18-04-11

60 Kilometer over het strand

 

banner NZ.jpg

zaterdag 20 november 2010 (2)

 

Rond 11 uur bereiken we het strand van de Pacific Ocean en hier worden we vergast op een warme morning tea mét cake. Daarna trekken we naar Cape Reinga, het meest Noordelijk puntje van Nieuw-Zeeland, waar de South Pacific en de Tasman Zee samenvloeien. nieuw-zeeland, noordereiland, Cape Reinga, 90 Mile BeachNormaal bieden de hoog opspattende golven op de ruwe rotskust een sensationeel schouwspel, maar vandaag belemmert mist ons helaas het uitzicht. Deze plek heeft voor de Maori een speciale betekenis: hier zouden de geesten van de gestorven voorouders afdalen naar hun ondergrondse rustplaats en een laatste vaarwel zeggen aan hun familie en hun Aotearoa, het “Land van de Lange Witte Wolk”.   We maken de korte wandeling naar de vuurtoren  en genieten van de zeer diverse plantengroei en de vele vogels. Boven is er verrassend veel volk, maar gezien het weer blijft niemand er lang vertoeven.  Ook wij niet, want het wordt stilaan tijd voor de lunch. Phill brengt ons naar een rustig en idyllisch plekje aan een meer waar hij meteen de grote picknickkoffer uithaalt en voor ons de deken spreidt en dekt: lekkere sandwiches met ham en salade, cake, heerlijk verse aardbeien, appels en druiven en… een fris glas witte wijn. We nemen plaats op een gevelde boomstam en maken het ons zo comfortabel mogelijk. Voor ons wijnglas heeft slimme en ervaren Phill een handige oplossing bedacht: hij plant een ijzeren plantensteuntje in de grond en in de lus waar normaal de bloem rust, kunnen we perfect ons glas hangen. Wij zijn geen picknickers, maar dit heeft wel iets! Na het eten zetten we onze tocht verder en nu gaat het door de bedding en het water  van de Te Pahi-rivier tussen de hoge zandduinen. Dit is een geliefde plek voor een soort “zandsurfing”. Kinderen én volwassenen laten zich op een plank tegen een helse vaart van de steile duinen glijden.

nieuw-zeeland, noordereiland, Cape Reinga, 90 Mile Beach

Even verder bereiken we het strand van de Tasman Zee. Hier begint de fameuze 90 Mile Beach, een zandstrand dat dienst doet als openbare weg, zij het alleen voor vergunninghouders. We zijn nagenoeg alleen op het strand op een autobus met toeristen na, die ons in volle vaart voorbij zoeft. Op het uiterste puntje van het strand stappen we uit en beklimmen de 156 trappen naar een uitkijkpunt over het brede strand en de oceaan. Ondanks de lichte nevel hebben we hier een prachtig zicht op de breed uitdeinende golven. Verder op de rit stoppen we af en toe om de mooie schelpen en vogels te bekijken en éénmaal bij een drietal dode hondshaaien, die door illegale vissers zijn achtergelaten omdat ze er geen weg mee wisten. Phill doet zijn uiterste best om een kudde wilde paarden te vinden. Dank zij zijn ervaring weet hij ze na lang zoeken toch te vinden en wij maken prachtige foto’s van het groepje paarden in de mistige duinen. nieuw-zeeland, noordereiland, Cape Reinga, 90 Mile BeachNog één stop aan een rotspartij waar de golven schuimend overheen spatten en dan gaat het in relatief snelle vaart terug naar Ahipara. Eigenaardig genoeg is de 90 Mile Beach slechts 60 kilometer lang en dankt haar naam aan de Maori die deze kust vroeger gebruikten om hun vee naar Ahipara te brengen. Ze deden er 9 dagen over en wisten dat het vee ongeveer 10 mijl per dag kon lopen. Ze hadden blijkbaar niet gerekend met het mulle zand waarin de dieren minder makkelijk vooruit kwamen. Net vóór we het strand verlaten, is een toeristenbus vastgelopen in het zand. Iedereen is uitgestapt en Phill, die alle buschauffeurs kent, biedt een touw en een helpende hand aan. Tevergeefs! De toeristen zullen moeten wachten op een andere bus. Wij rijden door naar het Ancient Kauri Kingdom in Awanui, een grote shop waar allerlei kunst- en gebruiksvoorwerpen worden verkocht die uit de vaak grillige kauritakken en –wortels zijn gekapt en gepolijst. Tussen de kitsch zitten best wel mooie dingen, maar ze zijn ons véél te duur! In het midden van de winkel staat een kolossale boomstam waarin een trap is uitgehouwen. Het gevaarte weegt 50 ton en is 45.000 jaren oud! De enorme houtblokken hebben duizenden jaren onder de drassige grond gezeten en worden hier in het North Land opgegraven en verwerkt. Dit is trouwens ook het land van de “gum diggers” die hier amber of barnsteen opgraven, die werd gevormd uit de gom van de kauriboom. Hier laat Phill ons even alleen terwijl hij zijn jeep een wasbeurt geeft om alle zout te verwijderen. Het is precies 17 uur als we terug bij onze Beachfront B&B arriveren. Het duurt niet lang voor het begint te regenen. Vanavond willen we hoe dan ook iets meer eten dan fish ’n chips en we besluiten naar het 15 kilometer verder gelegen Kaitaia te rijden. Hier vinden we de Bushman’s Hut waar we zowaar heerlijke oesters en een lekkere gegrilde zonnevis (sea dory) eten. Een mooie afsluiting van een bijzonder boeiende dag. Met dank aan Phill Cross!

 

 vorige  volgende

De commentaren zijn gesloten.