08-02-11

Red Rock Canyon en de cowboys

 

Banner USA West.gif.jpg

 

Dinsdag 23 juli 1996

 

Vandaag hebben we een volledige dag vrij in Las Vegas. We hebben echter de indruk dat deze stad ons geen hele dag meer kan boeien en trekken de woestijn in, richting Red Rock Canyon State Park. Op amper 25 km van de stad ligt dit natuurgebied in volle woestijn. De rotsen zijn er vuurrood en sommige hebben daar bovenop een witte laag, alsof er slagroom werd opgespoten. Opmerkelijk is ook de vrij gevarieerde plantengroei, met allerlei cactussoorten. Vooral de Yoshua trees vallen op in het landschap. Jammer genoeg treffen we geen enkele van de wilde ezels, die hier nochtans vrij veel schijnen voor te komen. Op de terugweg bezoeken we “Bonnie Springs Old Nevada”. Hier is (op eerder primitieve manier) een cowboydorp opgebouwd. We beleven plezier aan het zeer amateuristische toneelstukje, dat er in een grote saloon wordt opgevoerd en vooral de actieve en enthousiaste betrokkenheid van het handjevol toeschouwers valt ons op. Daarna wordt in openlucht, onder een brandend hete zon, een heuse cowboy-scene opgevoerd,  met opknoping van de bandiet incluis. Ik maak er zowaar video-opnames van een (bijna) echte western! Wanneer we terugrijden naar Vegas, zien we in de verte kleine windhoosjes die het woestijnzand hoog doen opwaaien. Het is de voorbode van een hevig onweer dat vanavond de omgeving zal teisteren. Het is snikheet: 119° Fahrenheit.

 

We hebben nog even de tijd om in Las Vegas  wat te shoppen, maar al vlug blijkt dat hier niets anders dan kitsch te koop is. Dan nog maar even een bezoek aan de nieuwste attractie : de 402 meter hoge Stratosphere Tower. De lift brengt mij (Christiane blijft beneden...) in enkele seconden naar boven tegen een snelheid van 630 meter per minuut of ...38 km per uur. Boven heb je uiteraard een schitterend panorama op de stad en de omgeving, maar het kriebelt pas echt in mijn buik, wanneer ik zie hoe in een soort kermisattractie de mensen, gezeten op een bank, in de lucht omhoog gecatapulteerd worden. Gezien het dreigende onweer besluiten we ‘s avonds niet meer naar de Strip te gaan en in het Golden Nugget te blijven voor de show. Vooraf gaan we echter lekker eten in “Stefano’s”, het luxe Italiaans restaurant van ons hotel. Dit wordt een prettige belevenis: zeer lekker eten, maar wat vooral in ons geheugen zal geprent blijven is dat af en toe alle personeel samen een liedje begon te zingen, dat dan prompt door de meeste gasten uit volle borst werd meegezongen. Heel plezant! Om 9u45 gaan we naar de show “Country Fever”. Het is een spetterend spektakel met country muziek, die ons in deze sfeer meer bekoort dan we hadden verwacht. De show duurt 1 uur en 10 minuten en intussen krijgen we (in de prijs inbegrepen) elk een mandje chips, scampi’s en dipsausjes met elk 2 (!) grote bekers cola.  Na onze uitgebreide Italiaanse maaltijd, kunnen we er nog amper iets van snoepen. Vooraleer in bed te kruipen, toch nog even $10 op de jackpot wagen. Maar behalve één kortstondig succesje van 80  kwartjes, worden we opnieuw niet rijk...

 

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, arizona, las vegas |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.