16-02-11

Onverwacht twee uren gewonnen

 

Banner USA West.gif.jpg

Donderdag 25 juli 1996


Vroeg uit de veren vandaag! We willen immers de zonsopgang meemaken in Bryce Canyon en die is voorzien om 6u30. Wanneer we de weg naar Sunrise Point inrijden, loopt vlak bij de weg een familie muildierherten met jongen. Een buitenkans voor de video. Daardoor missen we echter de echte zonsopgang met een 10-tal minuten. Maar geen nood! Wat we te zien krijgen, is absoluut schitterend: de opkomende zon kleurt de rotspieken alsof ze in vlam staan. Het is niet te geloven welk een kleurverschil met gisterenavond. Na het ontbijt in Ruby’s Inn trekken we verder. Vandaag moeten we ons niet zo haasten: we hebben slechts een 200 miles te doen. Onze reisvoorbereiding zegt ons echter dat we bij het binnenrijden van Arizona onze klok opnieuw één uur vooruit moeten zetten, wat we dan ook prompt doen. We doen een klein ommetje naar Panguitch, een Mormonen-stadje. Tamelijk armtierig, maar Amerikaanser kan niet! Op straat staan zelfs een paar schitterende oldtimers geparkeerd en de reclameborden zijn vele decennia oud. Even verder, maar nog steeds in Utah, houden we halt aan de Coral Pink Sand Dunes, een grote massa roze-oranje zand, samengewaaide erosie uit de canyons. De plantengroei in en rond het park is opmerkelijk. Tegen de middag bereiken we Kanab, waar we  een klein aantrekkelijk hotel-restaurantje vinden. Het is er nog zeer stil en men lijkt zelfs verrast dat we zo vroeg al willen lunchen. De chef’s salad smaakt echter voortreffelijk.

 

Na de middag rijden we door een prachtig ruw en dor landschap de staat Arizona binnen. De bergen en rotsen hebben hier alle kleuren en soms zeer bizarre vormen. In de verte zien we constant bliksemschichten en af en toe vallen er enkele regendruppels. Wanneer we Page bereiken, ligt het Lake Powell in de grijze wolken en heeft het water helemaal niet de turquoise kleur, die we verwachtten. Het is 17u00 als we ons hotel betrekken: een nieuwbouw in Mexicaanse stijl, met een gelijkvloerse kamer, die uitgeeft op de tuin en het zwembad. Op Golden Nugget na, het mooiste van onze reis tot nu toe. Dat komt goed uit, want hier blijven we 2 nachten. Op de wekker in onze kamer is het nog maar 15 uur. We denken dat die verkeerd staat, maar aan de receptie krijgen we bevestiging dat we onze klok geen uur vooruit, maar een uur achteruit haden moeten zetten... Zo winnen we plots niet minder dan 2 uren! Grote hilariteit bij de  receptioniste, die ons aan Margriet Hermans doet denken. Zij adviseert ons toch een boottocht te maken op het meer, want volgens haar blijven wolken in Page nooit hangen. Wij verkiezen echter te wachten tot morgenavond en maken van de twee extra uren gebruik om nog een bezoek te brengen aan de Wahweap Marina en de fameuze Glen Canyon Dam. Intussen is de zon toch weer van de partij, alhoewel de bergen in de verte in de nevel blijven gehuld. We hopen op beter weer voor morgen, want de boottocht op het Lake Powell (een ondergelopen canyon) willen we in optimale omstandigheden doen, zodat de kleurenpracht volledig tot haar recht komt.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, utah, arizona, bryce canyon, page, lake powell |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.