27-05-11

Een ferry als minicruise

banner NZ.jpg

Woensdag 1 december 2010

 

De dag begint zeer vroeg vandaag: we hebben onze wekker gezet op 5u45 want we moeten de veerboot van 8u25 nemen naar het Zuidereiland en een uur vooraf aanwezig zijn. Janice wacht ons op met het ontbijt. We vernemen dat ze van Schotse afkomst is en dit huis tamelijk recent heeft gekocht. Verder is ze duidelijk minder spraakzaam dan onze vorige gastvrouwen, maar vriendelijk en tegemoetkomend is ze wél.  Om 7 uur stipt vertrekken we richting ferry en dank zij het kalme verkeer (deze stad lijkt ’s ochtends vrij traag op gang te komen), zijn we 10 minuten later al aan de kade waar de Interislander ligt te wachten om ons over te zetten naar het Zuidereiland. Er staan al lange rijen vóór ons maar we kunnen vrijwel onmiddellijk inschepen en om 8u25 komt de grote veerboot los van de kade en beginnen we aan de overtocht. Deze boot,  de “Kaitaki” of

NZ 49.jpg

Challenger”, is de grootste ferryboot in Nieuw-Zeeland. Hij biedt plaats aan 1.650 passagiers en 600 auto’s op 3 decks. Hij is gebouwd in Nederland in 1995 en maakte oorspronkelijk de verbinding tussen Cherbourg en Eastbourne. We gaan snel op zoek naar een goed plaatsje om van binnenuit (op het dek zal het te koud zijn) maximaal te genieten van het landschap onderweg. De tocht is immers een heuse toeristische minicruise. Beide eilanden liggen weliswaar slechts 19 kilometer uit elkaar, maar vooraleer Picton te bereiken varen we diep het eiland in doorheen de prachtige Queen Charlotte Sound. De hele tocht is 92 kilometer lang en duurt 3 uren.  We hebben nauwelijks plaats genomen als we plots op de rij vóór ons David en Jenny herkennen, het koppel uit Eastbourne met wie we samen in Ngonghotaha logeerden. Leuk om hier al “vrienden”  te hebben en wat een gelukkig toeval dat we mekaar op deze immense boot terug zien. Het wordt een heel rustige overtocht. Eens we in volle zee terechtkomen, zijn er wel wat witte schuimkopjes op de golven, maar dan wordt het wateroppervlak weer kalm. Het is bewolkt en een beetje nevelig maar de zon probeert er door te komen. Het landschap is inderdaad mooi en doet sterk denken aan Noorwegen. We varen door relatief smalle engten tussen de bergen en langs mooie baaitjes en eilandjes. 


Om 11u30 bereiken we Picton en gaan meteen op zoek naar een restaurant voor de lunch. De zon schijnt en het haventje biedt een kleurrijk spektakel met zijn talrijke bootjes en palmbomen. We vinden een plekje op een terras met zicht op de haven en eten er een kleine portie mosselen NZ 50.jpg(van die grote green lips) en een broodje “vegetarian”. Het water erbij is gratis. Na het eten wandelen we nog enkele winkeltjes in en uit en besluiten daarna nog even zuidwaarts te rijden langs de oostkust tot in Blenheim (spreek uit als “blinim”), middenin het Marlborough wijngebied. Veel is er echter niet te beleven en ook hier zit er niets anders op dan de winkeltjes in en uit te lopen. In een ervan vind ik iets dat ik altijd had willen hebben, maar bij ons nog nooit heb gevonden: een apparaatje om het alcoholgehalte in je adem te testen. Voor 25 dollar is het van mij. Nu nog een batterijtje vinden en testen hoe goed het werkt. Op de terugweg naar Picton stoppen we bij Annies, een kraaknet bedrijfje met aantrekkelijke winkel waar ze hun befaamde - althans in Nieuw-Zeeland -  “all fruit bars” verkopen, velletjes gedroogd fruit, puur natuur en zeer gezond. Ze bevatten het equivalent van 4 stukken fruit en smaken lekker. We nemen een five pack mee. We kunnen deze streek natuurlijk niet verlaten vooraleer we enkele foto’s gemaakt hebben van de uitgestrekte wijnvelden en dan gaan we op zoek naar onze B&B voor vanavond. Daarvoor moeten we een tiental kilometer noordwaarts, kronkelend langs de rotskusten, naar Waikawa Bay tot Whatamango Bay. Daar ligt in het groen tegen de heuvelflank “A Sea View B&B”.  Het heeft zijn naam niet gestolen want het biedt een wondermooi uitzicht over de zee waar we regelmatig de Interislander zien voorbij varen. Een smal en zeer steil pad leidt ons naar het huis waar Dave en Christine ons al staan op te wachten. De ontvangst is zéér hartelijk en het is meteen duidelijk dat we alweer een NZ 51.jpgzalige plek gevonden hebben om te overnachten. We parkeren de auto, maar ik vraag me meteen af hoe ik op dit smalle pad ooit zal kunnen terugdraaien. Dave raadt mijn gedachten en stelt me meteen gerust: hij zal de auto wel draaien. We zijn voorlopig de enige gasten, maar tegen vanavond zijn de drie kamers bezet. Dave praat honderduit over de schitterende ligging van zijn huis en over de familie van 7 orka’s (mét kleintjes) die hier vorige week nog in de baai kwam spelen.  Met een beetje geluk krijgen we ze misschien ook te zien. Hij geraakt maar niet uitgepraat en vertelt verder over zijn belevenissen in Borneo, waar zij 10 jaar gewoond hebben. Christine heeft intussen koffie met chocolate cake opgediend en samen genieten we van het heerlijke uitzicht. De zon staat aan een blauwe hemel, maar een koude zuidoostenwind maakt het toch frisjes. De weersvoorspellingen voor morgen zijn echter beter. Natuurlijk moeten Dave en Christine ook weten waar we al overal geweest zijn en wat onze verdere plannen zijn. Als we zeggen dat we morgen naar Kaiteriteri trekken, blijkt dat ze onze gastheren van morgenavond kennen. We moeten hen de groeten doen en ze beloven ons dat het een prachtige B&B is en dat we er een bijzondere verblijfplaats zullen aan hebben. Dat belooft! Dave lost ook ons probleem van de Nieuwzeelandse nationale vlag op. Ik ben in de war met die van Australië: een blauwe vlag met enkele witte sterren en bovenin de Britse Union Jack. Die van Nieuw-Zeeland is bijna dezelfde maar ze telt alleen twee sterren minder. Verder  zag ik er twee verschillende: een blauwe en een rode. De eerste is de vlag voor op land en de tweede wordt enkel op zee gebruikt. Zo, dat is ook alweer uitgeklaard. Nu wordt het toch de hoogste tijd om onze kamer te betrekken, een douche te nemen en… terug naar beneden te trekken voor een kleine wandeling langs de kust. We stoppen bij Kanaka Point, een landmark voor de Maori. Hier dalen we langs een steil pad naar het strand waar we ons snel uit de voeten moeten maken wanneer plotse grote golven komen aanzetten, veroorzaakt door een voorbij varende ferryboot. De plek levert wél mooie foto’s op van de zee, de kust, planten en bloemen. 

 

Op aanraden van Dave rijden we voor het avondeten naar de Waikawa Marina naar het restaurant Spinnaker. Het is te fris om buiten te eten, maar vanachter het glas hebben we een mooi uitzicht over de vele bootjes in de jachthaven, die baden in een felle avondzon. Er is heel wat drukte in het restaurant want de plaatselijke Lions Club viert er zijn kerstfeestje. Het is pas 1 december… De vrouwen zijn feestelijk uitgedost en de mannen dragen een kerstmuts of onnozele rendierhorentjes op hun hoofd. De voorzitter is verkleed als kerstman en draagt een muts met flikkerende lichtjes. Het doet allemaal een beetje kinderachtig aan, maar de sfeer is bijzonder spontaan en uitgelaten. Voor het eten nemen ze gelukkig plaats in een zaaltje apart zodat het steeds toenemende lawaai ons niet al te veel stoort. Even later komen ook de andere gasten uit onze B&B binnen. Ook zij hebben blijkbaar de raad van Dave opgevolgd. Het eten is zeer lekker (sint-jacobsschelpen en vis, hoe kan het ook anders?...) en de bediening zeer vriendelijk. Onze dienster is duidelijk geen inlandse. Ze blijkt Russische te zijn, die in Keulen woont en hier een jaar lang stage en vakantie combineert. Ze geniet al evenveel als wij van Nieuw-Zeeland. Als we terugrijden langs de kronkelende kustweg zijn we nog net op tijd voor de mooie zonsondergang boven de Waikawa Bay. Boven gekomen  in “A Sea View” komt Dave buiten voor… nog maar een babbel. Deze keer gaat het over bloemen en planten en zijn uitgestrekte moestuin en boomgaard. Met een zeker leedvermaak vertelt hij ons ook dat hij op het nieuws gehoord heeft dat het in het Verenigd Koninkrijk vandaag tot -17° C gevroren heeft.

 

 

vorige  volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, zuidereiland, picton |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.