12-06-11

Een van de mooiste routes ooit

nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanaka

Dinsdag 7 december 2010

 

Ik heb goed geslapen vannacht, maar C niet. Zij heeft veel meer last van de zandvliegensteken dan ik. De bewolking is vandaag duidelijk veel minder dan gisteren, maar een helicoptervlucht zit er toch niet in, denk ik. In ieder geval we gaan er niet opnieuw vruchteloos op wachten en stellen al onze hoop op Mount Cook. Om 9 uur vertrekken we voor wat één van de mooiste ritten zal worden die we ooit gedaan hebben. De tocht gaat eerst naar de westkust en dan doorheen het hooggebergte van het Mount Aspiring National Park naar Wanaka, ruim 250 kilometer zuidelijker (dus kouder…). We zijn nog geen half uur onderweg als we de zon terugvinden en ze zal ons de nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakahele dag gezelschap blijven houden. De pulls maken dus weer plaats voor de t-shirts. We hebben een eerste stop bij een zandstrand dat volledig bezaaid ligt met drijfhout. Dat levert eens te meer mooie foto’s op. Op het door water en zon wit geblakerde hout hebben honderden toeristen boodschappen en hun naam achtergelaten. Een bizar gezicht! Dan gaat het verder langs Lake Paringa en Lake Moeraki en bij Knights Point stoppen we opnieuw voor een schitterend panoramisch uitzicht over het strand en de zee. Een groep Hollandse toeristen meent er diep beneden op het strand een groepje zeehonden te ontwaren, maar als je het mij vraagt, zijn het gewoon rotsblokken. Even verder rijden we langs de duinen van Ship Creek en plots merken we een bordje langs de weg dat “white bait” aankondigt. Dat zijn de minuscule visjes die overal in Nieuw-Zeeland als delicatesse nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakagelden en enkel in dit seizoen gedurende een paar maanden te verkrijgen zijn.  We proefden ze al in Auckland en vonden ze zeer lekker. Het is misschien wat vroeg voor de lunch, maar deze gelegenheid willen we niet laten voorbijgaan. Een smal baantje leidt ons naar een nederzetting waar een tiental armtierige barakken in golfplaat zijn opgetrokken. Hier komen vissers in het zomerseizoen wonen. Nu liggen ze er allemaal verlaten bij, op één na waar een vrouw een klein winkeltje open houdt met confituur en “patties” die ze op de barbecue bakt: een portie white bait in ei gebakken. We bestellen er elk een en terwijl ze ze klaarmaakt vertelt de vriendelijke vrouw ons over hun leventje hier aan de kust. Zij leeft hier als enige het hele jaar door samen met haar man, die momenteel op visvangst is want dit is hét hoogseizoen voor de white bait en dat seizoen duurt maar 10 weken. Op mijn vraag waar ze dan de rest van het jaar van leven, antwoordt ze dat ze vorig jaar een goed seizoen gehad hebben en dus voor het hele jaar verder konden. Ik kan me voorstellen dat ze hier in hun eenvoudige en eenzame woning niet veel nodig hebben. Intussen zijn de patties klaar en we laten het ons smaken uit het vuistje. Ze kosten slechts 7 dollar per stuk (3,50 euro) en in Auckland betaalden we er op restaurant 35 dollar voor!  De vrouw houdt ons zo enthousiast aan de praat dat we bijna vertrekken zonder te betalen…

 

We trekken verder richting Haas en de Haast Pass en volgen een tijd de Haast River.  We rijden alweer door een totaal ander landschap. Het is als een tuin: de bermen liggen er bij als een goed onderhouden gazon, de lage struiken zien er uit alsof ze pas in vorm gesnoeid zijn, hoge pijnbomen steken hier en daar boven het landschap uit en af en toe zorgen palmbomen en grote varens voor een exotisch tintje. Prachtig! Regelmatig zijn me langs de weg protestborden opgevallen tegen de 1080, die het hele milieu zou bedreigen. Eerst denk ik dat het over een aan te leggen snelweg gaat, maar het blijkt sodium fluoracetaat te zijn, dat hier vanaf 12 oktober overal op de grond is uitgestrooid om ongedierte te bestrijden, vooral de opossums. Maar het vormt natuurlijk evenzeer een gevaar voor de rest van de fauna zoals de kiwi. Bij de Thunder Creek Falls, een smalle maar zeer hoge waterval, houden we een korte fotostop. De Haast Pass verbindt de vallei van de Haast River met die van de Makarora River. In tegenstelling met wat ik ervan verwachtte, is het geen echte beklimming, maar een lange brede weg die zich tussen de bergen slingert.

nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanaka

Rondom duiken weer talrijke besneeuwde toppen op.  Het weer is prachtig: geen wolkje te bespeuren, maar er staat flink wat wind en het is frisjes. Even voorbij Makarora, waar we een koffiestop houden, verandert het landschap opnieuw: we rijden nu door een brede vallei en weldra bereiken we het diepblauwe Lake Wanaka dat we even volgen tot we bij Lake Hawea komen, en dan rijden we tussen beide meren in verder zuidwaarts naar Wanaka. Dit is werkelijk het mooiste stukje van de hele dag. We rijden van het ene vista point naar het andere en krijgen maar niet genoeg van de prachtige kleuren: de meren kleuren blauwer dan de azuurblauwe hemel en hier en daar zorgen witte, gele of paarse bloemen voor een prachtig plaatje.

 

Even voor 17 uur bereiken we Wanaka.  Hier logeren we in het luxueuze Edgewater Resort aan de boord van het meer. Wat een locatie! Onze kamer met lake view ligt op het gelijkvloers en vanop ons ruim terras kunnen we over een mooi onderhouden grasveld tot aan de rand van het meer wandelen. De kamer is zeer ruim en bestaat uit een salon, kitchenette en een afzonderlijke slaapkamer en badkamer. We hebben twee tv’s. Vooraleer we het stadje even gaan verkennen, drinken we een glas witte wijn op het terras van de bar, waar we de enige gasten zijn. Ongetwijfeld zitten de felle wind en de frisse temperatuur daar voor iets tussen.  Die wind zorgt er anderzijds wél voor dat we hier geen schrik moeten hebben voor sandflies. En dan trekken we op verkenning. Ons hotel ligt even buiten de stad in een chique wijk met stuk voor stuk mooie nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakavilla’s. Het stadje zelf is al even mondain: nette winkels, perfect onderhouden straten en parken en een mooie promenade met grote oude bomen langs het meer. Hier maken we bij de ondergaande zon enkele prachtige foto’s en dan keren we naar het hotel terug voor het diner. Het wordt een gezellige avond voor het raam waar we de zon verder zien ondergaan in het meer. We eten voortreffelijk vlees van merinolam uit Cardrona en eindigen met koffie in het salon bij de haard, die op deze koude avond echt deugd doet. Het was een prachtige dag met één van de mooiste routes die we al deden, eerst langs de mooie westkust en dan door een schitterend berglandschap en betoverende meren. En dat alles bij verrassend mooi weer.  Nieuw-Zeeland blijft verbazen!

 

vorige                                                volgende

De commentaren zijn gesloten.