30-04-11

Heet water op het strand

nieuw-zeeland, noordereiland, thames, coromandel, cathedral cove, hahei

Woensdag 24 november 2010

 

Ik ben opnieuw vroeg wakker vandaag. Terwijl het langzaam licht wordt, krijg ik een concert van de vele vogels in de tuin en als ik het gordijn opentrek zie ik op de oprit wel tien wilde kwartels lopen. Het regent niet meer en boven de zee is er zelfs wat blauwe lucht te bespeuren. Boven het binnenland hangen dikke wolken. We beginnen met ons klaar te maken voor de daguitstap: voor het eerst deze reis trekken we lange mouwen aan maar voor alle zekerheid trekken we er een t-shirt onder aan voor het geval het weer toch beter wordt. De zwembroek blijft thuis, want zó warm zal het wellicht niet worden. Om 7u30 gaan we naar beneden voor het ontbijt. Phil vertrekt net naar een cursus in Auckland en Vicky is druk doende met ons ontbijt. Ze heeft wafels gebakken die ze opdient met verse fruitsla en Griekse yoghurt. Verder is er natuurlijk ook een keuze uit home made marmelades, waaronder feijoa, een oorspronkelijk Zuidamerikaanse tropische vrucht die in Nieuw-Zeeland zeer populair is. We maken ook kennis met de geneeskrachtige en zéér lekkere manukahoning. Er heerst een leuke familiale sfeer aan tafel. Er komt een telefoontje van Cave Cruzer om te melden dat de boottocht deze namiddag doorgaat. Het weer in Whitianga is mooi alhoewel ze voor deze namiddag toch “a shower or two” verwachten. 

nieuw-zeeland,noordereiland,thames,coromandel,cathedral cove,hahei

Om 8 uur vertrekken we want het wordt een goed gevulde dag vandaag. We rijden in een grote lus rond het Coromandel schiereiland. We beginnen onze route langs de westkust, één van de mooiste scenic routes van Nieuw-Zeeland. Jammer genoeg is de zon nu volledig verdwenen zodat we het blauw van de lucht en de zee moeten missen. Het grootste deel van de route loopt langs een smalle kronkelende weg op zeeniveau en biedt prachtige uitzichten: kleine baaitjes, rotsen met massa’s zeevogels, oude verweerde bomen. Op het einde klimt de weg de bergen in en verandert het landschap in golvende groene weiden met grazende schapen. Na ongeveer 50 kilometer bereiken we Coromandel Town, een klein lief stadje dat er best aantrekkelijk uitziet, maar we hebben geen tijd voor een bezoek want we hebben bij de Driving Creek Railway geboekt voor het treintje van 10u15. Dit is een merkwaardige toeristische trekpleister die ons zowel door Arianne als door Vicky sterk is aanbevolen. In 1973 begon een lokale pottenbakker aan het bouwen van een 2,6 kilometer lange spoorlijn, die langs de helling en doorheen de bossen naar de top van een heuvel loopt van waaruit je een prachtig panoramisch uitzicht hebt over de zee. Het geheel bestaat uit een heus stationnetje, een smalle spoorlijn met nieuw-zeeland,noordereiland,thames,coromandel,cathedral cove,hahei2 lussen en 3 tunnels en op het uiteinde de “Eyefull Tower” als uitkijkpost. Voortdurend rijden twee kleine treintjes volgestouwd met toeristen het traject op en af. Mooi is het om tussen de toppen van de hoge zilvervarens te rijden, maar voor de rest vind ik het toch maar een amateuristisch, bijna kinderachtig gedoe. Een beetje jammer eigenlijk van onze kostbare tijd, want het is ruim 11u30 als we terug beneden zijn en we moeten nog 45 kilometer rijden vooraleer we in Ferry Landing zijn waar de boot ons om 13u30 komt oppikken, en we moeten tussendoor ook nog eten. Jammer want we kunnen onvoldoende genieten van de mooie rit door de bergen, kronkelend door het groen met veel voorjaarsbloemen en mooie uitzichten over de kust. In Ferry Landing zijn er drie cafés waarvan er twee gesloten zijn, dus de keuze is snel gemaakt. Gezien het vooruitzicht van een uitgebreid diner vanavond (Vicky kookt voor ons), houden we het bij een kleine hap deze middag en delen één small portion of fish ’n chips.

 

Om 13u30 stipt staan we aan de overkant van Whitiangi aan de aanlegsteiger van de ferry waar we worden opgepikt door Steve met zijn kleine zodiac. Wij zijn de enige passagiers want iedereen heeft zich blijkbaar laten afschrikken door het weer. Het is inderdaad tamelijk frisjes, af en toe valt er wat regen en er is vrij veel wind zodat de zee er allesbehalve kalm bijligt. We trekken de reddingsvesten aan, duffelen ons goed in en houden ons stevig vast aan de touwen op de rand van de boot. Ver boven zee kleurt de hemel blauwer en blauwer en geleidelijk aan wordt het weer beter en de zee kalmer. Onze schipper én gids praat snel en met een sterk accent en is dus niet altijd gemakkelijk te verstaan. Met onze knalgele reddingsvesten en rode en blauwe annorak (al even knal) zijn we een kleurrijk schouwspel op de grijze zee. De zodiac gaat duchtig op en neer en laat een breed schuimend spoor achter. Vanop de zee is de kust op haar mooist: kleine inhammen en strandjes, grillige rotsen zoals de befaamde Cathedral Cove en hier en nieuw-zeeland,noordereiland,thames,coromandel,cathedral cove,haheidaar een “sea cave” waar de zee tot diep in de rotsen is doorgedrongen. In één ervan, de tweede grootste van Nieuw-Zeeland, varen we binnen en Steve demonstreert er de fantastische akoestiek door op een grote zeeschelp te blazen als op een klaroen.  Indrukwekkend. Even legt Steve de boot stil in een kleine baai en onmiddellijk komen grote dikke vissen om ons heen zwemmen. Verder valt het mij op dat er hier verrassend weinig vogels te bespeuren zijn. Het weer is intussen behoorlijk goed geworden al blijft het op het water natuurlijk wél fris. We zetten nu steven naar volle zee op zoek naar, jawel… opnieuw een Hole in the Rock. Mooi, maar kleiner en minder indrukwekkend dan dat in de Bay of Islands. We genieten van onze tocht en maken ontelbare foto- en videobeelden. We zijn terug in Ferry Landing om 15u45, dus na meer dan 2 uren. Bij de afrekening doet het elektronisch betaalmachientje het niet en moet ik de 135 dollar cash betalen. Gelukkig heb ik net genoeg op zak, want anders moesten we mee naar Whitiangi om geld af te halen en konden we het bezoek aan Hahei vergeten.

 

We snellen terug de weg op naar Hahei Hot Water Beach waar we vóór 16u30 moeten zijn willen we nog van het laag tij kunnen genieten. Dan kan je hier op het strand het warme water opgraven uit de vulkanische ondergrond. Vanop de parking is het nog een hele wandeling naar de warmwaterbronnen. 

nieuw-zeeland,noordereiland,thames,coromandel,cathedral cove,hahei

We trekken de schoenen uit en wandelen over het mooie strand tot bij een groep van enkele tientallen mensen die duchtig bezig zijn met het graven van putten in het zand. Vervolgens gaan ze, sommigen met hun kleren aan, met de hele familie in het kokend hete water zitten. Toch een eigenaardig schouwspel. Aangezien wijzelf over geen schop beschikken, moeten we vrede nemen met een verlaten put waarin het water intussen bijna volledig is afgekoeld. Om 17 uur vatten we het laatste stuk van onze rit aan en nemen de mooie brede SH25 die ons kronkelend door de bergen leidt. Beschermd achter metershoge hagen van dichtgegroeide bomen, liggen hier grote wijngaarden verborgen. Het is nog een uurtje tot Thames. We hebben nog net de tijd om wat fruit op te slaan: kersen en tangerines, een kleine oranje citrusvrucht, allemaal verse seizoensvruchten. En dan is het tijd voor het diner bij Vicky en Phil. Het wordt een supergezellige en onvergetlijke avond. Vicky blijkt niet alleen een goede gastvrouw maar ook een zeer goede kok te zijn. Ze heeft geprobeerd om de culinaire specialiteiten van de streek te verenigen met de Oosterse én de Engelse keuken. Zo krijgen we achtereenvolgens Coromandel green lipped mussels met glasnoedels, een frisse groene salade met wasabi en gember, lamsrug met muntsaus en verse aardbeien met slagroom. En daarbij hoort natuurlijk een heerlijk Nieuwzeelands wijntje. Natuurlijk hebben we ook ruim de gelegenheid om over Nieuw-Zeeland te praten en daarbij tonen Vicky en Phil zich échte kiwi’s en waardige ambassadeurs van hun nieuwe vaderland. Het was vandaag een drukke en zeer boeiende dag. Vermoeid zoeken we ons bed op en dromen van een nog mooier vervolg van onze reis. De weersvoorspellingen geven ons goede hoop: “fine allover the North for several days”!


vorige volgende

27-04-11

Nieuwzeelandse gastvrijheid

nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thames

Dinsdag 23 november 2010

 

Als we wakker worden is de zon weer van de partij maar de voorspellingen zijn minder rooskleurig: wolken en “light showers in the afternoon”. Als we Mike om zijn mening vragen zegt hij: “I don’t know”. We hebben al ondervonden dat Nieuwzeelanders niet echt veel interesse hebben in de weersvoorspellingen, ze nemen het weer zoals het komt. Toeristen denken daar echter anders over… We hebben vandaag een rit van 360 kilometer voor de boeg, maar gelukkig loopt een groot nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesdeel ervan over de autostrade. Bij het inladen van de koffers ontdek ik een klein briefje onder mijn ruitenwisser: een parkeerboete! Gisteren hebben we de auto de hele voormiddag op een parking laten staan waar je eigenlijk maar één uur mocht blijven staan. We hadden de verkeersborden met  een witte P met 2 pijltjes en nu eens 60 en dan weer 30 of 15 wel gezien, maar niet begrepen.  Ik dacht dat het het nummer van de parking was… Mike raadt ons aan meteen te gaan betalen in het bureau voor Toerisme. Het kost ons 42 dollar of 25 euro.  Om 9 uur verlaten we Paihia. Even buiten het stadje komen we langs een mooi mangrovebos: de bomen staan er met hun voeten in het water.   En dan gaat het zuidwaarts. In Kawakawa stoppen we even omdat hier een openbaar toilet staat dat gebouwd werd door de Oostenrijkse architect Hundertwasser. Vervolgens rijden we langs Whangarei.  Hier gaan we op zoek naar de marina of jachthaven, maar we rijden wat verloren in het uitgestrekte havengebied en geven het op om niet meer tijd te verliezen. Vanaf Bryndewyn volgen we dezelfde route als op de heenreis. Het is vrij druk en er rijden opvallend veel grote vrachtwagens met hout geladen. Deze streek blijkt namelijk een belangrijk centrum voor de houtbewerking te zijn. Intussen valt er af en toe wat regen en als we ’s middags voor een snelle lunch stoppen in de historic village’ Puhoi ,  giet het water. We komen terecht in Puhoi Café, een oude herberg uit 1879 met een hoog Bokrijk-gehalte. Muren en plafond zijn getooid met allerlei verzamelingen van oude spullen en aan een tafeltje zitten twee stamgasten die ook uit de 19e eeuw lijken te komen.

 

Om 13u30 zijn we terug op pad. Pas enkele kilometer vóór Auckland krijgen we autostrade die ons  in een wijde boog, en aan maximum 100 kilometer per uur,  om de stad heen leidt. Het regent nog steeds.  Op de Southern Motorway missen we de afrit van Papakura en zijn verplicht langs kleinere baantjes onze bestemming Thames te bereiken. Dat valt goed mee want het is een mooie route langs de vlakke kust en het Miranda Shorebird Centre, een uitgebreid vogelreservaat.  Om 16 uur bereiken we onze verblijfplaats voor de komende twee nachten: B&B The Heights in Thames. Het is een villa gelegen in een residentiële wijk op een hoogte die uitkijkt nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesover de vlakte. Vanop ons terras hebben we een uitzicht dat volgens onze gastvrouw bij mooi weer 150 kilometer ver reikt. We kijken op het vogelreservaat waar tienduizenden trekvogels van over de hele wereld in de zomer een rustplaats vinden. Recordhouders zijn vogels die helemaal uit Alaska komen, 9 dagen vliegen! We worden ontvangen door gastvrouw Vicky die meteen koffie met versgebakken cake voor ons aanrukt. Haar echtgenoot Phil is er niet maar we kunnen straks met hem kennismaken. Vicky en Phil vormen een sympathiek kunstenaarskoppel. Zij is Amerikaanse en hij Brit en samen hebben ze lang in Canada gewoond vooraleer een 10-tal jaren geleden naar Nieuw-Zeeland te verhuizen. Ze zijn fier dat ze intussen tot “kiwi” genaturaliseerd zijn. Phil  was voorheen universiteitsprofessor, acteur en telecommunicatiespecialist in een groot Amerikaans bedrijf en doceert nu drama in een lokale school.  Vicky is een professionele schrijfster, die na vele jaren in de publiciteitssector, teruggekeerd is naar haar eerste liefde: romans schrijven. Maar niet in de laatste plaats wijden beiden zich met hart en ziel aan hun B&B waar ze met veel liefde hun gasten ontvangen. Samen overleggen we hoe we de komende twee dagen kunnen doorbrengen. We beslissen om morgen een tocht te maken naar Coromandel en een boottocht te doen naar Cathedral Cove (Vicky zal voor ons de reservatie doen). We krijgen ook enkele goede tips voor lokale restaurants, maar voor morgenavond spreken we af dat Vicky voor ons zal koken. Zij eet en kookt zelf geen vis, dus houden we het op een heerlijke “rack of lamb”, indien die beschikbaar is in de winkel.  Phil moet morgen de boodschappen doen en zorgen dat hij op tijd terug is om de tafel te dekken. nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesWij moeten enkel aanschuiven aan tafel. Wat een gastvrijheid! Het koppel houdt er ook drie katten op na, die zo mogelijk nog meer aandacht krijgen dan de gasten: de hautaine Quill die in huis “the boss” is,  Cosette die vriendelijk is tegen iedereen en een derde kat die bang is van de gasten. Het is intussen 17 uur geworden en tamelijk koud. Toch drinken we onze koffie “on the deck”, het terras. Intussen heeft Vicky voor ons geboekt bij Cave Cruzer voor een tocht per zodiac op zee. Omdat we Cathedral Cove én Hahei Hot Water Beach willen doen en daarbij rekening moeten houden met de getijden, zal de boot ons oppikken in Ferry Landing  aan de overkant van Whitianga. Zodoende moeten we over land minder kilometers afleggen. Maar… het weer is daar vandaag zeer slecht. Ze zullen ons morgen bellen of ze uitvaren of niet.

 

We installeren ons op de knusse kamer en brengen onze elektronica in orde: computerbatterij opladen, internetverbinding checken die het ene moment wél en het andere moment niet werkt, mails lezen en versturen, foto’s downloaden. Tegen 19 uur trekken we naar het centrum van Thames, een klein stadje met toch een indrukwekkende Main Street met enkele mooie oude gebouwen. We slaan nog een paar flessen wijn in voor op de kamer en trekken tenslotte naar Bullion (de favoriet van Vicky en Phil) waar we zeer lekkere vis en zeevruchten eten, maar de porties zijn ons echt wel té groot. Tijdens het eten genieten we van een mooie zonsondergang, maar we zijn pas terug op onze kamer als het begint te stortregenen. Hopelijk is het morgen beter weer.

 

vorige volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereilandeiland, paihia, thames |  Facebook | |