22-05-11

Een rustige dag in de bergen

banner NZ.jpg

Maandag 29 november 2010

 

Van dat uitslapen komt niet veel in huis: ik lig al heel vroeg wakker maar hou me stil want C ligt nog lekker te slapen en ik wil haar niet wakker maken. Maar onze buren denken daar anders over.  Luid pratend lopen ze van de ene kamer naar de andere en het duurt niet lang of C is ook klaar wakker. We staan dus maar op, maar besluiten toch om het vandaag heel rustig aan te doen (kunnen wij dat wel?...). Voor het ontbijt kiezen we een plekje aan het venster met zicht op de mooie omgeving. We nemen onze tijd en slaan de filmploeg gade die onder ons raam opnames aan het maken is.  We blijven rustig tafelen tot 9u30 en trekken er dan op uit voor een wandeling in het Tongariro National Park naar de Taranaki Falls, een lus van 7 kilometer. Een peulschil vergeleken bij de befaamde Tongariro Alpine Crossing die hier zeer populair is, maar niet geschikt voor ons, ongeoefende wandelaars.

NZ 44.jpg

Hij is 18,5 kilometer lang, duurt 7 à 8 uren en  loopt over een vrij moeilijk traject. Wij verkiezen het makkelijke wandelpad dat zachtjes bergop naar de bergen leidt. De besneeuwde bergtoppen en de vulkaan liggen te schitteren in de zon en steken prachtig af tegen de staalblauwe hemel. We hebben geen pull of jasje meegenomen want tegen de middag zijn we zeker terug en tot zolang blijft het weer  vast mooi. Toch duurt het niet lang of er verschijnen steeds meer wolken aan de hemel, maar de inspanning van het wandelen houdt ons warm. Het eerste deel van de wandeling loopt langs een lichtjes stijgend, gemakkelijk pad, maar in volle zon tussen lage begroeiing.  Daarna gaat het op en af langs een bergriviertje tot aan de waterval en vervolgens door het bos en langs een kabbelend riviertje terug naar beneden.  We hebben veel oog voor de vele mooie bergplanten en bloemen en fotograferen duchtig, waardoor we bijna 3 uren doen over de wandeling.  Het laatste stuk, voortdurend stijgend en dalend in de open heuvels rond Whakapapa Village, is tamelijk vermoeiend en we zijn dan ook blij als we om 12u30 ons hotel bereiken. Dat was voor ons ruim voldoende voor vandaag!

 

Het is nog steeds warm en we vinden een schaduwplekje op het terras van het café dat bij ons hotel hoort en nemen er een kleine lunch. Een glas bier (Stella Artois!) kost er bijna zoveel als het eten zelf, maar het smaakt overheerlijk. In de lokale krant lees ik dat er in het Noorden van Nieuw-Zeeland een absolute droogte heerst en dat er dringende nood is aan regen. Later vernemen we op tv dat er vandaag hitterecords gebroken zijn op het Zuidereiland: 33° C. We zijn nu twee weken onderweg en we hebben al onze warme kleren nog steeds niet nodig gehad, ook hier niet in het hooggebergte. We hebben het eens te meer getroffen met het weer.  Minder goed vergaat het duizenden toeristen die door technische problemen bij de spoorwegen gestrand zijn in Wellington evenals duizenden anderen die vastzitten op de luchthaven van Auckland wegens een panne van de lichten op de startbaan.  Wij laveren blijkbaar zo een beetje tussen de problemen door…  Na het eten slenteren we nog wat rond in Whakapapa Village, maar veel is hier niet te beleven. Langs de weg waarschuwen borden: “Be carefull when driving at night: Kiwi crossing”, wat simpel betekent dat  ‘s nachts kiwi’s de weg oversteken en niet dat er hier vanavond een kiwicross is of zo… We stappen even het Visitor Center binnen, waar we allerlei leren over de streek en haar vulkanische ondergrond en nemen dan de auto om de SH48 verder af te rijden tot nieuw-zeeland, noordereiland, tongarirozijn eindpunt, 7 kilometer verder. Hier ligt midden kolossale zwarte lavablokken Nieuw-Zeeland’s grootste ski-oord: Whakapapa Ski Area.  Het ligt er nu verlaten bij en een hele batterij sneeuwkanonnen staat werkloos aan de kant. Ook hier is niet veel te beleven en we keren dus maar terug naar ons hotel voor een koffie in de lounge. We lezen wat in ons meegebrachte boek (voor de eerste keer sinds het vliegtuig) maar worden er slaperig door. We wandelen dan maar weer de frisse lucht in, tot bij de taverne aan de overkant. Misschien is dit wel iets voor het diner vanavond.  Maar dat valt dik tegen zodat we uiteindelijk toch op ons hotel zijn aangewezen. Gezien onze minder goede ervaring van gisterenavond, verkiezen we het café boven het chique restaurant en het eten is er inderdaad beter. Vóór het slapen gaan maken we nog enkele foto’s van de zonsondergang en om 20u30 zijn we al op onze kamer. Intussen is het zowaar beginnen regenen.

 

vorige                                                volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, tongariro |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.