20-02-11

Met een Indiaan in de jeep

 

Banner USA West.gif.jpg

 

Vrijdag 26 juli 1996

 

Dit is de dag, waarvoor we extra hebben bijgeboekt. We wilden immers persé ook Monument Valley zien. Dit wordt een tocht van 400 kilometer doorheen het reservaat van de Navajo indianen. Het is een desolaat woestijngebied, met hier en daar een armtierige indianen-nederzetting: meestal niet veel meer dan enkele barakken of caravans. Langs de weg worden de stalletjes, waar Navajo’s hun sieraden te koop aanbieden, talrijker. Het is een prachtige dag. Rond het Visitor Center van Monument Valley is het drukkend heet en tot overmaat van ramp zijn alle toiletten er buiten gebruik! We zijn aangewezen op een rij cabines met 'chemische toiletten', waarvan ik u de beschrijving bespaar. In het center bemerken we tot onze verbazing affiches van de verdwenen Belgische meisjes Julie en Mélissa... Voor de rit doorheen de vallei kiezen we  een diepblauwe jeep uit, die op de video heel mooi zal uitkomen. Maar dat kan niet volgens onze Indiaan. Hij brengt ons in vliegende vaart tot bij een pas vertrokken andere jeep, waarin  nog 2 plaatsen vrij zijn. We doen dus de rest (of althans het grootste gedeelte) van de rit in het gezelschap van een bijzonder zwijgzame Duitse familie. We worden op de hobbelige paden verschrikkelijk door elkaar geschud, maar het is een onvergetelijke belevenis. Het landschap is zéér speciaal: een uitgestrekte vlakte waaruit hier en daar monumentale bergen hoog oprijzen. Het  zijn net grote dozen die er door een reus  zijn neergezet. Dit is het echte landschap van beroemde westerns zoals “How The West Was Won”, “Back To The Future”, en vele andere. Kort voor het einde van de rit begeeft de sputterende motor van onze jeep het uiteindelijk toch. We moeten nog maar eens overstappen. Zo hebben we 3 verschillende voertuigen nodig gehad voor de rit van anderhalf  uur.

 

Onderweg hebben we bij een Navajo-vrouw een ketting met hanger gekocht met een steen in de typische turquoise kleur. Als ik betaal met een 100-dollarbiljet, heeft de vrouw het zeer moeilijk om uit te tellen hoeveel dollars ze ons moet teruggeven. Nog even grote paniek bij het einde van de rit: wanneer ik mijn portefeuille wil nemen voor de gebruikelijke fooi, vind ik ze niet! Ongetwijfeld door het schokken in de jeep of bij het in- en uitstappen uit mijn achterzak gegleden. De verhuurders worden gealarmeerd en zullen navraag doen bij hun collega, die nog steeds bij de defecte jeep in de woestijn staat. Plots voel ik echter in een van mijn broekzakken toch nog iets hards, en... jawel: het is mijn portefeuille! Ons hartje blijft toch nog een tijdje nakloppen van de emotie. Op de terugweg eten we in een echt Indiaans (Anasazi) restaurant een typisch gerecht: een taco met bonen, vlees, kaas, tomaat en olijven. Niet slecht, maar véél te véél! In het restaurant zitten enkele zeer fotogenieke oude Indianen, maar ik durf ze niet te filmen. Intussen is de bewolking zodanig toegenomen dat er zelfs een kort, maar vrij hevig onweer uitbarst en de regen enkele minuten uit de hemel gutst. ‘s Avonds in Page blijkt het weer nog slechter dan gisterenavond, zodat we opnieuw de boottocht mogen vergeten. Hiermee missen we wat we verwachtten één van de hoogtepunten van onze reis  te worden. Jammer.

 

 klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, arizona, monument valley |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.