24-05-11

Een culinaire meevaller

banner NZ.jpg

 Dinsdag 30 november 2010

 

De dag begint weerom wolkenloos. Na de regen van gisterenavond waren we er nochtans niet helemaal gerust in. Opstaan om 7 uur, ontbijt, koffers pakken en op weg voor onze laatste rit op het Noordereiland.  De weg loopt door een mooi en weids landschap met de onvermijdelijke schapen en schilderachtige plekjes, zoals een wit oud kerkje omringd door weelderig bloeiende rozen en geflankeerd door een grote boom met een schitterend gele kruin. Prachtige foto!  nieuw-zeeland,noordereiland,wellingtonWe stoppen even bij de Raukewa Falls, een smalle, maar zeer hoge waterval die bruisend neerstort in een klein bergriviertje. Precies om 12 uur belanden we in Bull waar we fruit inslaan voor de picknick: verse inheemse abrikoosjes, aardbeien en appels. Even een probleempje wanneer de afstandsbediening van de auto het niet meer blijkt te doen, maar na een paar keer vruchteloos proberen vind ik toch de oorzaak: verkeerde auto… Overigens zijn we onze Toyota al goed gewoon inmiddels. Het gebeurt ons steeds minder dat we aan de verkeerde kant instappen en ik slaag er ook steeds beter in om niet mijn ruitenwissers in gang te zetten als ik mijn richtingwijzer nodig heb en vice versa. We hebben nu nog slechts een 140 kilometer te doen tot Wellington, onze laatste etappe op het Noordereiland. Er is steeds meer bewolking komen opzetten en er valt een miezerige motregen. We rijden langs nagenoeg vlakke en banale wegen en voor het eerst deze reis is het landschap saai. Gelukkig duurt dat niet lang. Kort vóór Wellington komen we op een autostrade en breekt de zon weerom door.

 

Om 14u30 bereiken we het centrum, parkeren de auto in een parkeergarage en trekken tevoet de stad in. Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Hier is het parlement gevestigd maar het is geen grote stad. Met zijn 363.00 inwoners is het echter wél de tweede grootste agglomeratie van het land. Op het eerste zicht is het een aangename stad met veel groen, een gezellige Waterfront met promenade en mooie luxueuze appartementen. We hebben maar enkele uren en brengen een kort bezoek aan het immense Te Papa Museum dat gratis toegankelijk is en een overzicht biedt van de cultuur en de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Er hebben ook prestigieuze kunsttentoonstellingen plaats zoals nu bv. een tentoonstelling van “European Masters”. nieuw-zeeland,noordereiland,wellingtonHet geheel is ondergebracht in een groot modern gebouw aan de rand van de haven. Binnenin zijn de ruimtes overweldigend, maar de inhoud stelt een beetje teleur. Daarna wandelen we langs de Waterfront waar jongeren niet kunnen weerstaan aan de lentekriebels en met kleren en al in het koude water springen. Wij brengen nog een bezoekje aan een grote biowinkel . Daar kunnen ze bij ons nog wat van leren: een ongelooflijke keuze, heel ordevol geschikt in een kraaknette winkelruimte. Opmerkelijk is ook dat er middenin de winkel een kinderpark staat waarin moeders hun peuters veilig kunnen achterlaten. Tegen 16u30 pikken we de auto terug op en gaan op zoek naar Carlton Gore , onze bed and breakfast voor vanavond. Die is gelegen in Roseneath, een residentiële buitenwijk van de stad, op de flank van een heuvel die een mooi uitzicht biedt op  de stad en de havenbaai. Het is even manoeuvreren om de auto op de smalle oprit te parkeren. We worden vriendelijk ontvangen door Janice, die ons meteen een rondleiding geeft in het recent ingerichte prachtige huis. De villa dateert van 1900, maar is recent gerenoveerd. Overal ligt dik vast tapijt en de grote luchtige kamers zijn in zacht beige tinten aangekleed. Vooral de mooie deuren verraden de rijkdom van de oorspronkelijke bewoners.  We hebben een ruime kamer op het gelijkvloers en kunnen tevens gebruik maken van een gezellige gastenlounge, waar zelfs twee karaffen met porto gratis tot onze beschikking staan.  Daarna trekt Janice zich discreet terug en het is alsof we het hele huis voor ons alleen hebben. We moeten maar bellen als we iets nodig hebben. Nadat we wat gerust hebben en… een portootje gedronken, doen we dat ook want we hebben wat advies nodig voor vanavond en morgenvroeg.  Janice legt ons de weg uit naar de ferry voor morgenvroeg en zegt dat het niet verder is dan 10 minuten rijden. We nemen liever wat meer marge en vragen ontbijt tegen 6u30. Voor een restaurant voor vanavond met goede seafood, verwijst ze ons naar “Vista” want “The White House”, waarover wij veel goeds hadden gelezen, vindt zij “too posh”. We zullen eens gaan kijken.

 

We kunnen tevoet terug naar de stad voor het diner. Tussen de villa’s met mooie bloementuintjes door loopt een zigzaggend pad steil naar beneden en binnen de 10 minuten staan we op de Oriental Parade, de mooie promenade langs het strand. Het is er druk van joggende en fietsende mensen en met de lage avondzon boven de haven, heerst er een zeer ontspannen vakantiesfeer. Ook de Nieuwzeelanders genieten blijkbaar van de eerste zomeravonden.  “Vista” ziet er inderdaad aantrekkelijk uit, maar plots merkt C aan de overkant van de straat “Martin Bosley’s”,

nieuw-zeeland,noordereiland,wellington

uitgeroepen tot hét beste restaurant van Nieuw-Zeeland 2010. We lazen erover op het internet, maar gingen ervan uit dat het véél te duur zou zijn en dat we het toch niet zouden vinden, maar nu we hier toch zijn, gaan we toch een kijkje nemen en… de prijzen vallen reuze mee! Nu nog hopen dat er plaats is. Natuurlijk niet, alles is volgeboekt, maar als we onze ontgoocheling wat extra in de verf zetten, biedt de maître ons een plaatsje aan op het terras. Het is wel frisjes, maar in de ondergaande avondzon moet dat te doen zijn. Blij met deze onverwachte meevaller stemmen we in en nemen plaats op het terras met uitzicht op de jachthaven. De zon staat laag en schijnt nog sterk, maar gelukkig heb ik mijn pet bij. Aan een andere tafel zitten vier heren, elk met een grote witte hoed. Duidelijk meer klasse dan wij!  Later blijkt dat ze de hoeden in bruikleen hebben gekregen van het restaurant.  We beperken ons tot één gerecht en één glas wijn om het budget toch wat in evenwicht te houden. Vooraf krijgen we een lekker hapje met tonijn en dan eet C “roasted fish with young turnips (raapjes), chestnut pudding, mushroom icecream and maple bacon powder”  en ik “grilled fish with spanner crab risotto, hot coconut panna cotta, shelfish XO sauce and lemon air”. Beide gerechten zijn excellent: mooi gepresenteerd volgens de principes van de huidige moderne keuken en perfect klaargemaakt.  Ze doorstaan gemakkelijk de vergelijking met de Europese toprestaurants.  We bestellen er een lekker glas Mahi Sauvignon Blanc bij.  In totaal betalen we 137 dollar of 79 Euro, niks vergeleken bij de prijzen in vergelijkbare restaurants bij ons!  Onze avond kan niet meer stuk.  Een beter afscheid van het Noordereiland konden we ons niet wensen. Als de zon onder is, wordt het wel echt koud en we wandelen dus maar terug naar onze kamer. Bij een glaasje porto beantwoorden we nog even enkele e-mails en skypen met H. Hij heeft zijn nieuw kunstproject gelanceerd op het internet onder de naam “Alfred and Georgia”, een mooie, maar voor ons toch wat mysterieuze naam. We vernemen ook dat het in België nog steeds sneeuwt en vriest. 

 

vorige   volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, wellington |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.