12-02-11

Twee Nationale Parken in Utah

Banner USA West.gif.jpg

Woensdag 24 juli 1996

 

Vandaag reizen we alweer naar een andere staat: Utah. En dat betekent meteen de klok 1 uur vooruit. We verliezen dus een uur en toch hebben we 2 nationale parken te bezoeken. Deze morgen schittert de zon en is het opnieuw snikheet. Nog voor de middag bereiken we Zion National Park. We volgen er de scenic drive doorheen de vallei van de Virgin River. Dit is het paradijs voor de wandelaars: overal in de vallei vertrekken paadjes voor meerdaagse tochten door de vallei. Op de wegen is het minder druk dan in Yosemite. Het landschap is prachtig en de bruin-rode asfaltwegen harmoniëren mooi met de kleur van de rotsen. Wanneer ik op een plaats stop voor enkele mooie videobeelden, schrik ik me rot wanneer vanonder de rots waarop ik sta, plots een muildierhert wegspringt. Ik heb nog nooit in het wild op 2 meter gestaan van zo’n groot dier! Ik weet niet wie van de twee het meest schrok. Bij het verlaten van het park zien we boven de toppen de zwarte rookpluim van een bosbrand. Gelukkig moeten we die kant niet uit. Opnieuw geen tijd (maar ook weinig gelegenheid) om te middagmalen. Dus maar een hot dog en een coke. We zijn al goed 'ver-amerikaniseerd' lijkt me!

 

We spoeden ons verder naar Bryce Canyon, maar vallen onderweg van de ene verwondering in de andere. We dachten in Zion het mooiste gehad te hebben, maar wat we nadien te verwerken krijgen, is zo mogelijk nog mooier: de rotsen zijn als gestolde, uitgelopen pasta en in de kleinste spleten groeien kleine en grotere dennebomen. De Checker Board Mesa is een hoge rotsberg die door wind en erosie zowel horizontale als vertikale kloven vertoont en dus in ruitjes is verdeeld. Vandaar de naam. Even verder rijden we in  de vuurrode Red Canyon onder en tussen de rode rotsen door en stilaan beginnen we de voorbodes te zien van wat ons te wachten staat. We besluiten eerst onze intrek te nemen in ons hotel, zodat we in Bryce Canyon de zonsondergang kunnen meemaken. Nochtans hebben we in de loop van de namiddag meer en meer bewolking gekregen en zowaar enkele regendruppels. Gelukkig is tegen de avond de zon er terug. En dit wordt inderdaad één van de hoogtepunten van de reis. Vanop Sunset Point overschouwen we het 'amphitheater' van de canyon. Het is een onwaarschijnlijk spektakel van rotssculpturen in rood, roze, oranje en wit. We staan er ongeveer een uur ademloos naar te kijken! Eigenlijk zouden we een dag meer moeten hebben om te voet in de canyon te kunnen afdalen. Ik beperk me tot een korte wandeling van een paar honderd meter. Na elke bocht sta ik voor een totaal nieuw decor. Zoals de grote meerderheid van de toeristen zijn we voor het avondeten aangewezen op Ruby’s Inn. We riskeren het niet om er te laat te komen, want reserveren op voorhand kan niet. Daardoor kunnen we niet naar de rodeo, die vlakbij elke avond wordt georganiseerd. Misschien krijgen we daar elders nog wel de kans toe.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:04 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, utah, zion, bryce canyon |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.