Het is een prachtige rit. Even voorbij Morro Bay stoppen we in Harmony, een stadje met amper 32 inwoners, waar de tijd is blijven stilstaan. Vooral het postkantoor, dat in zeker honderd jaar onveranderd is gebleven, is de moeite waard. Het is een museumpje op zichzelf. Bij de ingang van het dorpje zegt een groot spandoek dat het hele stadje te koop is: “Town for Sale”. Big Sur heet het mooiste stukje van de kust te zijn. Het is alleen niet duidelijk waar het begint en eindigt, maar we rijden inderdaad kilometers langs kronkelende banen boven de kust, met schitterende 'vista points'. Tegen de middag bereiken we Café Kevah. Het café maakt deel uit van het Nepenthe Restaurant, een paradijselijk gelegen complex (café, restaurant, shop, tuinen) hoog boven de baai. Op het druk bevolkte terras heerst er een zalige, zomerse sfeer. We eten er een lekkere salade. Bij het bestellen wordt je voornaam gevraagd, die dan luidkeels afgeroepen wordt wanneer je bestelling klaar is.

 

Na de middag spijt het ons dat we de plek zo vroeg reeds moeten verlaten. Er rest ons immers nog heel wat vooraleer we in San Francisco zijn. Zelfs voor Carmel, een heel mooi kunstenaarsstadje, ontbreekt ons de tijd. We nemen vrede met een kort bezoek aan de befaamde 'mission'. En dan beginnen we de fameuze “17 mile Drive”, een betalend stukje weg doorheen het mooiste stukje van de Amerikaanse Westkust: bossen, rots- en zandstrandjes, grillig gevormde levende en dode pijnbomen, schitterende villa’s en verschillende golfterreinen, die tot op het strand doorlopen en waar de herten vrij rondlopen. Hier ligt de meest exclusieve golfclub ter wereld: Pebbles Rock. Er is evenwel één schaduw die de pret enigszins bederft: de batterijen van mijn video zijn allemaal leeg... dus nauwelijks videobeelden om mee te nemen naar huis!  Naderhand kan ik ze nog wel heropladen in de wagen, doch dan zijn de mooiste zichten voorbij.

 

We spoeden ons verder naar Monterey. Ondanks het  reeds ver gevorderde uur slenteren we toch vrij lang langs de gezellige Fisherman’s Wharf en bezoeken we de befaamde Cannery Row, waarover John Steinbeck zijn gelijknamige roman schreef. En dan, terwijl de zon langzaam ondergaat, de highway nr 1 op naar San Francisco. Vanaf San José staan we in file, zodat het bijna donker is als we San Francisco bereiken. We beschikken over geen gedetailleerd stadsplan en onze wegbeschrijving van Travalco blijkt niet te kloppen... We doorkruisen de inmiddels donkere straten in het  hartje van  San Francisco en bereiken pas om 21u30 ons hotel. Ondanks het feit dat we telefonisch hadden verwittigd dat we laat zouden zijn, hebben ze onze kamer niet vrijgehouden en moeten we verhuizen naar een ander hotel. Als we tenslotte na 22u00 op zoek gaan naar een restaurant, blijken de meeste al gesloten te zijn. Toch vinden we nog een Italiaan, die daarenboven nog prima blijkt te zijn ook. Oef! Als alle dagen zo zullen zijn, halen we nooit het einde.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, california, carmel, big sur, morro bay, monterey |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.