04-02-11

Onvoorstelbare temperaturen

 

Banner USA West.gif.jpg
Maandag 22 juli 1996

 

 

Het hotel in Mammoth Lakes viel zo tegen dat we besluiten het ontbijt in het Zwitserse hotel van gisterenavond te gebruiken. Vanuit Mammoth Lakes volgen we een hele tijd de US 395, één van die typische wegen, die kaarsrechte en eindeloze lijnen trekken door het Californische heuvelend landschap. In het begin zien we in de verte zelfs nog regelmatig besneeuwde toppen liggen. We doorkruisen de typische Amerikaanse stadjes, zoals we ze uit talloze films kennen: Bishop, Lone Pine en stilaan liggen de lange rechte banen er meer en meer verlaten bij. We bereiden ons voor op Death Valley, dat ons toch wel een beetje afschrikt. Je leest er allerlei waarschuwingen over aangezien de extreem hoge temperaturen zowel voor de mens als voor de auto niet zonder gevaren zijn. We laten de auto nog eens nakijken in een service station en voorzien ons goed  van ijs en drinkwater. Vanaf nu proberen we regelmatig te drinken. Mochten we zonder koelwater voor de motor vallen, dan nog geen nood: geregeld staan er langs de weg waterreservoirs. Wanneer het landschap ruwer en kleurrijker begint te worden, vermoeden we dat we Death Valley zijn binnengereden (tevergeefs zoeken we een bord dat dit zou bevestigen), doch wanneer we plots aan Stovepipes Wells komen, zijn we het zeker. Wanneer ik uitstap om bij te tanken, val ik bijna achterover van de hitte! Het is hier meer dan 120° Fahrenheit in de schaduw... Ik heb geen enkel omzettingstabelletje dat ver genoeg gaat om mij te vertellen hoeveel dit is in graden Celsius. Het moet iets zijn van 45 à 50 !! We rijden door naar het Visitor Center , en zien de fameuze zandduinen slechts in de verte liggen. Ook vandaag hebben we eigenlijk te weinig tijd om alles gezien te krijgen.

 

‘s Middags zijn we aan Furnace Creek: een oase in de woestijn met een riviertje en een heus bos van palmbomen. Het is er echter niet minder warm om!  We eten een lekker lunch buffet in de Wrangler Saloon. Wanneer Christiane haar handen wil verfrissen aan de kraan, blijkt ze zich lelijk  misrekend te hebben: uit de kraan komt enkel warm water! Na het eten trekken we de eigenlijke valley in. We volgen de scenic route, die wegens de gevarieerde kleuren de naam “Artists Drive” heeft gekregen. In de auto stijgt de temperatuurmeter van het water tot in het rood! We kunnen niet anders dan de airconditioning uitzetten. De route is ongelooflijk! Dit is een fascinerende wereld, die tegelijk aantrekt en afschrikt. We bereiken “Artists Pallet”, waar de kleuren van de vulkanische bodem inderdaad variëren van rood, oranje, geel, groen, turquoise tot zwart, grijs en wit. De route is 15 km lang en brengt ons terug tot aan Zabriskie Point, waar we een laatste halte houden. Het is een uniek panorama op een geelgekleurde bergketen, die door haar rimpelig oppervlak doet denken aan de getekende reliëfkaarten, zoals we ze in Europa kennen van ski-gebieden. Hierna verlaten we, enigszins opgelucht, Death Valley. Meteen dalen de temperaturen naar meer “normale” hoogten: amper 35 à 40 graden... We blijven in de woestijn en rijden laat in de namiddag de staat Nevada binnen, op weg naar Las Vegas.

 

Wanneer we Las Vegas bereiken, hebben we 587 km afgelegd, en dat in die hitte! Maar de dag is nog helemaal niet om! We hebben nog een nacht(je) Las Vegas te goed. Zonder veel moeite vinden we ons hotel. Het ligt aan Fremont Street in Downtown Vegas, wat het oude, oorspronkelijke centrum van de stad is. Nu heeft alles zich verlegd naar 'The Strip', een kilometerslange boulevard waarlangs alle luxe-hotels en casino’s gelegen zijn. We logeren in het Golden Nugget Hotel: zéér luxueus met marmer, koper en op maat gemaakt vast tapijt. We vergapen ons aan zoveel luxe: zo’n hotel hebben we nog nooit gehad! We doen een korte verkenning in Fremont street, waar bij klaarlichte dag de sfeer een beetje raar is, maar de casino’s zijn ook op dit moment van de dag al druk bezocht. Overal rinkelen de munten in de jackpots of de slots, zoals ze die hier noemen. Als we buiten komen, valt de hitte werkelijk op ons. Het is alsof  je een oven opentrekt. Ongelooflijk, maar waar: Fremont street is zowaar airconditionned!

 

Tegen de avond laten we ons per taxi naar het eindpunt van de Strip brengen. Aan het Excalibur Hotel beginnen we onze wandeling langs de immense hotels, die mekaar naar de kroon steken in omvang, maar vooral in sensatie, show en glitter: het MGM Grand, Flamingo, Caesar’s Palace, Alladins, Treasure Island, The Mirage, enz. De bouwwerken van New York, New York zijn bijna voltooid: de hotelgevels vormen de skyline van New York en het zal het grootste hotel van Las Vegas worden. Dit is werkelijk een speciale wereld, met een vreemde mengeling van onbeperkte luxe, kitsch, decadentie, sensatie, opgewektheid, enz. Gewoonweg crazy! Dit moet je gezien hebben om het je te kunnen voorstellen. En zeggen dat dit midden in de woestijn ligt... We keren even op onze stappen terug om te gaan eten in het Monte Carlo Resort & Casino, een superdeluxe hotel met voor de deur zuilengalerijen en reusachtige fonteinen. Het  buffet is uitgebreid en kost bijna niets: $ 18.19 per persoon (560 Bfr). Veel bijzonders is het echter ook niet. Op de terugweg is de vulkaanuitbarsting vóór het Mirage Hotel het hoogtepunt! We zijn zo moe, dat we aan Treasure Island beslissen ermee op te houden en de rest voor morgenavond te laten. We besluiten de bus te nemen om naar ons hotel terug te keren. Ons stadsplannetje is echter zo beperkt, dat we ons aan de afstand serieus mispakken! We stappen af op een donker kruispunt, waar we ons blijkbaar toch nog op enkele kilometer van Downtown bevinden. We voelen er ons helemaal niet op ons gemak en zijn blij vrij snel een taxi te vinden, die ons naar het hotel brengt. Niettegenstaande het intussen reeds middernacht is, willen we toch nog even ons geluk beproeven in het casino van ons hotel. We nemen plaats aan één van de 25 cent-jackpots en wisselen $5 per persoon. We slagen er toch in hiermee een halfuurtje te spelen. Veel leuker dan we dachten en we moeten ons inhouden om niet nog eens $10 om te wisselen! Maar, we hebben een sterk karakter en... het is al zeer laat!

 

klik hier voor het vervolg

 

De commentaren zijn gesloten.