19-05-11

Zwarte, gele en witte strepen

nieuw-zeeland, noordereiland, orakei korako, huka falls, tongariro

Zondag 28 november 2010

 

Deze morgen heb ik het mysterie van de plafondverlichting in de badkamer opgelost.  Op onverklaarbare wijze kon ik ’s morgens die lamp maar niet uitdoen, terwijl dat ’s avonds nooit een probleem was. We zijn dan overdag ook meestal vertrokken in het gedacht dat de lamp nog aan was. Maar deze morgen heb ik plots ingezien dat er boven het glas achter de lamp een lichtkoker zit, die natuurlijk alleen maar overdag het zonlicht binnenlaat en ’s avonds niet… Ingenieus maar verwarrend! We moeten koffers pakken vandaag én we moeten afscheid nemen van de Lakeside Lodge en van Lyndsay en Graham. We hebben hier drie nachten gelogeerd en ons hier écht thuis gevoeld en daar is de niet aflatende en liefdevolle zorg van onze gastheer en gastvrouw natuurlijk niet vreemd aan. Eerst natuurlijk een laatste lekker ontbijt en afscheid nemen van de andere gasten, het koppel uit Eastbourne. Zij gaan volgende week op bezoek bij vrienden in Napier en steken dan over naar het Zuidereiland om bij hun familie kerstmis te vieren. Zij nemen de boot in Wellington op 1 december, net als wij, dus we geven elkaar rendez-vous op de veerboot. Bij het afscheid van Lyndsay en Graham komen een dikke knuffel en nog een cadeautje te pas en er vloeien zowaar traantjes! Ja, het besef dat we deze lieve mensen zo goed als zeker nooit meer terug zullen zien...

 

Om 9 uur zijn we op weg verder zuidwaarts. We willen eerst ons derde vulkanisch park gaan bezoeken: Orakei Korako, ongeveer 75 kilometer van Rotorua, even vóór Taupo.  Het is 10u15 als we er aankomen. Het park is enkel te bereiken met een klein veerbootje. Meteen staan we voor een oranjebruine vlakte die ligt te dampen en die zacht uitglooit naar het blauwe water van het meer. Dit is de “Hidden Valley”. Het landschap is heel anders maar even overweldigend als gisteren.  Het is een mooie zonnige dag en de hitte van de brandende zon wordt nog versterkt door de alom tegenwoordige hete dampen.  Af en toe spuit een kleine geiser wat water omhoog. Een Nederlands toerist zegt ons dat er net vóór onze aankomst nog een grote is geweest, maar die hebben we gemist.  Plots ontstaat er boven op het witte rotsachtige Rainbow Terrace een gesis en veel stoom en algauw begint de “Soda Fountain” over te bruisen.

nieuw-zeeland, noordereiland, orakei korako, huka falls, tongariro

De flank van het terras met haar sensationele zwarte, gele en witte strepen wordt meteen overspoeld met kokend water. Een paar minuten later is alles weer stil en droog. Fascinerend!  We wandelen net zoals gisteren over een mooi aangelegd pad langs watertjes en vlakten met de meest onmogelijke kleurschakeringen en komen uit bij een lange trap die afdaalt naar de Ruatapu Cave.  Dit is echter een ontgoocheling want niet veel meer dan een ruïne en een donker gat. De mud pool van gisteren was véél mooier. Voor de terugweg moeten we bij het meer even de bel luiden en het veerbootje komt ons prompt oppikken.

 

We moeten even op onze stappen terugkeren naar de SH1 en dan gaat het richting Taupo. Onderweg nemen we de afslag voor een blitsbezoek aan de Huka Falls. Met veel gedruis stort de wilde Waikato River , die normaal 100 meter breed is, zich door een smalle engte van 20 meter naar een waterval waar elke seconde 220.000 liter water doorheen gutst. nieuw-zeeland, noordereiland, orakei korako, huka falls, tongariroDat gaat natuurlijk gepaard met veel gedruis en lawaai en speedboten proberen in volle snelheid op te tornen tegen de sterke stroming. Dit is één van de vele ‘extreme ervaringen’ waarop Nieuwzeelanders gek blijken te zijn. We vertoeven er niet lang en trekken verder. In Taupo rijden we even verkeerd (de eerste keer deze reis) en als we het stadje bereiken, stoppen we voor de lunch.  Het weer is nog steeds goed en er heerst een aangename zondagse drukte. Na de middag neemt de bewolking toe en even later valt er zowaar wat regen. We rijden nu kilometers langs het enorme Lake Taupo en in de verte doemen de eerste besneeuwde bergtoppen op.  Het is nog een heel eind naar Tongariro en we hebben wel behoefte aan een koffiestop, maar hier is weinig te beleven. Turangi  is een stadje van enige omvang, dus daar gaan we op zoek naar een koffie, maar we vinden geen enkele koffiebar, laat staan een terrasje. We vinden er wél een liquor store waar we een paar flessen witte wijn inslaan voor ’s avonds op de kamer en water voor onderweg.  De verdere route kleurt helemaal geel van de bloeiende bremstruiken. Massaal staan ze er en ze geven een vrolijke toets aan het landschap. Bij een fotostop praten we met een dame die op een stoeltje naast haar camper zit. Ze is blij dat ze iemand kan aanspreken want binnenin ligt haar man te slapen, uitgeput van de “Cyclist Challenge”, een  160 kilometer lange fietstocht rond het Taupo Meer. Dat verklaart meteen het grote aantal auto’s met fietsen die we hier zagen rondrijden. De vrouw zegt dat we van geluk mogen spreken dat we hier gisteren niet waren, want de hele streek was afgesloten voor de 12.000 wielertoeristen en er was geen doorkomen aan. Ze maant ons ook aan de auto steeds goed af te sluiten want er wordt in Nieuw-Zeeland zeer veel gestolen, zegt ze, vooral op het Noordereiland door de Maori’s. Ik kan haar moeilijk geloven.

 

We komen nu steeds dichter bij de besneeuwde bergen en het is 16u30 als we Tongariro bereiken, het eindpunt van de dag. Al van ver zien we ons hotel, het Bayview Château liggen. Het is een indrukwekkend kasteelachtig gebouw dat zeer prominent troont in de vlakte aan de voet van de besneeuwde Mount Ruapehu,met zijn 2.797 meter de hoogste berg van het Noordereiland. Vóór het hotel ligt een kleine golf court die het geheel nog wat meer

nieuw-zeeland,noordereiland,orakei korako,huka falls,tongariro

allure moet geven. Het interieur van het hotel heeft de grandeur van het palace hotel dat het in 1929 was: grote salons met zachte fauteuils, zachte jazzy muziek uit de dertiger jaren van de vorige eeuw.  Er is zelfs een bioskoopzaal met vier voorstellingen per dag! We hebben een kamer in de oude vleugel van het hotel. Alles is best in orde en vooral zeer stijlvol, maar we missen nu al de gemoedelijkheid van de B&B. We nemen snel onze intrek en zakken dan af naar het salon waar we voor de grote vensters met zicht op de bergen genieten van een heerlijk glas sauvignon blanc. Internetten is er nu voor twee dagen niet bij. Er is wel wifi, maar 78 cent per minuut is mij teveel en het is wel aantrekkelijk om eens twee dagen ten volle te genieten van de rust en isolatie van deze plek. We nemen een douche, trekken iets deftigs aan en trekken naar het restaurant. Ook hier natuurlijk de grote klasse van weleer. Jammer genoeg is het eten niet navenant en een beetje in de stijl van de rest: chique gepresenteerd maar hopeloos ouderwets en voorbijgestreefd. We kiezen een wijn met wel een heel speciale naam: Arrogant Frog. Achteraf blijkt het een Franse wijn te zijn uit de Pays d’Oc… Morgenavond zoeken we een andere plek voor het diner. Vooraleer te gaan slapen, gaan we nog even naar buiten voor de zonsondergang, maar die valt tegen want er zijn net iets teveel wolken. We zijn beiden moe en slaperig. Zou dat door de reis komen of door de wijn? Morgen slapen we uit!

 

vorige                                                                  volgende

De commentaren zijn gesloten.