16-05-11

Een hallucinante en magische wereld

banner NZ.jpg

Zaterdag 27 november 2010

 

Ik heb voor de eerste keer op deze reis geslapen tot de wekker (7 uur). De hemel kleurt volledig blauw en er is geen wolkje te zien. Op ons terras is het hemels, maar in de Lakeside Lodge wordt het ontbijt binnen opgediend: verse muffins deze keer, warm uit de oven, en natuurlijk al de rest zoals elke dag: muesli, yoghurt, groene en gele kiwi’s, verse aardbeien,…  Wij willen vandaag de vulkanische parken rond Rotorua bezoeken en vragen aan Lyndsey welke de mooiste zijn. Ze kan niet kiezen, want ze vindt ze allemaal verschillend en even de moeite waard. Ze geeft ons wel twee kortingsbonnen mee van 10% op de entreeprijs. We beslissen om Te Puia niet te bezoeken wegens waarschijnlijk té toeristisch: er is een Maori Village, en dat hebben we gisterenavond al gehad.  Om 9u15 vertrekken we naar Waimangu Volcanic Valley, een 25 kilometer ten zuiden van Rotorua. De zon staat hoog aan de hemel en het wordt een ideale dag voor een wandeling. Goedkoop zijn deze parken niet (18 euro per persoon) , maar dat hebben we er graag voor over. Onze reis naar Yellowstone National Park in 1999 is immers nog steeds één van onze beste reisherinneringen en we hopen hier ongeveer hetzelfde te vinden.

nieuw-zeeland,noordereiland,rotorua,waimangu,wai-o-tapu

En we worden niet teleurgesteld! Al onmiddellijk staan we aan de rand van een borrelend kratermeertje van waaruit een kokend riviertje doorheen het bos kronkelt, rotsen en algen achterlatend in de meest fantastische kleuren: bruin, oranje, groen, rood, geel, zwart en alle nuances ervan. De kleuren trekken grillige patronen in het landschap en hier en daar spuit het water glashelder maar kokend heet naar omhoog. Ons fototoestel zal vanaf nu roodgloeiend staan!  We doen de “self guided walk” van ongeveer 4 kilometer en doen er… 2,5 uren over!  Onderweg staan we voortdurend in verwondering over de kleurenpracht van water en bodem. Het is ongelooflijk hoe de natuur zich aan deze uitzonderlijke omstandigheden heeft aangepast: er groeien heel typische planten en varens en ook sommige vogels lijken geen last te hebben van de hete bodem. We zien pukeko’s (een soort waterhoen), fantails (waaierstaarten) en pied stilts (steltlopers) die op hoge poten zelfs door het kokende water waden.  Op het eindpunt, aan het Lake Rotamahana, horen we het luidruchtig gebrom van motocrossers, die hier de stilte verstoren. Schandalig! Bij een moerasachtige poel  ontdekken we echter dat het lawaai niet afkomstig is van motoren, maar van… kikkers! Hier kan je een boot nemen die je verder brengt naar de vulkanische terrassen, maar wij besluiten de shuttle te nemen die ons terug brengt naar het Visitor Centre. Het is intussen tijd voor de lunch en we genieten van het mooie weer op een terrasje met een eenvoudige, maar lekkere chicken wrap en een frisse coke.

 

Na de middag trekken we verder naar een tweede vulkanisch park: Wai-O-Tapu Thermal Wonderland. Het klinkt een beetje als een pretpark, maar dat is het geenszins. Dit is opnieuw een fascinerend terrein dat door de vulkanische activiteit en de nog steeds actieve ondergrond is herschapen in een hallucinant decor van kleuren en dampen.  De kleurenvariatie wijst op de aanwezigheid van mineralen: zwavel (geel tot roze), ijzeroxide (rood), antimonium (oranje), silicum (wit), mangaan (paars), arsenicum (groen) en koolstof (zwart). Hoogtepunten zijn de “Champagne Pool” en het  “Artist’s Palette” . 

nieuw-zeeland,noordereiland,rotorua,waimangu,wai-o-tapu

De opborrelende luchtbellen en de eindeloze kleurenvariatie gaven hen hun naam. Maar ook de andere poëtische namen verraden de magiek en mystiek van deze plek: Devil’s Home, Rainbow Crater, Opal Pool, Devil’s Ink Pot, Inferno Crater, … Ademloos en voortdurend filmend en fotograferend maken we een wandeling van 3 km in drie grote lussen. Er is ook één grote geiser in het park, de Lady Knox Geyser, die het water 20 meter hoog de lucht in spuwt, maar dat gebeurt jammer genoeg maar één keer per dag in de voormiddag.  Die zullen we dus missen, maar dat geeft niet echt want we lezen dat de geiser, om op regelmatige tijdstippen te spuiten, wat  geholpen wordt door menselijke tussenkomst: er wordt elke morgen om 10u15 een soort zeeppoeder in gegooid om hem actief te krijgen. Dat is toeristenbedrog en dat hoeft niet voor ons. Trouwens, geisers hebben we destijds in Yellowstone genoeg gezien.  De hele namiddag wandelen we onder een prachtig blauwe hemel over houten wandelpaden langs rokende en borrelende holen, kleine kraters, blauwe en groene meren en blubberende modderpoelen. We kunnen er niet genoeg van krijgen! Bij het verlaten van het park houden we nog even halt bij een andere mud pool en dan rijden we terug naar onze B&B, waar we met een glas wijn op ons terras nagenieten. Hier stuur ik ook een mailtje naar Arianne en Johan aan wie we deze reis voor een groot deel te danken hebben. We laten hen weten hoe dankbaar we hen zijn. Nog steeds is er nauwelijks een wolkje te zien, maar aan het meer is er nu toch duidelijk wat meer wind en in de schaduw is het frisjes. Als we om 19 uur naar Rotorua rijden voor het diner, is het er tamelijk druk. Het is zaterdagavond en duidelijk uitgangsavond. De meeste terrassen zitten al goed vol (er wordt hier overal zeer vroeg gegeten) en wij verkiezen toch maar binnen te eten. Ons oog valt op een hip restaurant “Triple 1 Five” met als specialiteit “stonegrill”.  Dat hebben we nog nooit gegeten en we besluiten dat maar eens te proberen. Het wordt een echte meevaller: een stevige steak van Hereford Beef (400 gram!!) ligt te sudderen op een gloeiend hete steen, die gedurende een half uur heet genoeg blijft om er je vlees stukje per stukje naar wens op te roosteren.  Lekker en leuk!

 

vorige volgende

De commentaren zijn gesloten.