03-06-11

Pannenkoekenrotsen

banner NZ.jpg

Zaterdag 4 december 2010

 

Een nieuwe zonnige dag kondigt zich aan: als ik om 7 uur de gordijnen open trek, valt de felle zon met haar volle hitte de kamer binnen. De bellbird laat met zijn hel geluid (het heeft iets elektronisch) horen dat hij ook al wakker is en de groenzwarte tui met zijn wit haarplukje in zijn hals, is al volop op zoek naar de nectar in de bloeiende flaxen. Aan de ontbijttafel krijgen we het gezelschap van het Engelse koppel dat nu toch wat ontdooid lijkt te zijn. Zij maken een reis van maar liefst 9 weken door Australië en Nieuw-Zeeland. Ze zijn veel meer onder de indruk van de charmes van Nieuw-Zeeland dan van die van Australië, waar de lange afstanden toch niet zo aangenaam waren. De zon is fel en Brian voorziet ons van grote witte strohoeden. De sfeer nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,pancake rocks,punakaikiaan tafel is opperbest en het “stijve” Engelse koppel is nu zeer vriendelijk en praatzaam. Anthea heeft lekkere portabellopaddestoelen gebakken. Maar we moeten vandaag jammer genoeg afscheid nemen van deze unieke B&B en zijn bewoners. We verzekeren hen dat we hen nooit zullen vergeten en bij iedereen aanbevelen. Vóór we vertrekken wil Anthea nog een foto nemen van ons beiden voor het souveniralbum en we moeten voor Brian op een wereldkaart in zijn garage, een speldje prikken op onze woonplaats. Er staan al speldjes verspreid over de hele wereld en voor Australië en UK heeft hij zelfs een aparte kaart moeten ophangen. Als afscheidsgeschenk krijgen we nog een bladwijzer met daarop een tekening van de bellbird en een korte persoonlijke boodschap. Zéér attent! En natuurlijk krijgen we nog een heel lunchpakket mee voor onderweg evenals wat raadgevingen voor de te volgen route: een shortcut en zelfs adressen waar we kunnen stoppen voor koffie. 

 

Om 9u30 zijn we weer op weg. We rijden vandaag langs de westkust naar beneden tot in Punakaiki. Deze streek staat bekend als de “wet coast” in plaats van de “west coast”, dus laten we hopen dat we het goede weer nog wat kunnen meenemen.  We volgen Brian’s shortcut langs de Motueka River en rijden langs zeer rustige wegen door een brede vallei, omringd door hoge bergen, sommige zelfs met besneeuwde toppen. Ook hier worden veel fruit en wijn geteeld, maar het meest opvallend zijn de talrijke hopplantages met hun hoge stellingen. Het is hier duidelijk al zomer: boeren keren het hooi en de korenvelden staan al goudgeel. Overal is het gras veel bruiner dan in het Noorden en de bermen zijn al gemaaid. Dus… wég voorjaarsbloemen. Het landschap doet soms aan Frankrijk, maar ook soms aan Zwitserland denken.  Het weer is prachtig en de temperatuur loopt op tot 26 graden. Tegen de middag bereiken we Murchison in Buller Gorge  waar we even halt nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,pancake rocks,punakaikihouden bij de langste swingbridge van Nieuw-Zeeland. Ze is 110 meter lang en “swingt” behoorlijk als je erover loopt. Ik waag me ook even op de brug, die hoog boven de kolkende rivier wiebelt. Dat gaat vlotjes tot ik na enkele tientallen meter even de reling loslaat om te filmen en dan beginnen ook mijn benen te “swingen” zodat ik maar op mijn stappen terugkeer.  Hier is het verder wél een leuke plek om op een bank in het zonnetje ons lunchpakket aan te spreken. De rit door de Buller Gorge is zeer mooi: een brede rivier, talrijke lookouts, veel gele en blauwe bloemen. Het is nog steeds zéér warm, maar plots in amper 2 minuten tijd, komt er bewolking opzetten en zakt de temperatuur van 26 naar 18 graden. Onvoorstelbaar… Het gaat verder richting Westport, nog steeds langs een mooie route, maar niet echt om voor naar Nieuw-Zeeland te komen. Deze nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,pancake rocks,punakaikilandschappen hebben we in Europa ook!  We maken even een ommetje naar Tauranga Bay om de zeehondenkolonie van Cape Foulwind te gaan bewonderen. Hoog boven de rotsige kust kijken we op de zeehondenfamilies die zich lui op de rotsen hebben uitgestrekt of zich af en toe eens log naar een andere rots bewegen. Mooie beesten zijn het niet en elegant zeker niet, maar het is toch leuk om ze een tijdje gade te slaan. Intussen is trouwens de zon ook weer van de partij. We moeten nu terug naar Westport en van daaruit is het nog een lange rit naar de westkust. Een bord langs de weg waarschuwt ons dat er binnen de 110 kilometer geen benzinepomp meer is. Dus best nog maar eens bijtanken.  De westkust is tamelijk woest en de Tasman Zee laat haar golven breed en lang uitdeinen op de stranden. Even vóór halfvijf bereiken we de Truman Track, waar we een korte wandeling van een uurtje gepland hebben. We wandelen tot bij een mooi keienstrandje dat geklemd ligt tussen de zee en een hoge steile rots waarlangs het water in dunne straaltjes afdruipt. Het is er zeer mooi en rustig maar de vervelende zandvliegjes doen ons vlug naar de auto terugkeren. Om een of andere reden hebben we er ons niet op voorzien en we hebben dan ook nagelaten ons te beschermen. 

 

nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,pancake rocks,punakaiki


Net vóór Punakaiki, komen we bij de Blowholes en de beroemde Pancake Rocks. De eerste zijn holen in de rotsen waar de zee bij hoogtij het water metershoog doet opspuiten. Jammer genoeg is het nu laagtij en moeten we dit spektakel missen. De Pancake Rocks daarentegen kunnen we wél in hun volle schoonheid bewonderen. Het is een merkwaardige rotsmassa die helemaal bestaat uit dunne laagjes steen die als pannenkoeken opgestapeld zijn. Met de imposante Tasman Zee op de achtergrond bieden ze een uniek landschap en uiteraard talloze mooie kiekjes. Er is intussen geen wolkje aan de hemel meer te bespeuren. De rotsen zijn veel groter en uitgestrekter dan ik me had voorgesteld en maken deel uit van een heel natuurgebied met massa’s weelderig bloeiende flaxen. Deze agave-achtige plant bloeit nu volop met mooie oranje bloemen op een meterslange stengel en is samen met de varen de meest opvallende plant over het hele land. Ze geeft aan het landschap vaak iets exotisch. Het gaat hier over de New Zealand flax, die niet verwant is met het vlas, dat in het Engels ook flax heet. De plant was zeer nuttig in de Maoricultuur waar ze voor alle mogelijke doeleinden gebruikt werd: vlechtwerk voor huisdecoratie, manden en zelfs kledij.

 

Het is inmiddels al laat in de namiddag en we zijn nagenoeg nog de enige bezoekers in het park, dat overigens gratis toegankelijk is. Het is nog maar een paar kilometer naar de Punakaiki Resort waar we zullen overnachten. Geen B&B deze keer, maar een groot en modern hotelcomplex verspreid over verschillende gebouwen. We hebben een mooie en ruime kamer met een kitchenette en twee dubbele bedden. Ons terras heeft een mooi uitzicht over het strand en de zee.  We gaan onmiddellijk een tafel reserveren in het restaurant van de lodge, want het hotel is groot en er is geen ander alternatief in de onmiddellijke buurt.  We moeten al om 18u45 aan tafel, dus er blijft nog maar weinig tijd om ons te verfrissen. Het onpersoonlijke restaurant en het diner vallen een beetje tegen, maar de vis van de dag is vandaag tarbot en dat is natuurlijk altijd lekker. Na het eten doen we nog een klein wandelingetje op het strand. De hemel is zwaarbewolkt, maar er staat geen wind en het is best een zachte avond. Dit is een schitterende plek voor foto’s, maar de schrik voor de zandvliegjes jaagt ons toch snel naar binnen. We hebben alweer geen deet gesmeerd…

 

vorige                                                         volgende

De commentaren zijn gesloten.